Вы тут

Ігар Задарожны: Марылі, што ў нас будзе двое дзяцей


А цяпер трое сыноў пытаюцца, калі ў іх з'явіцца сястрычка

Шыкоўны барытон і сама элегантнасць — такі партрэт саліста Нацыянальнага акадэмічнага народнага аркестра імя Жыновіча Ігара Задарожнага. Прызнаюся, мне ён нават часам здаваўся гэткім айсбергам на сцэне. А растапілі маё сэрца размовы музыкантаў аркестра пра траіх дзяцей Ігара, ды яшчэ прыцягнуў увагу сімпатычны хлопчык, які зусім па-даросламу працаваў з відэакамерай на канцэртах. Ігар і яго жонка Юля пагадзіліся падзяліцца сакрэтамі сямейнага шчасця, не чакаючы юбілеяў сумеснага жыцця.


— Як вы пазнаёміліся?

Ігар: — Студэнтам другога курса Беларускай акадэміі музыкі звярнуў увагу на прывабную першакурсніцу. Да таго ж яна вучылася на фартэпіянным аддзяленні. А вакалісты заўсёды прыглядаюцца да піяністаў, бо вельмі зручна, калі ў сям'і ёсць свой асабісты канцэртмайстар (усміхаецца). Калі пазнаёміліся, то хутка зразумелі, што ў нас шмат агульных інтарэсаў: музыка, харэаграфія і, вядома ж, жаданне адбыцца ў прафесіі, зарабляць, уладкоўваць сваё жыццё. Мы стварылі сумесны творчы калектыў: я, Юля, мая сястра — харэограф і мой тата — адміністратар. Пачалі адразу з замежных гастроляў: Германія, Данія, Нарвегія. Мы паспелі «ўскочыць у апошні вагон», калі на Захадзе яшчэ цікавіліся славянскім мастацтвам. Прычым гэта ўжо была не тая самая першая хваля, калі туды хлынулі матрошкі і сарафаны, а калі публіка стала значна больш пераборлівай.

— Дык вы добра зараблялі ў студэнцкія гады. А як трацілі грошы?

Ігар: — Тыя грошы мы, так бы мовіць, укладвалі ў сябе: хадзілі на канцэрты, у тэатры, вывучалі замежныя мовы, шылі новыя касцюмы для выступленняў, бралі ўрокі ў цыркавой студыі. Успамінаю, як прыходзілі ў акадэмію ў 6.30 раніцы, таму што толькі ў гэты час можна было браць урокі чачоткі.

Юля: — Гэта быў выдатны перыяд, калі работа сумяшчалася з падарожжамі.

— А як вы ставіцеся да сумеснага жыцця да вяселля?

Ігар: — Я — не супраць. Стварэнне сям'і — сур'ёзны крок, і лепш сем разоў адмераць. Таму хай не пуд, але пару лыжак солі добра было б разам з'есці перад шлюбам.

Юля: — Букетна-цукерачны перыяд — гэта цудоўна. Але жыццё значна больш складанае, і добра б разумець, як чалавек рэагуе на розныя жыццёвыя сітуацыі, якіх прытрымліваецца каштоўнасцяў. Калі ў гэты «пробны» перыяд людзі ставяцца адзін да аднаго з павагай, шчыра, тады і букетна-цукерачны перыяд можна расцягнуць на доўгія гады.

— На якім курсе згулялі вяселле?

Ігар: — Я быў на чацвёртым, Юля, адпаведна, — на трэцім. У акадэміі лаяльна ставіліся да сямейных пар, знаходзілі магчымасць выдзеліць у інтэрнаце асобны пакой. Гэта сур'ёзная падтрымка для маладой сям'і.

Юля: — Ігар родам з Брэста, а я — з Расіі, і, вядома, у чымсьці мы былі больш сталыя за нашых аднакурснікаў-мінчан, бо нам трэба было самім забяспечваць сябе, думаць, як замацавацца ў сталіцы, пабудаваць кватэру. Таму заўсёды даводзілася шмат працаваць. Дарэчы, пасля Акадэміі музыкі нас размеркавалі ў розныя калектывы.

— Кажуць, што артыстычныя сем'і не вельмі трывалыя...

Юля: — Усе думаюць, што ў артыстаў абавязкова павінна быць некалькі шлюбаў. Вядома, гэта сустракаецца. Але і сярод «звычайных» людзей ёсць пэўны працэнт з насычаным асабістым жыццём, проста гэта не абмяркоўваецца так публічна.

