Вы тут

Алеся Сухарукава: “Падмурак паспяховасці дзіцяці ствараюць яго бацькі”


Пераможцам у намінацыі “Мацярынская слава” X Рэспубліканскага конкурсу “Жанчына года” стала Алеся СУХАРУКАВА, намеснік дырэктара Гомельскай дзіцяча-юнацкай спартыўнай школы. Алеся Віктараўна ўпэўнена, што для жанчыны на першым месцы павінна быць сям’я, але таксама не менш важна рэалізавацца і ў прафесіі. Ёй самой гэта ўдаецца: шчаслівая маці двух сыноў, яна любіць сваю працу і атрымлівае ад яе задавальненне. Старэйшы сын Ягор – шматразовы пераможца рэспубліканскіх алімпіяд па матэматыцы, прызёр міжнародных алімпіяд.


– Алеся Віктараўна, скажыце шчыра, кім вы марылі стаць у дзяцінстве?

– Заўсёды ўяўляла сябе толькі настаўніцай! У мяне ёсць дзіцячы фотаздымак, на якім можна ўбачыць, як я праводжу ўрокі для сваіх лялек. (Усміхаецца). Скончыла Гомельскі педагагічны каледж, потым атрымала вышэйшую адукацыю ў БДПУ імя Максіма Танка. Больш за 15 гадоў адпрацавала ў пачатковай школе, затым перайшла ў спартыўную.

– Раскажыце, калі ласка, чым непасрэдна вы займаецеся цяпер?

– У нашай ДзЮСШ мы развіваем два віды спорту – дзюдо і тхэквандо. Займаюцца ў асноўным дзеці з 8 гадоў. Ганарымся, што выхавалі шмат прызёраў еўрапейскіх спаборніцтваў. Паколькі віды спорту баявыя, то, вядома, у нас больш трэніруюцца хлопчыкі. Плануем, што пасля Еўрапейскіх гульняў у школе пачнуцца заняткі па спартыўнай аэробіцы. Таксама ў хуткім часе хочам стварыць секцыю самба.

Як намесніку дырэктара мне даводзіцца шмат працаваць з дакументамі, а таксама непасрэдна з трэнерамі. Мне падабаецца мая праца: люблю кантактаваць з людзьмі, арганізоўваць штосьці цікавае. Напрыклад, кожны год мы ладзім спартыўна-аздараўленчыя лагеры, традыцыйнымі сталі сямейныя паходы, цікавыя паездкі і экскурсіі, у якія нашыя выхаванцы адпраўляюцца разам з трэнерамі і бацькамі.

– Сёння дзеці ўсё больш бавяць вольны час за камп’ютарнымі гульнямі, перапісваюцца ў сацыяльных сетках, якія замяняюць жывыя зносіны. Як вам удаецца прывабліваць дзяцей да заняткаў у спартыўнай школе?

– Вядома, цяпер гэта зрабіць вельмі няпроста. Зараз многа розных прапаноў па відах спорту, шмат інфармацыі пра розныя секцыі. Паміж спартыўнымі школамі сёння існуе вялікая канкурэнцыя. Трэба знаходзіць новыя і нестандартныя падыходы, каб зацікавіць дзяцей.

Мы падтрымліваем цесныя кантакты з гарадскімі агульнаадукацыйнымі школамі. Таксама ў нас працуюць высокапрафесійныя трэнеры, якія здольныя ўразіць сваім асабістым майстэрствам у баявых адзінаборствах не толькі дзяцей, але і дарослых, бо бацькі заўсёды ўважліва глядзяць, у чые рукі аддаюць сваё дзіця. Самым важным з’яўляецца зацікаўленасць менавіта бацькоў. Набор на тхэквандо пачынаецца з 7 гадоў, на дзюдо – з 9. Але, як паказала практыка, найчасцей жаданне “запісаць у спорт” узнікае ў бацькоў, чыім дзецям 3–4 гады. Яны тэлефануюць і просяць: “Вазьміце нашага сына (дачку) у якую-небудзь секцыю! У дзіцяці столькі энергіі, што проста не ведаем, куды яе падзець!” Таму мы, ідучы насустрач пажаданням, стварылі платную групу, у якую прымаем дзяцей з 4 гадоў. На жаль, праз некаторы час яны перастаюць займацца. Чаму? Напэўна, таму, што гэта стала ўжо непатрэбна дарослым.

