Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў


У пошуках шчасця

Пашка — адзін з тых нямногіх выпускнікоў, якія пасля школы не махнулі за блізкі свет шукаць свайго шчасця, а засталіся ў роднай вёсцы. І, відаць, не прапалі б, калі б...

Некага з такіх хлопцаў падвяла так званая зладзейка з наклейкай, а вось Пашу — залішняя сарамлівасць. Пазбягаў ён, бедны, дзяўчат і толькі пасля сарака, пахаваўшы бацькоў, узяўся шукаць сваю палавінку. Дзе? Ну вядома ж, на сайтах знаёмстваў. На прыгажунь ды вялікіх разумніц ён не замахваўся: падбіраў маладзіц па сабе, смела вёў дыялогі. Да адной дык нават пад'ехаць збіраўся — пад Новы год... (Не маладзён, як быццам, а ўсё ж спадзяваўся на калядны цуд).

І, трэба сказаць, не дарэмна. Аднойчы, позна павячэраўшы, ён ужо забурыўся ў ложак: уключыў тэлевізар, пагладзіў ката, неспадзеўкі задрамаў і таму аж падскочыў ад званка мабільніка. «Пашачка, — пачуў у трубцы гуллівы голас Анжэлы. — Я сама да цябе прыехала... Стаю на станцыі, мерзну. Ты забярэш?..»

Расхваляваны халасцяк у трусах забегаў па хаце: заправіў ложак, прыбраў з вачэй брудны посуд, схаваў пад матрац каляндар з голымі дзеўкамі, наступіў на лапу кату, які таксама быў у шоку, бо ніколі не бачыў гаспадара такім узрушаным і потым з акна ва ўсе вочы глядзеў, як Пашка на старэнькім «Фольксвагене» выязджае з двара.

...Адзінокая фігурка на станцыі падалася яму не такой танклявай, як на фота. Усё астатняе ён разгледзець не паспеў: Анжэла абхапіла яго за шыю і прагна пацалавала, ад чаго ў жаніха закружылася галава, задрыжэлі рукі і ногі.

На драўляных, можна сказаць, ён вёў машыну, прапускаў Анжэлу ў хату. А распрануў і разгубіўся: стройнымі ў яго абранніцы былі хіба ногі. Усё астатняе перавышала бачанае ў камп'ютары як мінімум удвая. Але ж...

Госцю трэ было частаваць, а чым, — Пашка не ведаў. Стаў казаць, што не чакаў, што трымаецца посту, што ў халадзільніку «хіба мыш вісіць»...

— Ды не парся ты! Нясі днушку і нож, — супакоіла Анжэла і з невялічкай дамскай сумачкі дастала... бутэльку і кавалак сала.

Гаспадар прынёс талерку квашанай капусты, хлеб і слоік кампоту, на стол паставіў посуд, папярэдзіў, што амаль не п'е.

Анжэла ўгаворваць яго не стала: плюхнула ў чарку гарэлкі, выдала кароткае «Ну, за нас!», чокнулася з яго шклянкай з кампотам і па-заліхвацку выпіла.

Размова пацякла жывей, блізасць жанчыны, няхай і не той, што малявалася ў думках, кружыла Пашкаву галаву. «Касела» тым часам і дама сэрца: усё гучней смяялася, несла нейкае глупства, нарэшце ўстала, памкнулася да Пашы з абдымкамі, але упала на канапу і... заснула. «Нічога, стамілася, намерзлася, — апраўдваў яе гаспадар, не заўважыўшы, што бутэлька амаль пустая. — Да раніцы праспіцца».

З такой аптымістычнай думкай ён залез пад коўдру і як быццам стаў засынаць, але тут канапа скаланулася ад моцнага храпу. Кот з перапуду сігануў з пакоя і зашыўся недзе ў кухні. Пашка накрыў галаву падушкай, але гэта не дапамагала. Прыйшлося ўстаць, пабудзіць Анжэлу, прымусіць павярнуцца на адзін бок, потым на другі...

Марны лёс, як той казаў: храп гучаў усё мацней і мацней.

Пад яго раскаты, адгараваўшы амаль да раніцы, Пашка ўрэшце не вытрымаў — пабудзіў «спявачку», сказаў, што яму тэрмінова трэба ехаць, бо захварэла цётка, што па дарозе ён падвязе Анжэлу на цягнік...

Сонная госця спаўзла з канапы, укулілася ў машыну і зноўку гучна захрапла. Толькі пасадзіўшы яе ў вагон, Пашка з палёгкай уздыхнуў, даехаў да дома і ўжо там «адарваўся» — соладка заснуў...