Ігар: — Мне здаецца, наадварот добра, калі разам збіраюцца творчыя людзі. Нам лягчэй зразумець адно аднаго. На рэпетыцыю трэба прыходзіць падрыхтаваным. Уявіце, што жонка — піяністка, а муж — інжынер, і ў яго могуць выклікаць незадавальненне яе хатнія практыкаванні.

— А як наконт творчай рэўнасці?

Юля: — У нас розныя спецыяльнасці (усміхаецца).

Ігар: — Мне гэта пачуццё наогул незнаёмае, я лічу яго непрадукцыйным. У Акадэміі музыкі са мной вучыліся Пеця Ялфімаў і Ілья Сільчукоў. Зараз часам мы ўдзельнічаем у адных канцэртах. І, ведаеце, мне прыемна радавацца за таварышаў: выдатна спяваюць, публіка шыкоўна прымае. Такія эмоцыі робяць чалавека мацнейшым, настройваюць на стварэнне, а зайздрасць і злосць, наадварот, аслабляюць, вядуць да дэградацыі.

— Абмяркоўвалі да вяселля, колькі ў вас будзе дзяцей?

Ігар: — Марылі, што ў нас будзе мінімум двое. Аптымальным здавалася трое. Вядома, мы гэта абмяркоўвалі. Цяпер, калі дзяцей трое, плюс сабака і папугай, — гэта класна, што нас так шмат!

Юля: — Хлопчыкі заўважылі, што розніца паміж з'яўленнем кожнага з іх на свет — чатыры гады. Так атрымалася, што апошні раз у гэты прамежак часу ў нас з'явіўся сабака, якога мне, дарэчы, хлопцы падарылі на дзень нараджэння. Дзеці кажуць: «Мама, Джонік у нас год жыве, а калі сястрычка будзе?» Нічога не загадваем: час пакажа, можа, і будзе сястрычка.

— А праўда, што цяжка гадаваць першае дзіця, а потым чым больш, тым лягчэй?

Юля: — Лягчэй у тым сэнсе, што ўжо з'явіўся вопыт. Многія кажуць, што першае дзіця гадавалі паводле правілаў, другое — паводле інтуіцыі. Гэта што датычыцца нейкіх бытавых пытанняў. У астатнім жа кожнае дзіця — асоба, і патрэбны індывідуальны падыход.

— Ігар, як у вас атрымліваецца сумяшчаць работу саліста Нацыянальнага акадэмічнага аркестра імя Жыновіча і ўласны праект «Стиляги.by»? Я маю на ўвазе не час, а розныя кірункі творчасці.

— Аркестр — гэта творчая праца для душы. Наш галоўны дырыжор, народны артыст Беларусі, прафесар Міхаіл Антонавіч Казінец, вельмі патрабавальны ў прафесійным плане, адначасова стварыў камфортную атмасферу ў калектыве. Гэтак жа было і ў Акадэміі музыкі (а я вучыўся ў перыяд рэктарства Міхаіла Антонавіча). У нас выдатная публіка, і мы атрымліваем сапраўдную асалоду ад выступленняў.

Бэнд «Стиляги.by» — творчы праект, які прыносіць велізарнае задавальненне. Даводзіцца выступаць у асноўным на карпаратывах, што патрабуе асаблівага ўмення будаваць адносіны з рознымі людзьмі, пэўным чынам падладжвацца пад заказчыка. Але мне гэта няцяжка, бо маю вялікі вопыт арганізатара і вядучага святочных мерапрыемстваў. На шчасце, у нас ужо ёсць пастаянныя кліенты, якія высока цэняць творчасць нашага калектыву.

— Юля, зараз вы «працуеце» мамай?

— На сямейным савеце мы вырашылі, што так будзе лепш. Займаюся каардынацыяй заняткаў дзяцей, іх развіццём і адукацыяй. Ніколі не хацела ператварыцца ў гэткую класічную хатнюю гаспадыню, для якой галоўнае — гатаванне-ўборка. Акрамя музыкі, захапляюся фатаграфіяй. Нярэдка прымаю ўдзел у творчых праектах мужа. Так што на святочных мерапрыемствах, на канцэртах у Ігара ёсць асабісты фатограф, а яшчэ і відэааператар — наш сын Цімафей. Вось такі сямейны падрад. Я лічу, для жанчыны вельмі важна быць самастойнай і ўмець зарабляць. І абавязкова развівацца ў інтэлектуальным і прафесійным плане. На мой погляд, дзеці гэтаму ніяк не перашкаджаюць, а часта нават спрыяюць!

— Гады тры таму, напэўна, упершыню ўбачыла, што спярша канцэрт аркестра імя Жыновіча здымаў на відэа Ігар, а потым яго месца заняў абаяльны малы, які, здаецца, выклікаў захапленне ўсёй філарманічнай залы.