Маючы багаты педагагічны досвед, я з упэўненасцю магу сказаць: 90 адсоткаў поспеху дзіцяці – гэта яго мама і тата. Падмурак паспяховасці дзіцяці ствараюць яго бацькі. Поспех прыходзіць, калі сям’я падтрымлівае захопленасць сына або дачкі, у тым ліку фінансава, калі дарослыя знаходзяць час прыводзіць на трэніроўкі рэгулярна, без адгаворак, што “адзін пропуск нічога не значыць”, паважліва адносяцца да заняткаў у спартыўнай школе, разам едуць на спаборніцтвы. Калі такога няма, то дзеці перастаюць займацца, хоць многія з іх сапраўды таленавітыя ад прыроды.

Варта зазначыць, што пасля нашай школы юныя дзюдаісты і тхэквандысты паступаюць далей у вучылішча алімпійскага рэзерву. У такіх відах барацьбы спартсмены могуць сур’ёзна паказаць сябе на еўрапейскім узроўні ў 17–18-ігадовым узросце. Такім чынам, мінімум 10 гадоў трэба старанна і мэтанакіравана трэніравацца! Спартсмен павінен любіць спорт, гарэць жаданнем займацца і перамагаць, а такіх матываваных падлеткаў, якія могуць сябе дысцыплініраваць, на жаль, няшмат.

– Ваш старэйшы сын Ягор у дзяцінстве таксама займаўся спортам: каратэ, настольным тэнісам, футболам. Але потым захапіўся матэматыкай і дасягнуў у ёй бліскучых вынікаў.

– Пэўны час ён быў абсалютна не матэматык. Ягору лёгка даваліся мовы, ён з задавальненнем пісаў сачыненні, складаў вершы і ўдзельнічаў у алімпіядах менавіта па мовах. Але потым сын паспяхова здаў іспыты і паступіў у 51-ю гімназію. І так супала, што якраз у той год у гімназію прыйшоў працаваць выдатны педагог-матэматык Аляксандр Мікалаевіч Струк, які стаў яшчэ і класным кіраўніком майго сына. Менавіта гэты настаўнік зацікавіў Ягора сваім прадметам.

Наогул, у гімназіі сабраўся вельмі працаздольны клас мэтанакіраваных дзяцей, дзе кожны вучань паказваў добрыя поспехі. Вы толькі ўявіце: самы нізкі сярэдні бал складаў 8,7! Да таго ж у гімназіі праводзілася многа алімпіяд, конкурсаў па вучэбных прадметах, потым арганізавалі турнір паміж чатырма гімназіямі. Ягор на такіх інтэлектуальных спаборніцтвах найчасцей супернічаў па матэматыцы з адной дзяўчынкай і часта ёй прайграваў. Такім чынам, у яго быў, скажам так, яшчэ і “спартыўны” інтарэс.

Неўзабаве прыйшлі да сына сур’ёзныя перамогі. Ягор, навучаючыся яшчэ ў 7 класе, упершыню ўдзельнічаў разам з васьмікласнікамі ў рэспубліканскай алімпіядзе і заняў 3-е месца. Потым “на рэспубліцы” ён ужо толькі перамагаў. У 9 класе сын упершыню ўдзельнічаў у Міжнароднай алімпіядзе па матэматыцы, яна праходзіла ў Тайландзе ў Чыангмайскім універсітэце. Там ён стаў бронзавым прызёрам. У наступным годзе Ягор паехаў у Ганконг, дзе таксама заняў 3-е месца. А ў 2017-м сын заваяваў золата на 58-й Міжнароднай матэматычнай алімпіядзе ў Рыа-дэ-Жанейра (Бразілія).

Даведка

Міжнародная матэматычная алімпіяда (International Mathematical Olympiad – ІMO) – гэта, па сутнасці, Чэмпіянат свету па матэматыцы сярод школьнікаў старэйшых класаў, які праводзіцца кожны год у адной з краін. Першая ІMO прайшла ў 1959 годзе ў Румыніі з удзелам усяго 7 краін. У апошнія гады ў ІМО ўдзельнічаюць больш за 100 краін з усіх пяці кантынентаў.