Прачнуўся зноў ад званка мабільнага:

— Пашачка, я дабралася, у мяне ўсё добра! — лапатала Анжэла. — Калі мы яшчэ раз сустрэнемся?

— Не ведаю, Анжэла... Дай мне ад гэтай сустрэчы адысці, — без цырымоній адрэзаў ён. Потым на ранейшае месца павесіў каляндар са стройнымі дзеўкамі і сказаў сам сабе: «Дрэнна без жонкі, але ж і з такой...»

Кот толькі згодна муркнуў.

Алена Несцяронак, г. Докшыцы


Дурныя жарты плачу варты

З маёй новай знаёмай цікава і лёгка. Яна не скардзіцца на здароўе, надвор'е, цэны... У яе, нягледзячы на ўзрост (80 з хвастом), захаваліся і ясны розум, і гумар. Відаць, таму яе расказы пра перажытае можна слухаць гадзінамі. З адной жыццёвай прыгоды мы нядаўна ад душы пасмяяліся.

«Мне тады 26 было, — расказвала прыяцелька. — Сыночку — тры. Бацька яго, а мой, значыць, муж, трагічна загінуў, і я, каб заняць свае думкі, пазбыцца тугі, паступіла ў інстытут. Завочна вучылася ў Маскве, а працавала тут, у Мінску, тэлефаністкай.

Калектыў у нас быў жаночы, толькі начальнік — мужчына, гадоў пад пяцьдзясят. Тады вось такія пажылыя да дзяўчат, маладзейшых за сваіх дзяцей, не «клеіліся», не жаніліся. А калі, можа, дзе і было, то — дакладна кажу — не лезлі ў тэлевізар, не выхваляліся тым на ўвесь белы свет... Хоць з катушак часам і з'язджалі.

У нас вось на рабоце быў пакойчык для адпачынку. Дзве канапкі стаялі. У вольны час там можна было пасядзець, пагутарыць, а як нам — дык лепей памаўчаць.

То расселіся мы неяк з дзяўчатамі, адпачываем, і раптам (што яму стрэліла?) на мяне «валіцца» Пятровіч, начальнік наш. Галоўнае, прыхінуўся, рукі мае за спіну завёў, трымае там ды прыгаворвае: «Вось і ўсё: не вырвешся». Я ў адказ: «Пусціце!..» А ён, гад, не чуе... Я тады яшчэ раз: «Пусціце, бо дрэнна будзе!» «А што ты мне зробіш? — смяецца ён мне ў твар. — Анічога ж...»

Як разбярэ мяне злосць, як рвануся, як цапну яго з усёй сілы зубамі...

Ён аж падскочыў і рукі мае адпусціў.

А тут якраз чуем: «Выклікаем Мінск», «Выклікаем Мінск».

Мы з дзяўчатамі бягом на рабочыя месцы (што там з начальнікам — ужо не ў галаве)...

А назаўтра ён з'яўляецца на рабоце і з парога крычыць: «Дзе? Дзе гэта малое (я і праўда ростам не выйшла)?! Яна мне зараз адкажа за гэтую ноч!»

Абступілі яго дзяўчаты, пытаюць, што здарылася? А ён і расказвае: маўляў, дома было ўсё добра, пакуль ён не раздзеўся, пакуль жонка не ўбачыла крывавую «пячатку», прычым — на сцягне, вышэй за калена... Што тады пачалося!. Рэўнасць, абразы, крык... «Разводам цяпер пагражае!» — кажа начальнік.

Дзяўчаты слухаюць, перажываюць ды глядзяць на мяне. А я і нагадваю, што папярэджвала, казала, што дрэнна будзе... А потым дадаю: «Вядзіце сюды сваю жонку. Мы ёй раскажам, як што было, а можа, і пакажам». — «Ты што — хочаш яшчэ раз мяне ўкусіць?» — узвіўся начальнік і як уджалены выбег з апаратнай.

...Трэба сказаць, — завяршыла расказ прыяцелька, — што з ягонага боку гэта была першая і апошняя вольнасць, якую ён дазволіў. Чалавека ж вельмі важна своечасова спыніць».

Што праўда, тое праўда. Аб гэтым і прымаўка наша гаворыць: хто гуляе з агнём, дагуляецца да попелу. Ці не так?