Ігар: — Дзеці растуць у творчым асяроддзі, і ў іх ёсць жаданне ва ўсім удзельнічаць. Мы бачым іх цікавасць і даём магчымасць паспрабаваць сябе ў розных відах дзейнасці. Старэйшы сын, а Цімафею цяпер 13 гадоў, валодае высокім інтэлектам, і нават пачуццё гумару ў яго больш дарослае. Напачатку ён дапамагаў мне ў відэаздымках, а затым асвоіў гукарэжысуру. Уявіце, хлопчыку ўжо даводзілася агучваць выступленні розных творчых калектываў, кавер-бэндаў, і спраўляўся ён са сваёй задачай на высокім узроўні. З ім нават дарослыя кансультуюцца! Думаем, адыграла сваю ролю тое, што ён пастаянна знаходзіцца ў музычным асяроддзі — і дома, і на канцэртах. Зараз Цімафей, акрамя звычайнай школы, займаецца ў музычнай як піяніст і кларнетыст, танцуе ў «Чабарку» і марыць іграць на барабанах. Яшчэ я параіў яму браць урокі вакалу. Нават калі ён сам не будзе спяваць, гэтыя веды для яго карысныя як для гукарэжысёра.

— Ігар, але вы ж і самі маглі навучыць яго спяваць?

— Я магу штосьці параіць, але асноўнае навучанне павінен весці старонні чалавек. Бацькі-музыканты мяне зразумеюць.

— А ў школе ён паспявае вучыцца?

Юля: — Вядома, прычым добра вучыцца, як і сярэдні сын Мацвей. Ігар жартуе: «Вось мы ў чарговы раз пайшлі ў школу!». Так, даводзіцца дапамагаць дзецям рыхтаваць урокі, асвойваць новыя школьныя праграмы. Я ў сям'і адказваю за дакладныя і прыродазнаўчыя навукі, Ігар — за гуманітарныя.

Ігар: — Інтарэсы Цімафея часта мяняюцца. Яго захапленне відэа падхапіў і Мацвей. Яму, дарэчы, падабаецца спяваць, і ён з задавальненнем выступае на сцэне.

— А што цікава пяцігадоваму Святаславу?

Ігар: — Грымучая сумесь! Вельмі музыкальны хлопец. Ходзіць у садок, займаецца ў ліцэі пры Акадэміі музыкі. Вядома, непаседа ў сваім пяшчотным узросце, але ўжо цягнецца за старэйшымі. Напрыклад, імкнецца іграць на ўсіх музычных інструментах, якія ёсць дома, просіць фотакамеру, спрабуе здымаць відэа.

— Як фарміруецца ваш сямейны бюджэт і як размяркоўваецца?

Ігар: — Усё заробленае ідзе ў агульны «кацёл». Траты абмяркоўваем разам. Ёсць абавязковыя плацяжы: камуналка, падаткі, расходы на прадукты, адзенне, лячэнне, а таксама выдаткі, звязаныя з рэалізацыяй творчых ідэй, з развіццём і адукацыяй дзяцей. Мы тлумачым хлопцам, што іх сённяшняя вучоба — гэта ўклад у будучыню: чым больш яны будуць ведаць і ўмець, тым больш паспяхова складзецца іх кар'ера, а значыць, і фінансавы дабрабыт.

— Растуць прадаўжальнікі дынастыі...

Юля: — Мы спадзяёмся. Ва ўсякім разе, цяпер дзеці самі цягнуцца да творчасці, і ўсе гэтыя нагрузкі для іх у радасць. Але жыццё імкліва мяняецца, і невядома, што ім будзе падабацца потым. Можа, яны выберуць іншыя прафесіі, але творчы багаж ніколі не будзе лішні.

Аксана ЯНОЎСКАЯ

Фота з архіва сям'і Задарожных

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Пераможца «Жанчыны года-2018»: З трыма дзецьмі можа справіцца кожная пара

Пераможца «Жанчыны года-2018»: З трыма дзецьмі можа справіцца кожная пара

Тры гады таму прозвішча Трыкоза ўжо было на слыху.

Грамадства

Мэр Брэста Аляксандр Рагачук: Дзеці ў пясочніцах на касцях гуляць не будуць

Мэр Брэста Аляксандр Рагачук: Дзеці ў пясочніцах на касцях гуляць не будуць

Кіраўнік Брэсцкага гарвыканкама адмеркаваў рэзанансную тэму раскопак на тэрыторыі гета.

Культура

Як  мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Як мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Наватар, «шасцідзясятнік», ваяўнічы аптыміст — гэта ўсё пра яго.