Вы тут

«Ёсць ідэя ў дзеўкі Веры, Як прывабіць кавалераў...»


Што было — было. Адна кабета ў бальніцу з'язджала. А перад тым — адкрыла халадзільнік, паказала мужу, што можна з'есці сёння, што заўтра... Ён аж пакрыўдзіся: што я — маленькі, сам не сцямлю? Цяміў і сапраўды — дні са тры. На чацвёрты
(сам расказваў) — стаў кашу варыць. У каструлю насыпаў грэчкі, наліў вады, паставіў на агонь, пайшоў глядзець тэлевізар. Там жа, седзячы ў крэсле, падумаў, што жанчыны самі па сабе — стварэнні цікавыя, але ж досыць бесталковыя. Вось што яны гадзінамі робяць на кухні? Навошта стаяць ля пліты, калі яна сама...

Пакуль так думаў, з кухні пацягнула дымком. Грэчка знізу падгарэла, зверху была сырая. Прыйшлося выкінуць... Замачыць гэту каструлю, узяць іншую, зноў насыпаць круп, наліць вады, уключыць газ і сесці глядзець тэлевізар.

...Калі карацей, то не еўшы лёг чалавек і не спаўшы ўстаў, бо, галодны, да ранку мыў посуд.


...Кажаце, што апошні конкурсны здымак як быццам не пра тое? А гэта — як паглядзець. Спадар Валерый Гаўрыш з Чавусаў вырашыў, напрыклад, што дзеўка з верхняй фоткі замуж выходзіць, жыць плануе асобна ад бацькоў, посуд падбірае.

Чаму вось гэтак мерае? Ды на ўсякі выпадак:

Многія ўсміхаюцца,

Калі ў загс збіраюцца...

Што нявестам раіць дзед?

Муж — ён падкі на абед.

Калі жонка не тупая,

Ежа будзе — яшчэ тая...

Калі ж звілін толькі дзве —

Быць гаршку на галаве.

Што тут казаць, сустракаюцца (а сярод маладых — пагатоў) гора-гаспадыні і такія ж гаспадары. Але іншых, згадзіцеся, болей. «Дарагая, — адзін з такіх жонцы казаў, — калі я памру, ты не дужа бядуй, добра? Замуж выходзь — будзь шчаслівая... У мяне адна толькі просьба — хай ён дзяцей не крыўдзіць!»... Жонка ў адказ: «Як ты мяне дастаў!.. Нармальны суп! Не хочаш — не еш!»

А калі ясі, то і нагадваць ці варта (услед за спадарыняй Валянцінай Гудачковай з Жыткавічаў):

Мусіць, кожны змалку чуе

У хаце прыказку такую:

Недасол — ён на стале,

Перасол на галаве...

Закарцела ўбачыць Каці,

Як што мае выглядаці.

Дзіўна, але ж факт: гэтай маладзіцы пасуе — нават «перасол»! Калі ён быў... Ці будзе. Бо хутчэй за ўсё, паводле спадарыні Гудачковай, тут іншае:

Ёсць ідэя ў дзеўкі Веры,

Як прывабіць кавалераў:

Выгляд мае — усім на дзіва —

І красуня, й гаспадыня!

Што праўда, тое праўда! Ну палюбуйцеся!

Вам цікава, дзе яна жыве-гаспадарыць?

На думку спадара Віктара Сабалеўскага з Узды:

Маня ў горад, у сталіцу

Перабралася зімой.

Ды ўсё сніцца маладзіцы

Вёска, вольніца, спакой...

Нават ежу у каструлях

Ёй нясмачна гатаваць,

Вось бы ў печы, як бабуля...

Ёсць гаршкі?

Дык будзем браць!

Што з імі потым рабіць, як карыстацца, Мані расказваць не трэба, а вось іншым...

«На прагляд розных там прымітыўных тэлешоу накшталт «Абмену жонкамі» ў мяне ні часу, ні ахвоты няма, — піша спадар Мікалай Старых з Гомеля, — але ж, убачыўшы ў газеце чарговы конкурсны здымак, я вырашыў трохі паглядзець...»

Што з гэтага атрымалася? Чытайце:

Зацікавіў дзевак новы

Невядомы быт вясковы.

А таму мінчанка Жанка

Не паненка ўжо — сялянка.

У кухні бачыць чыгуны:

Можа, служаць як званы —

Каб склікаць людзей на збор?

Можа — галаўны убор?

Яшчэ адно «можа» ад спадара Мікалая Касмачэўскага з Наваполацка:

У вялікіх гарадах

Ёсць для музыкі размах,

Там палацы, «партаменты»

І, вядома ж, інструменты.

Людзі вёскі любяць джаз,

Ды прылад няма у нас.

Перабралі, што маглі,

Да гаршкоў і труб дайшлі...