Удзельнікам прапануецца рашыць 6 задач (па тры задачы ў дзень на працягу двух дзён запар) з розных абласцей школьнай матэматыкі, галоўным чынам з геаметрыі, тэорыі лікаў, алгебры і камбінаторыкі.

– Перамогі сына, вядома ж, радавалі вас?

– Безумоўна! Мы з мужам заўсёды перажывалі за яго, а потым з асаблівай увагай слухалі расказы Ягора пра яго незабыўныя ўражанні ад кожнай з паездак. Перад міжнароднымі спаборніцтвамі ствараецца зборная каманда краіны з шасці чалавек. Праводзяцца заняткі, на якіх рыхтуюць да алімпіяды. Потым разам з настаўнікам-кіраўніком вучні выязджаюць на спаборніцтвы на 7–10 дзён. Два дні звычайна займае непасрэдна матэматычны турнір, а потым для яго ўдзельнікаў ладзіцца насычаная культурная праграма. Шмат розных цікавостак арганізатары рыхтуюць для цырымоній адкрыцця і закрыцця алімпіяды. Гасцей з розных краін абавязкова знаёмяць з мясцовай кухняй, арганізоўваюць для іх арыгінальныя майстар-класы. Заўсёды Ягор купляў невялікія сувеніры. Напрыклад, з Тайланда ён прывёз фігуркі сланоў і іншыя цацкі, а таксама вельмі смачны чай. Праўда, хадзіць па крамах сын не любіць, таму прасіць яго што-небудзь знайсці, набыць нейкую рэч – дарэмна... (Усміхаецца).

Мой сын – гэта мой асаблівы гонар. Менавіта дзякуючы яму я стала пераможцам конкурса “Жанчына года” ў намінацыі “Мацярынская слава”. Я вельмі шчаслівая, што Ягор знайшоў занятак па душы, справу, якая захапіла яго поўнасцю. Ён літаральна жыве гэтым дзівосным светам лічбаў, і кожная перамога падштурхоўвала яго да новых вышынь, дапамагала ісці наперад.

–  Далейшы лёс вашага сына звязаны з матэматыкай?

– Так, сёння ён – студэнт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Ягор захацеў стаць матэматыкам-праграмістам, таму выбраў факультэт прыкладной матэматыкі і інфарматыкі. Дарэчы, ён працягвае ўдзельнічаць у алімпіядах. Пасля першага курса Ягор стаў пераможцам Студэнцкай міжнароднай алімпіяды па матэматыцы, якая праводзілася ў Балгарыі. Таксама ён быў удзельнікам Чэмпіяната свету па праграміраванні ў Кітаі.

– Калі ёсць вольная гадзіна, чым вы займаецеся?

– Як і кожная жанчына, цаню кожнае імгненне, праведзенае з сям’ёй. Безумоўна, цяпер увесь свой час прысвячаю выхаванню маленькага Глеба, якому яшчэ толькі 2,5 гады. Мы з ім гуляем у пазнавальныя гульні, чытаем, гаспадарым разам. Люблю пакулінарыць, часта радую родных смачнай хатняй выпечкай. Зімой вяжу,  а ў цёплы час года мы выязджаем на выхадныя на лецішча, дзе заўсёды весела адпачываем. Вельмі люблю хадзіць у грыбы. Таксама з задавальненнем пераглядаю савецкія фільмы, мой самы любімы з іх – “Масква слязам не верыць”. Гэтую карціну я б параіла паглядзець усім жанчынам. Упэўнена, што гісторыя Каці Ціхаміравай, якая супрацьстаяла цяжкасцям свайго лёсу, у выніку чаго Бог узнагародзіў яе сямейным шчасцем, нікога не пакіне абыякавай.

Анастасия ПЕТЬКО

Фото из личного архива А. СУХОРУКОВОЙ

Выбар рэдакцыі

Культура

Як  мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Як мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Наватар, «шасцідзясятнік», ваяўнічы аптыміст — гэта ўсё пра яго.

Грамадства

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры ў творчую майстэрню?

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры ў творчую майстэрню?

Настаўнікі ўпэўнены: ці будуць вучні чытаць, у многім залежыць ад іх саміх. 

Эканоміка

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Однако наша страна надеется, что это временные трудности.

Грамадства

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Дзяржаўным органам і іншым арганізацыям даручана кіравацца палажэннямі канцэпцыі ў практычнай дзейнасці.