Вы тут

Аляксандр Богдан: У кінатэатр народ ходзіць дзеля атмасферы


Калі людзі даведваюцца, кім і дзе працуе мой суразмоўнік, не могуць схаваць здзіўлення: «Рэжысёр у кінатэатры? Навошта?»


— Мне больш падабаецца называць сябе масавіком-прыдумшчыкам. Гэта проста і зразумела ўсім, — усміхаючыся, кажа Аляксандр Барысавіч. — Калі зірнуць на сетку кінавідэапракату Мінгарвыканкама, то ўбачым — кожны кінатэатр мае сваю спецыфіку. Дом кіно задумваўся як месца, дзе, апрача класічнага пракату, будуць ладзіцца мерапрыемствы, звязаныя з айчынным кінематографам. Для гэтага рэжысёр тут і патрэбны. Дзень беларускага кіно, прэм'еры фільмаў, творчыя сустрэчы з прадстаўнікамі кінатусоўкі, вечары памяці і юбілеі карыфеяў індустрыі. І гэта не ўлічваючы ўнутраных праектаў кінатэатра.

— Але калі зірнуць на афішу, то здаецца, што ва ўсіх кінатэатрах рэпертуар ідэнтычны.

— Цяпер пракат у вялікай залежнасці ад дыстрыб'ютараў. Вось мы і маем сітуацыю, калі па ўсёй Беларусі ідзе адно і тое ж. Ды што там па Беларусі! — па ўсім свеце. Кінаіндустрыя — сфера максімальна глабалізаваная. Тым не менш кожны стараецца нават у такіх умовах працягнуць на экраны нейкую разыначку і стаць адметным. Атрымліваецца далёка не заўсёды.

— Пэўны час вы выкладалі дысцыпліну «Менеджмент кінапракату» ў Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры. Пра што расказвалі студэнтам?

— У тым ліку і пра тое, чым даводзіцца займацца кожны дзень. Арганізацыя перадсеансавых мерапрыемстваў — частка прасоўвання прадукту.

На маю думку, сучасны глядач перанасыціўся. Кіно цяпер паўсюль — па тэлебачанні, на камп'ютары і смартфонах. Сеў і глядзі, дзе і калі захочаш. Цяпер у кінатэатр народ ходзіць не толькі дзеля прэм'ер, а таксама і за атмасферай. І наша задача — яе стварыць. Формы могуць быць абсалютна розныя — ад вітальнага слова рэжысёра да караценькай забаўляльнай праграмы. Помню прэм'еру дакументальнага кіно пра Майкла Джэксана. Эфектная, добра знятая стужка. Падаць яе хацелася па-асабліваму. Запрасіць «двайнікоў» артыста? Банальна. Пусціць нарэзку з ягоных кліпаў? Яшчэ горш. Тады я палез у інтэрнэт пачытаць пра яго. Нечакана адкрыў для сябе не толькі цудоўнага спевака і танцора, але і выдатнага філосафа. Перад сеансам на экране прайшло слайд-шоу з яго выказваннямі — глыбокімі і ўдумлівымі. Гледачы нават не здагадаліся, што гэта наша ідэя. Думалі, частка кіно. У гэтым і сэнс — зрабіць нешта такое, каб яно ўспрымалася адзіным цэлым з фільмам. Не зацягнута, не прыцянута за вушы і каб не перакрывала карціну па ўражаннях.

Даволі паспяховым у свой час быў праект «Канаманія» з эксклюзіўнымі паказамі фільмаў спецыяльных праграм Канскага кінафестывалю. У фае — адпаведная атмасфера з чырвонымі дарожкамі і своеасаблівымі фотазонамі. Перад фільмам паказвалі караценькія рэпартажы, падрыхтаваныя вядомым кінааналітыкам Ігарам Сукманавым з месца падзей: як работу сустрэла публіка і крытыкі, якія ўзнагароды яна атрымала, некалькі слоў ад аўтара. Напрыканцы сусветныя зоркі нават казалі: «Прывітанне, Мінск!»

— Вы не толькі рэжысёр, але і драматург: пастаноўка тэатра-студыі «Сёмы паверх» па вашай п'есе «Свінячыя выбрыкі» атрымала гран-пры «Тэатральнага куфара», здабыла прызнанне ў Еўропе.

— У п'есы, дарэчы, цікавая гісторыя. Пісаў яе падчас вучобы на Вышэйшых сцэнарных курсах у Віктара Турава. 90-я гады, беднасць, рэквізіту не дастаць. Таму і вырашыў, што дзеянне павінна адбывацца ў хляве: кінуў саломы — вось табе і адпаведны антураж. А дзе хлеў, там і парсючкі! Спачатку гэта быў чысты сцёб, але ў працэсе напісання захацелася ўкласці ў твор нешта большае, значнае. Тэмы адзіноты, закрытасці грамадства, сумнай наканаванасці — вечныя. У мяне часта пытаюцца, чаму свінні ў канцы паляцелі? Мы прызвычаіліся, што гэтыя жывёлы і бруд непадзельныя. Але нават у самым нізкім хаваецца нешта ўзвышанае, і наадварот. Ідэальных людзей у абсалюце быць не можа: у кожным ёсць нешта як ад анёла, так і ад чорта. Я ўпэўнены, што «выбрыкнуць» можа кожны з нас.

— Ці даводзілася самому здымацца ў кіно?