Любоў Чыгрынава, г. Мінск


А Пеўнік — няхай спявае

Мяняюцца часы — мяняюцца і святы. У нашых продкаў былі спрадвечныя — Каляды, Вадохрышча, Вялікдзень, Сёмуха, у нас — болей савецкія.

У памяці, напрыклад, як святкавалі гадавіны ўтварэння СССР. У школе з гэтай нагоды ладзілі свайго роду парад: кожны клас прадстаўляў пэўную рэспубліку — адну з пятнаццаці. А матэрыялаў жа мала было: геаграфічны атлас, Вялікая савецкая энцыклапедыя, часопіс «Огонек» — вось і ўсё, бадай... Але ж вучні ўсё роўна стараліся: малявалі сцягі ды гербы, выпускалі насценгазеты, вучылі вершы, танцы, песні, з бабулінага саматканага палатна шылі спадніцы ды блузкі (то-бок нацыянальныя строі), запрашалі бацькоў, вяскоўцаў. Для ўсіх было свята! І ўсім цікава.

Не дзіва, што гэтая традыцыя жыла і потым, у час маёй далейшай вучобы — у педвучылішчы, ва ўніверсітэце.

Але ж вось вучоба скончана. Я сама прыехала настаўнічаць у Гомель, у сярэднюю школу № 15, і пасля асенніх канікул ужо ведала, што на парадзе мой 6 «Б» будзе прадстаўляць Латвію.

З дапамогай бацькоў мы зрабілі фабрычныя герб і сцяг, пашылі, можна сказаць, сапраўдныя нацыянальныя касцюмы, выпусцілі прыгожую насценгазету, развучылі танец, вершы. Да таго ж сяброўка Таццяна, з якой мы жылі ў адным пакоі інтэрната, вырасла ў Ліепаі і дапамагла нам развучыць песню. Яна была вельмі знаёмай і простай: «Петушок, погромче пой, разбуди меня с зарей...», але ж мае вучні спявалі яе па-латышску.

У выніку наш клас перамог — заняў першае месца, атрымаў у падарунак вялікі торт...

Тым часам насталі канікулы, і вось неяк раз у нядзелю (гуляць дык гуляць!) мы з той самай сяброўкай з Ліепаі вырашылі паабедаць у рэстаране. Выспаліся, хораша прыбраліся, прыехалі, а там, што называецца, вось табе і гацаца: шыльда на дзвярах: «Абслугоўваецца замежная дэлегацыя».

Ім, карацей, добра, а нам што рабіць? Прыбраліся, як дурніцы... Есці хочацца...

Нібы адчуўшы гэта, дзверы перад намі раптам расчыняюцца, на парозе з'яўляецца адміністратар і запрашае... заходзіць. «Не за тых нас, мусіць, прымае, — думаю я і, што называецца, тармажу». А вось Таня мая ні аб чым не думае. Кажа мне: «Куртутэцы гайлітэ ман» (Петушок, погромче пой) і смела... кіруе да століка.

Што мне застаецца? Адказваю: «Норітыне агрума» (Разбуди меня с зарей) ды крочу за ёю следам.

У гардэробе мы пакідаем сваю вопратку, займаем столік, дзе ўжо стаяць закускі, садзімся, спрабуем есці, хоць гэта і цяжка, бо смех разбірае ўсё больш і больш...

Карацей, да булёну з грэнкамі мы з сяброўкай так і не дайшлі: паклалі на столік грошы і з рогатам выскачылі на вуліцу, каб пасмяяцца яшчэ і там — тады... Ды і зараз...

У сэрцы маім аж да сёння жыве латвійская народная песенька пра пеўніка. Ён па-ранейшаму рана прачынаецца і тым самым будзіць мае самыя светлыя ўспаміны — пра маладыя гады... І пра свята, якога больш няма.

Наталля Сівак, в. Заполле, Чэрвеньскі раён

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

Выбар рэдакцыі

Культура

Як  мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Як мастак Май Данцыг ствараў свае карціны

Наватар, «шасцідзясятнік», ваяўнічы аптыміст — гэта ўсё пра яго.

Грамадства

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры ў творчую майстэрню?

Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры ў творчую майстэрню?

Настаўнікі ўпэўнены: ці будуць вучні чытаць, у многім залежыць ад іх саміх. 

Эканоміка

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом

Однако наша страна надеется, что это временные трудности.

Грамадства

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Апублікаваны поўны тэкст Канцэпцыі інфармацыйнай бяспекі Беларусі

Дзяржаўным органам і іншым арганізацыям даручана кіравацца палажэннямі канцэпцыі ў практычнай дзейнасці.