Вы тут

Чаму сумесны выхад на паркет — найлепшая праява пачуццяў?


«Дом пабудавалі, дрэваў вакол насадзілі, сына выгадавалі. Можна і факстроту навучыцца», — прыкладна так разважалі гамяльчане Генадзь і Вольга Карчэўскія, запісваючыся на заняткі дзесяць гадоў таму. Шматразовыя чэмпіёны Беларусі па спартыўных бальных танцах у катэгорыі «Сеньёры» расказалі «СГ», як квікстэп можа замяніць трэнажорку і чаму сумесны выхад на паркет — найлепшая праява пачуццяў.


Ззянне стразаў, элегантныя прычоскі, гучная прыгожая музыка. Некалькі зусім юных пар круцяцца ў віхуры венскага вальса. У паветры вітае напружанне, і здаецца, што вось-вось на чарговым павароце нехта не паспее ўхіліцца і адбудзецца сутыкненне. Сотні іншых канкурсантаў і балельшчыкаў з трыбун назіраюць за тым, што адбываецца на паркеце. Не хаваючы эмоцый, яны выкрыкваюць імёны фаварытаў, падбадзёрваюць удзельнікаў апладысментамі. І толькі адна пара стаіць быццам паводдаль. Хударлявы высокі мужчына нетаропка ходзіць туды-сюды з задуменным поглядам. Яго спадарожніца ў цёмна-сіняй сукенцы з бірузовым пер'ем на падоле і рукавах ледзь заўважна ўстае на дыбачкі і апускаецца назад. Паміж сабой — ні слова, ні погляду.

— Перад спаборніцтвамі мы стараемся адключыцца ад усяго, каб не збіць настрой, — тлумачыць пасля Вольга. — Загаворышся, засяродзішся на нейкай дробязі — і ўсё, танец не пойдзе.

— Як вы трапілі ў танцы?

— Вольга — артыстка з дзяцінства, — заўважае Генадзь.

— Па праўдзе, я заўсёды марыла займацца балетам. Але ў пачатку 80-х у горадзе нават нічога падобнага не было, таму мама завяла мяне на народныя танцы. А калі мы пераехалі жыць на Сельмаш (мікрараён у Гомелі. — Аўт.), то я трапіла ў танцавальны клуб «Палеткі», дзе займалася да самага выпуску са школы ў харэографа Юрыя Лабанава. Тут ужо быў і першы вальс, і кадрыль, і сучасныя павевы. Спартыўныя бальныя танцы ў нас толькі набіралі папулярнасць.

Прыкладна ў той час мы з Генам і пазнаёміліся. Я вучылася ў дзясятым класе, ён вярнуўся з арміі. Маладыя, прыгожыя. Літаральна праз тры дні пасля сустрэчы мы ведалі, што пажэнімся. Так яно і адбылося: пасля выпускнога падалі заяву ў загс. Не кажу, што гэта ўзор і так павінны рабіць іншыя. Але калі ты кахаеш чалавека і ўпэўнены ў ім, то навошта цягнуць? У нас шмат сяброў, якія таксама рана пажаніліся і добра жывуць не адно дзесяцігоддзе. Вось і ў нас сёлета жамчужны юбілей — 30 гадоў разам.

Калі мы рыхтаваліся да вяселля, вырашылі развучыць некалькі фігур для танца ў загсе. Па дапамогу звярнуліся да Юрыя Генадзевіча. Яшчэ тады ён сказаў мужу: «Гена, у цябе здольнасці! Трэба танцаваць». Але дзе там! Мы толькі пачыналі сямейнае жыццё, нарадзіўся сын, я вучылася на завочным. Адным словам, было не да вальса.

У пачатку лютага пара Карчэўскіх узяла «серабро» на чэмпіянаце Беларусі па спартыўных бальных танцах.

— Калі вярнуліся да забытага хобі?