Бо (на думку сужэнцаў Астроўскіх з Мінска):

У нашай вёсцы на Каляды

Ў ход ідуць усе прылады:

Ступы, сані, вілы, дровы,

Дзверы вам замкнуць гатовы,

А вось тут, глядзіце самі,

Як цікава з кацялкамі:

Можна шышкі набіваць,

Можна — полечку сыграць!

Ну чаму б і не:

Як ёсць талент, на сяле

Можна граць на чапяле,

На лапатах, тапарах,

Аж да звону у вушах!

Ён, праўда, мала каму спадабаецца — яго трэба лячыць. «Калі ласка, падкажыце мне, як прайсці да бальніцы?» — спытаў адзін хворы ў карэннага адэсіта. «О-о, гэта цяжка растлумачыць, — пачухаў патыліцу той. — Прасцей будзе стукнуць вас па галаве і выклікаць «хуткую».

Дык, можа, вось тут і гаршчок не гаршчок, а свайго роду шлем ці скафандр? А то і наогул — дэманстрацыя мадэляў?

«Столькі выдумкі ў народзе...

Чыгункі — глядзіце — ў модзе!

Хто іх выкінуў учора,

Аж чарнее сёння з гора!

Я вось здымак разглядаю, —

Толькі локці не кусаю:

Каб наперад моду знала

Я б таксама шыкавала!» —

зайздросціць маладзіцы спадарыня Ніна Кандрашонак з Петрыкава. І ці толькі яна?! Мы ўсе, відаць (на думку спадара Сабалеўскага):

Аддаём даніну модзе:

Ледзь вясна —

без шапак ходзім.

А калі мароз знянацку?

Ці мяцеліца, снягі?

Трэба, значыць, уцяпляцца,

А то вымерзнуць мазгі.

Згадзіцеся, шкода будзе, бо апошнім часам ім і без таго дастаецца, прычым — з усіх бакоў. Адна маладзічка пра сябе напісала, што сядзіць на дыеце, што скінула ўжо два кілаграмы і цяпер нічога не цяміць. Значыць, гэта быў... мозг?!

Як вядома, лішняя вага да чалавека часцей вяртаецца, чым не вяртаецца, а вось шэрае рэчыва, яно...

Мае рацыю спадарыня Іна Алісевіч з Уздзеншчыны:

Што ты, дзеванька, ні мерай —

Застанешся мышкай шэрай.

«Кацялок» варыць не будзе,

Ад таго, што ў ім — на людзі...

Лепш навукі ўпарта грызці:

Тады знойдзецца і выйсце.

На жаль, працэс «грызення» хуткім не назавеш. Ды і зубоў шкада. Ведаеце, што іх ратуе лепей за ўсё? Па прызнанні аўцюкоў — своечасова закрыты рот.

Што ратуе гандаль? Ці вам казаць?

У каго «кацёл» не варыць,

Тому новенькі падараць...

Затаварылася крама, —

Рознай можа быць рэклама.

Гэта ўбачыла на здымку спадарыня Валянціна Гудачкова. Яна ж, што называецца, аддала належнае дырэктару крамы, якога, згадзіцеся, не папракнеш у адсутнасці крэатыўнага мыслення. А калі ў гэтым «роліку» да «відэарада» яшчэ і словы дадаць...

Ну пачуйце (з вуснаў прыгажуні):

«Падыходзьце, паглядзіце —

Няма лепшае пасуды!

(За ўсмешку не плаціце —

Бо яе нашу я ўсюды...)

А гаршкі — вышэйшай пробы,

І нядорага прадам:

Імі выдалі заробак,

На паўгода гандлю нам».

Апошнія два радкі ад спадара Віктара Сабалеўскага можна памяняць на іншыя альбо не агучваць, а вось першыя: «няма лепшае пасуды»...

Стравы ў ёй, згадзіцеся, і праўда смачныя: з імі да едакоў ніякага прымусу! «Зая, а ты праўда хатняя гаспадыня?» — «Ну». — «А скажы мне што-небудзь па-свойму, па-хатнегаспадыньску». — «Рот закрый і еш, што даюць».

Зрэшты, у гаршках (на думку спадарыні Любові Чыгрынавай з Мінска) можна не толькі варыць ці тушыць:

На распродажы Пятроў

Купіў сотню чыгункоў,

Бо яны без рускай печы

Непатрэбнай сталі рэччу.

Ды Пятроў жа не дурны:

Чыгуны ў яго — званы.

А яшчэ на сэлфі мода,

Для яго і тут выгода.

Прычым — далёка не адзіная. Чарговую прадпрымальніку Пятрову падказвае спадарыня Гудачкова:

На святочны вечарок

Робім стрыжку «пад гаршчок».

Была мода у дзядоў

Ды вяртаецца ізноў!

