Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


У трох соснах...

Некалі, у мінулым стагоддзі, ЦК ВЛКСМ (то-бок Цэнтральны камітэт Усесаюзнага Ленінскага Камуністычнага Саюза Моладзі) накіроўваў актывістаў на ўмацоўванне камсамольскіх арганізацый у заходніх рэгіёнах СССР. У выніку ў 1946 годзе ў нашы Паставы трапіла маладая сібірачка па імені Мілона. Спачатку яна працавала ў школе, потым — у райкаме камсамола, перад якім паставілі задачу стварыць пярвічныя арганізацыі не толькі ў горадзе, але і ў сельсаветах.

Як вядома, заданні даваць прасцей, а вось выконваць...

Вяскоўцы (ды так званыя заходнікі) агітатараў прымалі з насцярогай. Прыйшлося пачынаць з франтавікоў і партызан, прымаць у камсамол настаўнікаў, медыкаў, паштавікоў, праводзіць чытанні кніг і газет, арганізоўваць перасоўныя бібліятэчкі, ствараць атрады ястрабкоў, якія са зброяй ахоўвалі ўстановы ад нападу бандытаў... Карацей, шмат дзе камсамольцаў падсцерагала небяспека, але ж здараліся і кур'ёзы.

У прыватнасці, Мілона, пабраўшыся шлюбам са старшынёй мясцовага калгаса, пераехала ў вёску, пайшла настаўнічаць у мясцовую школу, стала знаёміцца з людзьмі, іх звычкамі, мовай... А найперш — з самой... хатай. Справа ў тым, што ў першыя дні пасля пераезду маладзіца ну ніяк не магла запомніць, дзе яны з мужам здымаюць пакой: усе падворкі на вуліцы здаваліся ёй аднолькава шэрымі.

Гаспадыня тады вырашыла дапамагчы, сказала:

— Я сёння буду мыць бялізну. Сушыць — павешу каля хаты. Так што ўбачыш — і адразу на падворак.

Мілона ўзрадавалася, па дарозе са школы ва ўсе вочы ўзіралася ў кожны двор, але нічога белага нідзе не бачыла. Таму ўрэшце зноў зайшла ў чужую хату: заблудзілася ў трох соснах. І ў трох словах — бо ледзь не назаўтра да настаўніцы зайшоў яе вучань. З парога сказаў:

— Мілона Андрэеўна, ваш муж браў у нас патэльню, дык мамка прасіла, каб вы аддалі.

«Муж нешта пазычаў? Але што і навошта? — «панесліся» думкі ў галаве настаўніцы. — А галоўнае — куды ён гэта паклаў?»

На ўсялякі выпадак Мілона Андрэеўна адкрыла чамадан, паглядзела на агульныя няхітрыя пажыткі... Нічога чужога там не было. Вучань чакаў. Яна вырашыла задаць яму наводзячае пытанне:

— А навошта мой муж гэта браў?

— Не ведаю, — паціснуў плячыма хлопчык. — Мусіць, хацеў нешта смажыць.

Слова «смажыць», як і «патэльня» настаўніца не разумела, але ж прызнавацца ў гэтым вучню зусім не выпадала.

Прыйшлося прадоўжыць пошук: паглядзець, ці няма нечага чужога на стале, на ложку, на шафцы...

— Ды вы не там шукаеце, — не вытрымаў нарэшце хлопчык. — Патэльня, можа, на прыпечку?

«Пры-печак — гэта ўжо «цяплей», — падумала настаўніца. — Гэта ж недзе пры печы?» І сапраўды хутка «напаролася» там на чужое — аддала скавараду...

Адзінае, назаўтра ў школу ісці баялася: думала, што вучні падымуць яе на смех.

І дарэмна: дзеці ў той час, нягледзячы на вайну, былі разумныя, настаўнікаў вельмі паважалі, і з яе, маладзенькай расіянкі, ніхто не смяяўся.

А вось цяпер, калі ў трох словах блудзяць і самі беларусы... Гэта ўжо, згадзіцеся, не смеху, а жалю варта.

Фаіна Касаткіна, г. Паставы


Святая вада

Не так даўно па тэлевізары паказвалі серыял «Іншыя». Уражанне ад яго досыць моцнае — нічога не скажаш... Апроч таго, што фільм яшчэ і рэкламу зрабіў экстрасэнсам, лекарам, у тым ліку — можа, і шарлатанам.