— Гэта былі эпізадычныя ролі ў адным з серыялаў, які і зараз ідзе па тэлебачанні. Памятаю, прыйшоў на здымкі з баявым настроем — я ж дыпламаваны рэжысёр і сцэнарыст, неаднаразова бываў на пляцоўцы. Напярэдадні сабе нешта нафантазіраваў і спрабую «іграць». Вопытны рэжысёр, які на серыялах сабаку з'еў, убачыўшы мае «пакуты творчасці», не стрымаўся: «Ды разняволься ты! Скажы гэтую няшчасную фразу, быццам сваім сябрам!» Пасля таго выпадку зразумеў, што ў тыпавых серыялах, якія штампуюць для тэлебачання, у тэорыі можа сыграць любы чалавек. Але далёка не кожны можа «адключыць» свае страхі і сарамлівасць. Многія ўпадаюць у ступар перад камерай.

— Работы якіх беларускіх рэжысёраў раіце паглядзець?

— Калі браць, напрыклад, маладых аўтараў, то адзначу Настассю Мірашнічэнка. Яна стала лаурэатам I Нацыянальнай кінапрэміі. Дакументальны фільм «Дэбют» усім раю паглядзець.

ДАРЭЧЫ

Дзясяткі пар, два прэм'ерныя фільмы і фінал конкурсу на найлепшае відэапрызнанне ў каханні. У ноч з 14 на 15 лютага ў Доме кіно «ўсе рады сталі апошнімі, а ўсе месцы — месцамі для пацалункаў».

— Я па натуры безнадзейны рамантык і безумоўна веру ў сапраўднае каханне. А калі чалавек кажа вам, што яго не бывае, то ўцякайце! Толку ад такога кавалера не даб'яцеся, — усміхаецца Аляксандр Барысавіч. — Калі мы абвяшчалі конкурс, знайшліся тыя, хто не верыў у поспех задумы. Але ж каханне — тэма актуальная ва ўсе часы. Не трэба казаць, што цяперашняя моладзь «ужо не тая». Заўсёды былі, ёсць і будуць хлопцы, гатовыя на ўзрушальныя ўчынкі дзеля дзяўчат. Чатыры дзясяткі конкурсных работ таму пацвярджэнне. Якасныя, з добрым мантажом і нават спецыяльна запісанай музычнай падкладкай. Бачна, што аўтары папрацавалі і над ідэямі ролікаў. Прымітыўных бессюжэтных кліпаў са стандартным наборам «цукеркі, кветкі, пацалункі» амаль не было. Прычым здымалі як будучыя прафесіяналы кінаіндустрыі, так і звычайныя закаханыя.

Пераможцаў у намінацыях вызначыла журы. Найлепшым міні-фільмам у гумарыстычным кірунку стала стужка Кацярыны Шарамет «Сапраўдны герой». Пяціхвілінная гісторыя ў стылі Mаrvеl паказала, як няпроста ў наш час знайсці дастойную партыю. Работу вядомага відэаблогера Караліны Канановіч «Адзін год» адзначылі за незвычайны падыход. Дзяўчына зрабіла стаўку на рэалістычнасць: здымала развіццё адносін у пары з першай размовы. Вядома, употай ад свайго хлопца. Самым рамантычным прызнаннем стала «Сэрцабіццё» Максіма Турчына — за эмацыянальную напоўненасць і пераканаўчую гульню акцёраў-пачаткоўцаў.

Абсалютнага пераможцу, якому дастаўся галоўны прыз (750-рублёвы сертыфікат на паходы ў кіно), абралі гледачы. Свой выбар яны спынілі на роліку Антона Жука, дзе галоўны герой прызнаецца ў пачуццях не да дзяўчыны, а да... маміных рук! Нечаканы зыход для «Ночы ўсіх закаханых».

У дзяўчыны ёсць прафесійная «чуйка» на гісторыі, якія не пакідаюць абыякавым. Сваёй неадназначнасцю падкупляе стужка «Адной крыві» Мітрыя Сямёнава-Алейнікава. Падабаюцца мне работы і Ігара Васільева, Дзмітрыя Дзедкі. Увогуле, маладое пакаленне апошнім часам толькі радуе. Незалежнае кіно як новая з'ява беларускага кінематографа набірае моц і прыцягвае ўвагу. Возьмем, напрыклад, «Хрусталь» Дар'і Жук. У пракаце ён абышоў распіяраныя галівудскія блокбастары і камедыі. Нават калі мы яго паўтаралі праз некалькі месяцаў пасля прэм'еры, народ усё роўна ішоў.

Не магу не сказаць пра беларускую анімацыю. Нашы мультыплікатары ўмеюць працаваць у той цёплай, роднай стылістыцы, за якую ўсе любілі «Саюзмультфільм». Ніякай крыклівасці і нізкапробнага гумару. У 10-хвілінных стужках часам хаваецца такая глыбіня, якую не сустрэнеш у поўнаметражных мастацкіх карцінах.

Ганна КУРАК, фота аўтара

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Однако наша страна надеется, что это временные трудности.

Грамадства

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Дзяржаўным органам і іншым арганізацыям даручана кіравацца палажэннямі канцэпцыі ў практычнай дзейнасці.

Калейдаскоп

Каля 150 спартсменаў-аматараў хочуць выступіць у «даеўрапейскіх гульнях»

Каля 150 спартсменаў-аматараў хочуць выступіць у «даеўрапейскіх гульнях»

Трэніроўкі і здымкі ўдзельнікаў пачнуцца ў красавіку.

Грамадства

Сувораўскае вучылішча вачыма яго навучэнцаў

Сувораўскае вучылішча вачыма яго навучэнцаў

Быць сувораўцам ва ўсе часы было прэстыжна.