— Калі сын з'ехаў вучыцца ў іншы горад, мы засталіся дома ўдваіх. Вечары каля тэлевізара пачалі ўваходзіць у звычку. Хоць мы і імкнуліся да актыўнасці: муж хадзіў на футбол, я — на фітнес, гэтага было недастаткова. Калі я сказала Гену, што мы ідзём на танцы, у яго быў шок.

— Паставілі мужа перад фактам?

— Не, але было блізка да гэтага (усміхаецца). Некалькі разоў я схадзіла на заняткі сама, паглядзела, што ды як. Аднак бальныя танцы — гэта абавязкова пары, таму трэба было вызначацца з партнёрам.

— Генадзь, вядома, не дапусціў, каб жонка танцавала з чужым мужчынам?

— Гэта быў мой хітры ход, каб зацягнуць яго ў зал (смяецца). Праўда, згадзіўся муж толькі пры ўмове, што пасля танцаў будзе магчымасць паплаваць у басейне. Самае цікавае, што ён хутка ўцягнуўся. Пасля заняткаў у студыі глядзеў у інтэрнэце выступленні прафесіяналаў, сачыў за чэмпіянатамі свету, у яго з'явіліся свае «любімчыкі».

— Мяне ўкалолі, заразілі танцавальнай ліхаманкай! — пацвярджае словы жонкі Генадзь.

— І ўсё ж з самага пачатку для нас гэта была забава. Аднойчы мы выпадкова сустрэліся з Аляксеем Лабанавым — сынам Юрыя Генадзевіча. У яго свая школа танцаў у ЗША, час ад часу ён прыязджае на радзіму, праводзіць тут семінары. Нам вельмі пашанцавала, што Аляксей Юр'евіч узяўся трэніраваць нашу пару. Хоць на першых занятках і пажартаваў: «Лепш бы стаялі. Стаіце вы добра». Кожны крок, позірк, узмах рукі — усяму мы вучыліся літаральна з нуля. Вынік — харэограф-сын амаль паўтарыў словы бацькі: «Гена, ты не тым займаўся па жыцці!»

— Шлях да тытула чэмпіёнаў краіны быў складаны?

— Тое, што мы танцуем, недарма адносіцца да спорту. Падчас трэніровак (заўважце, не рэпетыцый) пацееш не менш, чым у трэнажорнай зале. Мала таго, што ўсё цела ад кончыкаў пальцаў да павек знаходзіцца ў напружанні, дык яшчэ трэба, каб яно рухалася ва ўнісон з партнёрам. Помню, развучвалі квікстэп, і Аляксей тлумачыў Гену, як правільна дыхаць падчас танца. Муж пасмейваўся, маўляў, я дзесяць гадоў футболам займаўся, скакаць умею і дыхальная сістэма ў мяне ў парадку. Праўда, праз некалькі хвілін ад яго самаўпэўненасці не засталося і слядоў: танец забраў усе сілы і збіў дыханне. Надзвычай складаны ў фізічным плане і венскі вальс.

Таму займацца даводзіцца шмат. Тройчы на тыдзень — уласна танцы ў клубе «Палеткі» пад кіраўніцтвам Юрыя і Аляксея Лабанавых. Мы працуем над еўрапейскай праграмай: квікстэп, павольны вальс, танга, павольны факстрот і венскі вальс. Дадаткова ідзе харэаграфія, дзе вучымся валодаць сваім целам, а таксама ходзім у басейн.

— І ўсё дзеля чаго? Медалі ці задавальненне на першым плане?

— Мой бацька казаў: «Нада шаваліцца!» Вось я і «шавалюся», — жартаўліва прыгадвае наказ старэйшых на гомельскай гаворцы Генадзь. — Мы не гонімся за рэйтынгамі і цвяроза ацэньваем свае магчымасці — як-ніяк прыйшлі ў гэты від спорту досыць позна (Вользе было 38, а мне — 43). Але ведаем, што можам дастойна прадстаўляць краіну на міжнародным узроўні. Напрыклад, летась у Германіі на сусветным першынстве мы абышлі 90 пар са 125. Згадзіцеся, нядрэнны вынік для гомельскай пары без сувязяў і з даволі сціплым досведам выступленняў? Летась удалося палепшыць рэйтынгі ў Дрэздэне і Вене.

