Вы тут

Мы бачылі каханне. І гэта было не ў кіно


...Перш чым зайсці ў палату, той мужчына, пэўна ж, пастукаў. І павітаўся. Але што ў тым такога? Вось і не ў памяці. Затое потым...

Ад дзвярэй праз усю палату ён — невысочанькі, прыгожа ссівелы, з ружай і поўным пакетам — ішоў у кут да акна і нікога-нічога, здаецца, не бачыў.

— Ну як ты, Люба мая? — спытаўся ў новенькай.

— Ды нармальна, — усміхнулася яна і рукой паказала на крэсла.

Мужчына падцягнуў яго бліжэй, да самага ложка, сеў, паправіў хворай коўдру і падушку, у свае нечакана вялікія, дужыя рукі ўзяў яе — маленькую, пульхную...

— Што там дома? — спытала яна.

— Усё добра, усе жывыя-здаровыя. Сказалі кланяцца... Так што ты, калі ласка, не перажывай, — запэўніў мужчына.

Але ж, падобна, спазніўся, бо Люба заплакала. Ён узяўся суцяшаць, казаць:

— Ну што ты, душа мая?! Усё будзе добра! Вось убачыш! Ты толькі не хвалюйся...

Каб не перашкаджаць гэтай размове, мы з суседкамі па палаце ціха паўставалі з ложкаў — рушылі ў калідор. Там стаялі крэслы і раскладушкі, там сноўдалі хворыя і дактары, там было на што паглядзець і аб чым пагаварыць. Але ўсё гэта вабіла менш: нам хацелася вярнуцца ў палату.

Дзверы яе (на адно імгненнечка!) адчынілі хвілін праз 40. Мужчына, падобна, ужо сыходзіў, развітваўся. Адной рукой Люба гладзіла яго па галаве, а другую, цалуючы пальцы, ён трымаў ля вуснаў.

...Мы бачылі каханне.

І гэта было не ў кіно.

Валянціна ДОЎНАР

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Прадпрымальнікі запусцілі сацыяльную ініцыятыву, каб сэканоміць сродкі бюджэту, але вымушаны за гэта плаціць

Прадпрымальнікі запусцілі сацыяльную ініцыятыву, каб сэканоміць сродкі бюджэту, але вымушаны за гэта плаціць

На ўпарадкаванне пасля прыклееных паперак выдаткоўваюцца велізарныя сродкі.