Аднаго такога я ведала. Чалавек як чалавек быў, але ж за нейкую правіну патрапіў у турму. І нядоўга, здавалася б, пабыў там, але вярнуўся іншым. Хто яго там чаму навучыў, толькі пачаў ён ездзіць па гарадах ды на вакзалах усім расказваць, што ў яго аддаленай вёсачцы (назавём яе Старынкамі) ёсць адзін знахар. І дужа ж дзіўную сілу мае: усе чыста хваробы лечыць...

Тэлебачанне ды газеты рэкламай тады не даймалі, а вось сарафаннае радыё працавала: адна жанчына сказала другой, тая — трэцяй, і пацягнуліся ў Старынкі людзі. Кожны ехаў са сваёю бядой, і з кожным той «лекар» працаваў: таму ваду замаўляў, над тым рукамі вадзіў ці іголкі паліў у нейкай анучцы... Пры канцы «працэдур» пацыент пытаўся: «Як жа аддзячыць?» «Знахар» у адказ (і сціпла так): «Як можаце...». А на стале, навідавоку, ужо сподачак стаіць, і на ім з самай раніцы дзесяць рублёў пакладзена — як быццам папярэднікам таго хворага...

Вось гэтак бізнес рабіўся. Але ж зараз не пра гэта.

Адна дзяўчынка-разумніца з суседняй вёскі ў медінстытут не паступіла, пайшла працаваць у бальніцу, санітаркаю. З часам, як гэта водзіцца, раззнаёмілася з людзьмі, і адна медсястра, даведаўшыся, адкуль дзеўка родам, з просьбай да яе: схадзі ты, маўляў, да знахара, прывязі нагаворанай вады — ну вельмі патрэбна, дзіця хварэе.

І з гэтымі словамі бутэльку ёй падае, дзесяць рублёў сваіх суне — ледзьве не сілаю...

А дзяўчыне хоць ты скрозь зямлю праваліся: адмовіць, як быццам, нельга, але ж і згадзіцца таксама, бо знахар той (вёска ведае) — проста ашуканец. Тады з якога перапуду яна, камсамолка, актывістка, будучая доктарка, пойдзе да яго з грашыма ды бутэлькаю?.. Людзі ж засмяюць!

Карацей, да «знахара» ногі проста не панеслі. У выхадныя пабыла дзеўка дома, а па дарозе назад, за рэчкай — балота якраз асушылі, канаў накапалі: з берага адной — дрэнажныя трубкі тырчаць і вада з іх бяжыць чысцюткая-чысцюткая, што тая сляза!

Так што Лена пад струмень падставіла бутэльку, напоўніла, закаркавала, на рабоце хуценька аддала медсястры і са страхам стала чакаць, што вось зараз падман раскрыецца...

На шчасце, усё выйшла якраз наадварот: дзён праз колькі медсястра моцна абняла санітарачку, падзякавала ёй за святую ваду, сказала, што дзіця, дзякуй богу, паправілася.

Гэта была першая радасць, а другая — у інстытуце зноў пачаліся экзамены. Лена здала іх, можна сказаць, бліскуча! А потым на тую дзясятку, што пякла ёй рукі, накупляла прысмакаў, занесла ў сястрынскую і з лёгкім сэрцам паехала на вучобу.

...Цяпер яна вельмі дасведчаны доктар, лечыць людзей і заўсёды памятае, што найлепшыя памочнікі ў гэтым не толькі лекі, але і вера.

Любоў Чыгрынава, г. Мінск


Проста... З моста...

Цяпер моладзь фарсіць у портках-дудачках, а вось некалі, у сярэдзіне сямідзясятых, калі ў юнаках хадзіў я, у разгары была мода на так званыя «кляшы» — тыя ж порткі, але калошы ў іх ад сцягна ці калена паступова расшыраліся і ўнізе даходзілі сантыметраў да трыццаці. У продажы такіх не было, шылі на заказ і потым, пры хадзьбе, нібы венікам падмяталі вуліцы.

Самыя першыя свае «кляшы» я займеў у дзясятым класе. Іх мне пашыла старэйшая сястра. Яна ўжо сама зарабляла, прыгожа адзявалася і хацела, каб я, што называецца, «адпавядаў»...

Дагэтуль памятаю колер той абноўкі — біруза, помню фасон — расшырэнне калош ад калена, кішэні прамыя, а ўжо настрой...

Тады я не ведаў яшчэ, што са штанамі ў мяне ўвесь час будуць нейкія непрыемнасці. Ну вось напрыклад: у новенькіх пайшоў у клуб, адтуль нехта паклікаў мяне на вуліцу. Я, ідучы, зачапіўся за цвік у падлозе, з метр праехаў па ёй на калене і ўстаў з вялікай дзіркай, якая не дазваляла тады заставацца на танцах.