Нягледзячы на тое, што на міжнародных спаборніцтвах мы выступаем пад сцягам краіны і прадстаўляем Беларускі альянс танцавальнага спорту, усе выдаткі за ўдзел, пражыванне, праезд прыходзіцца браць на сябе.

— Але яно таго вартае. Танцы поўнасцю перамянілі наша жыццё, — далучаецца Вольга. — Ёсць пары, якія ставяцца да гэтага выключна як да спорту: прыехаў, выступіў, паехаў дадому. Мы глядзім на спаборніцтвы шырэй. Выязджаючы на чэмпіянаты за мяжу, абавязкова складаем культурную праграму: наведваем музеі, тэатры, нацыянальныя паркі. Калі б не танцы, мы хутчэй за ўсё не патрапілі б у многія гарады. Гэтыя паездкі замяняюць нам водпуск.

З сынам Янам.

— У якіх краінах ужо пабывалі? Што больш за ўсё запомнілася?

— Аб'ехалі палову Еўропы. Там зусім іншая культура ўспрымання бальных танцаў. Паўфіналы і фіналы спаборніцтваў — гэта ўжо не проста спорт, а цэлае шоу, ці правільней казаць, баль. На іх прыходзяць як у Вялікі тэатр. Сімфанічны аркестр, афіцыянты ў белых пальчатках, свечкі. Нават гледачы апранаюць вячэрнія касцюмы, каб падчас перапынкаў таксама выйсці на паркет і павальсаваць, — кажа Генадзь. — «Сеньёры» там дзеляцца на некалькі ўзроставых катэгорый, кожная з якіх налічвае па некалькі сотняў удзельнікаў. У нас на першынстве краіны прадстаўнікоў гэтай групы можна пералічыць па пальцах.

— Разам з тым, нельга сказаць, што беларусам бальныя танцы нецікавыя. Гэта класіка. Яна, як вядома, ніколі не старэе. Студый і клубаў хапае і ў нас. Народ спрабуе, уваходзіць у смак. Але, магчыма, пакуль не гатовы да выхаду на спаборніцтвы.

— Як сын ставіцца да вашага захаплення?

— Вельмі ганарыцца. Ён, дарэчы, калі маленькі быў, таксама рваўся на заняткі танцамі ўслед за дзяўчынкай, якая яму падабалася. Але мы аддалі яго ў музычную школу. Зараз разумею, што паступілі правільна. Бальныя танцы — гэта спорт, і каб у ім дасягнуць значных вынікаў, трэба выкладвацца па поўнай. Дзеці трэніруюцца не менш за дарослых, няўдачы ўспрымаюць вастрэй. Нават у нас, дарослых танцораў-аматараў, бываюць расчараванні і слёзы. Што ўжо казаць пра 12—15-гадовых падлеткаў?

Сын не шкадуе, што тады не пайшоў танцаваць. Зараз ён усур'ёз цікавіцца трыятлонам, бегае марафоны. Трэніроўкі штодня па раскладзе. Кажа, што мы яго станоўчы прыклад.

— Як танцы паўплывалі на вашы адносіны?

— Усё залежыць ад таго, з якога боку глянуць. Не буду ўтойваць: падчас трэніровак можам і пасварыцца. Мы павінны рухацца як адзінае цэлае, а гэта атрымліваецца не заўсёды. Таму, бывае, што дадому з залы я іду пехам (астываю пасля канфлікта), а муж едзе на машыне. У парыве эмоцый магу сказаць: «Усё, больш ніякіх танцаў!» Але калі зноў зайграе музыка, пачуецца шалясценне сукенак — не стрымацца.

У той жа момант, танцы робяць адносіны глыбейшымі, як і любое іншае сумеснае хобі. Толькі тут у вас ёсць магчымасць паказаць свае пачуцці праз мастацтва рухаў і зрабіць гэта так, каб усе «ахнулі».