Адкуль тры фразы, якія прамаўляць небяспечна: «Ты памыляешся» (на адрас жонкі), «Я не хачу есці» (на адрас бабулі) і «Зрабіце на свой густ» (на адрас цырульніка). Праўда, валасы не вушы, — яны адрастуць. І непрыемнасці, дасць бог, скончацца. Што пачнецца? Слова спадарыні Наталлі Шкут са Светлагоршчыны:

Закарцела неяк Свеце

Зоркай стаць у інтэрнэце,

Йдэя фікс —

ні даць ні ўзяць —

Болей лайкаў атрымаць.

Ёй, каб спраўдзіць гэту мару,

Чыгунок і той да твару!

А чаму б і не калі...

Эх, была ні была:

Прэч нягоды — напасці!

Да гаршка дажыла

І смяюся ад шчасця!

На такой вось аптымістычнай ноце — ад сямікласніцы СШ № 3 з Вілейкі Карыны Цанунінай — можна было б паставіць кропку, завяршыць гэты агляд, аднак трэба вярнуцца да папярэдняга. Такім чынам найлепшыя радкі да конкурснага здымка, змешчанага ў нумары «Звязды» за 15 студзеня, паводле меркаванняў вялікага чытацкага журы, даслалі спадарыні Любоў Чыгрынава з Мінска, Ніна Бурко з Бярэзіншчыны, Карына Цануніна з Вілейкі, спадары Іван Сіманёнак з Паставаў, Іван Астроўскі з Мінска і Мікалай Старых з Гомеля.

Крыху паспрачаўшыся, з гэтым, апошнім меркаваннем, пагадзілася і журы маленькае рэдакцыйнае. Такім чынам прыз у выглядзе падпіскі на дарагую сэрцам «Звязду» на другі квартал 2019 года накіроўваецца ў слаўны Гомель...

Вы таксама хацелі б атрымліваць родную газету на роднай мове? Тады варыянтаў два: першы — аформіць падпіску (а зрабіць гэта можна заўсёды), другі — уважліва паглядзець на новы конкурсны здымак, прыдумаць подпіс (можна некалькі, але не больш за восем радкоў) і даслаць у рэдакцыю. Самыя ўдалыя варыянты будуць змешчаны, а вось пераможца, аўтар самага-самага — яшчэ і адзначаны. Той самай падпіскай.

Дарэчы, «жменька» лічбаў: «Сын Сяргея Ясеніна Канстанцін, — заўважае спадар Мікалай Старых, — быў вялікім аматарам спартыўнай статыстыкі. Ён ведаў нават тое, у якія вароты — усходнія ці заходнія — забівалі больш галоў на фіналах Кубка СССР. Мне да яго лаўраў як да неба, але... Летась у «Звядзе» было шэсць здымкаў, да якіх мы, чытачы, складалі подпісы. Найлепшымі прызнаваліся радкі Івана Сіманёнка з Паставаў, Аляксандра Матошкі з Расоншчыны, Віктара Сабалеўскага з Узды, сужэнцаў Ніны ды Івана Астроўскіх і Любові Чыгрынавай з Мінска, Наталлі Шкут са Светлагоршчыны... Што датычыцца колькасці перамог за ўсе гады існавання звяздоўскага конкурсу, то спадарыня Чыгрынава дагнала летась Анатоля Гарачова (ён, на жаль, чамусьці выйшаў з гульні). У іх па дзесяць перамог. Восем — у сужэнцаў Астроўскіх, сем — у спадара Гаўрыша».

Як той казаў, ёсць да чаго імкнуцца. Пішыце!

Валянціна ДОЎНАР

Фота Анатоля КЛЕШЧУКА

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як адбываюць пакаранне асуджаныя да абмежавання волі «ў хатніх умовах»

Як адбываюць пакаранне асуджаныя да абмежавання волі «ў хатніх умовах»

«Хатняя хімія» — гэта турма, толькі на свабодзе», — з сарказмам кажуць самі асуджаныя пра абмежаванне волі без накіравання ў папраўчую ўстанову.

Здароўе

​Як абараніць сябе ад кардыялагічных праблем у халодны перыяд?

​Як абараніць сябе ад кардыялагічных праблем у халодны перыяд?

Менавіта зімой павялічваецца колькасць інфарктаў і павышаецца артэрыяльны ціск.

Культура

Успаміны пра Яўгенію Янішчыц

Успаміны пра Яўгенію Янішчыц

Піша Зіновій Прыгодзіч.

Грамадства

У 2023 годзе з'явяцца квоты на рабочыя месцы для людзей з інваліднасцю

У 2023 годзе з'явяцца квоты на рабочыя месцы для людзей з інваліднасцю

У Беларусі на сённяшні дзень звыш 570 тысяч чалавек маюць інваліднасць.