Другі выпадак. Мы з дружбаком вырашылі скараціць шлях і не, каб абысці даўгаваты плот, — па-маладзецку сіганулі цераз верх...

У выніку адна з калашын у маіх новых штанах ухітрылася «ўздзецца» аж на дзве штыкеціны! Я (і балюча было, і крыўдна, і да колікаў смешна) павіс галавою ўніз, і сябар яшчэ доўга памучыўся, вызваляючы мяне з нечаканай «пасткі».

А неяк раз у нядзельку мы сабраліся ўчатырох. Двое хлопцаў былі «на колах»: адзін — з мапедам, другі — з матацыклам. Для прыгод — сама тое! Ды і надвор'е шаптала: гайда на возера! Там дзяўчаты!.. І мы рванулі!

За вёскай асфальт канчаўся, пачынаўся прасёлак, потым — былое балота, шырокі роў і цераз яго — масток, абстаўлены невысокімі бетоннымі слупкамі (відаць, каб які трактарыст пасля ўдалай халтуры ў ваду не зваліўся). Чутак пра такія здарэнні, праўда, не было, аж пакуль мяне там не панесла — у новых «кляшах», на мапедзе).

Я сядзеў на ім ззаду, пасажырам. У вушах свістаў вецер, калені вытыркаліся ў розныя бакі. І ў нейкі момант мне раптам здалося, што яны пазбіваюць слупкі (ці наадварот)...

Карацей, спрацаваў рэфлекс самазахавання: я на поўным хаду стаў на ногі, якія, не паспеўшы дакрануцца да зямлі, па інерцыі рванулі за ўцякаючым мапедам... У памяці і да сёння велізарнае здзіўленне (каб не казаць шок) ад хуткасці, з якой я бег — нібыта ляцеў, не паспяваючы перабіраць нагамі... Гэта быў рэкордны забег, але, відаць, нядоўгі. Далей быў палёт: з моста ў канаву, у самую каламуць.

...Тое, што некага згубілі, мае сябры зразумелі не адразу — далекавата ад'ехалі. І доўга потым здзіўляліся, куды я мог дзецца?

А я ў гэты час «працаваў» вадзяным: мераў нагамі канаву, страшыдлам вылазіў з ціны, цягнучы за сабой шлейф нейкай брыды. Хлопцы, убачыўшы гэту карціну, аж пакаціліся ад смеху.

Мне ж, як вы разумееце, было не да яго — яшчэ і таму, што мае чарговыя новыя «кляшы» «распалавініліся», можна сказаць, на самым цікавым месцы.

...Вы думаеце, што ў той дзень я не трапіў да дзевак на возера? А як жа!

Ад моста мы паехалі дамоў да аднаго з сяброў, яго маці, убачыўшы маю бяду, паабяцала, што ўсё памые-зашые, а на гэты час дала мне... галіфэ свайго дзядулі.

У ім мы рванулі на возера. Нам было, як сёння кажуць, прышпільна і весела. Порткі ў стылі «рэтра» мяне зусім не бянтэжылі. Хутчэй наадварот...

...Падумаў надоечы: і што б я ўспамінаў, калі б тады насілі сённяшнія «дудачкі?

Іван Гаральчук, г. Мінск

Рубрыку вядзе Валянціна Доўнар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Атракцыёны рыхтуюцца да лета. Што робіцца, каб каруселі былі бяспечныя

Атракцыёны рыхтуюцца да лета. Што робіцца, каб каруселі былі бяспечныя

Сярэдзіна красавіка — час, калі сталічныя паркі рыхтуюцца да масавага наведвання. 

Грамадства

Што шукаюць сем'і, якія едуць да айца Валерыяна ў пасёлак Смілавічы?

Што шукаюць сем'і, якія едуць да айца Валерыяна ў пасёлак Смілавічы?

Звязацца з храмам у гонар Георгія Перамаганосца, дзе служыць айцец Валерыян, можна па тэлефоне, які няцяжка знайсці ў інтэрнэце. 

Эканоміка

На «ТІБО-2019» Белпошта паказала новыя тэхнічныя цікавінкі

На «ТІБО-2019» Белпошта паказала новыя тэхнічныя цікавінкі

Якія неўзабаве ўвойдуць у прафесійны побыт.

Грамадства

Пастырскае Пасланне Мітрапаліта Тадэвуша Кандрусевіча на Вялікдзень

Пастырскае Пасланне Мітрапаліта Тадэвуша Кандрусевіча на Вялікдзень

Глыбокапаважаныя святары, кансэкраваныя асобы, браты і сёстры!