— Дома танцуеце?

— З кухні ў залу ўваходзім толькі ў рытме танга, — жартуе Генадзь.

— Калі сур'ёзна, то па-за паркетам танцаваць даводзіцца рэдка. Аднойчы на вяселлі далі маладому пакаленню невялічкі майстар-клас па венскім вальсе.

— Калі мэты стаць першымі няма, то аб чым марыце?

— Як мінімум, датанцаваць да катэгорыі «Гранд Сеньёры» (пары ўзростам з 61 года. — Аўт.). Неяк у Штутгарце мы трапілі на выступленне танцораў 70+. Колькі грацыі і гонару было ў іх рухах! Хочацца, каб і мы ў іх узросце змаглі вось так кружыцца, гледзячы адно на аднаго.

КАМПЕТЭНТНА

Наталля Пачэпка, сямейны псіхолаг, загадчыца аддзялення псіхалагічнай дапамогі сям'і і дзецям Мінскага гарадскога цэнтра сацыяльнага абслугоўвання сям'і і дзяцей:

— Сям'ю, якая ў асноўным выканала сваю бацькоўскую функцыю, часта называюць "апусцелым гняздом". Крызісны перыяд пачынаецца, калі з дому сыходзіць малодшае дзіця. Мяняецца структура сям'і: існаваўшы на працягу доўгага часу трохвугольнік "мама—тата—дзіця" трансфармуецца ў дыяду. На першы план зноў выходзяць адносіны бацькоў. Нават гарманічныя пары гэты перыяд могуць перажываць досыць балюча. А калі ў сям'і былі нявырашаныя праблемы да нараджэння дзіцяці, то яны могуць вярнуцца. Сужэнцам трэба нанова вучыцца жыць удваіх.

Існуе некалькі варыянтаў выхаду з крызісу. Першы — неканструктыўны, калі партнёры аддаляюцца, расчароўваюцца ў шлюбе, адчуваюць адзіноту і спусташэнне, не могуць знайсці занятак, які б задавальняў. Некаторыя працягваюць канцэнтравацца на жыцці дзяцей, хоць гэта больш і не патрэбна. Фактычна адбываецца раскол пары.

Другі падыход звязаны са з'яўленнем новых сфер самарэалізацыі мужа і жонкі. Пара пачынае атрымліваць задавальненне ад сталых адносін. З цікавасцю бярэцца за ажыццяўленне планаў, ад якіх прыходзілася адмаўляцца з-за выхавання дзяцей. Агульнае хобі можа стаць менавіта тым штуршком, які дасць магчымасць па-новаму зірнуць на блізкага чалавека.

Ганна КУРАК

Фота аўтара і з архіва герояў

Мінск — Гомель — Мінск

Загаловак у газеце: Танцы па-даросламу, або Агульнае хобі як новы віток адносін

Выбар рэдакцыі

Культура

Больш за 100 літаратараў з усіх рэгіёнаў краіны возьмуць удзел у мерапрыемствах Дня беларускага пісьменства

Больш за 100 літаратараў з усіх рэгіёнаў краіны возьмуць удзел у мерапрыемствах Дня беларускага пісьменства

Свята, якое ўжо традыцыйна ладзіцца ў першую нядзелю верасня, сёлета прымае Слонім.

Грамадства

Як працуюць сядзелкі

Як працуюць сядзелкі

Попыт на сядзелак ці медсясцёр, якія могуць даглядаць цяжка хворых людзей на даму, пастаянна расце.

Культура

Алесь Родзім: Рабілі «афармілаўку» для калгасаў, вярталіся ў свае падвалы і працягвалі маляваць

Алесь Родзім: Рабілі «афармілаўку» для калгасаў, вярталіся ў свае падвалы і працягвалі маляваць

Беларускаму складніку Тахелеса прысвечаны арт-фестываль «Міфалагема тысячагоддзя», што адкрыўся ў прасторы Ок16 15 жніўня.