Вы тут

Жменька слоў... І цэлы раман


«У Маскву, у Маскву, у Маскву!»

Марылі аб гэтым не толькі тры сястры Чэхава, але і адна, суседчына... Гадоў з 20 таму, схадзіўшы замуж і ў хуткасці з дзіцем вярнуўшыся, яна знайшла-такі (як хвалілася) мужчыну ўласнай мары! І гэта ён абяцаў ёй Маскву.


Казаў, што мае там добрую кватэру — амаль што ў цэнтры і дачу (праўда, за 70 кэмэ, але на добрай машыне (яна, вядома ж, таксама ёсць) — гэта не адлегласць. Яшчэ хваліўся, што зарабляе шмат, а вось траціць зусім не любіць — болей адкладвае ў так званую «падушку бяспекі». Таму Кіра, калі пераедзе, зможа рабіць, што падабаецца — сядзець сабе дома (вязаць, чытаць, гатаваць...) і ні аб чым не думаць... Працаваць? Ну, хіба калі захоча... І тады работа, вядома ж, знойдзецца: медсёстры — яны ўсюды патрэбны. Ды і сувязі ў яго яшчэ тыя...

Карацей, спала Кіра і бачыла, як, хоць нарэшце, ды зажыве — за мужам, як купіць усё, што трэба, і дачцэ, і сабе, як не будзе эканоміць кожны рубель і ўсё цягнуць на сабе. Марыла, як нарэшце выедзе са сваёй «начлежкі» — кватэркі, дзе можна хіба начаваць, бо ўсё ў ёй маленькае: кухня, вітальня, пакоі, як добрай бабе сесці, а вось потым у Маскве...

Ну, чаму б і не, калі дачка — амаль дарослая і самастойная (дзякуй богу, усё можа, усё ўмее), калі да маці — будзе прыязджаць...

І яны да яе таксама будуць — часта, з рознымі падарункамі...

А пакуль што прыязджаў ён, Максім, — як правіла, на святы. Казаў, што дачакацца іх не можа — так моцна сумуе!

Не без таго — ад'ядаўся тут баршчамі ды фірменнымі пірагамі, абураўся цэнамі (што крыху бянтэжыла: з яго добрай зарплатай...), любіў пахадзіць-пагуляць па горадзе і кожны раз потым шчыра дзівіўся, які ён ціхі — пасля Масквы, які чысты і якія тут добрыя людзі!

А таму Кіра, здаецца, зусім не здзівілася, калі неяк па Новым годзе ён першы раз абмовіўся — сказаў, што ў тую Маскву ёй можна і не ехаць: можна жыць тут — яму падабаецца, галоўнае — гэта каб разам.

«Ну, хто б спрачаўся?! Ну, сапраўды! — лікавала Кіра. — Жыць трэба там, дзе дачка, дзе радня! Гэта ў сто разоў лепей! А калі да ўсяго прадаць маскоўскую кватэру ды купіць нешта тут... Свой дом, напрыклад — з прасторнымі пакоямі, з ружамі, садам, лазняй!»

Яна ж і «прыцанілася» — паглядзела ў інтэрнэце, што пачым у той сталіцы і што за гэтыя грошы можна купіць тут. Ад перспектыў галава пайшла кругам, крылы выраслі, але...

У Дзень абаронцаў Айчыны Максім прыязджаць не збіраўся (і яе да сябе чамусьці не клікаў...). Дамовіліся, што вось гэта, мужчынскае свята, яны аб'яднаюць з жаночым і адзначаць тут, у Кіры. Яны з дачкой загадзя прадумалі «культурную праграму» і меню, купілі прысмакаў, разам рыхтавалі падарункі: уперад — хіба адна для адной ды бабуль. Цяпер — з'явіліся новыя. Для яго, найдаражэйшага з гасцей, Кіра звязала цёплую прыгожую безрукаўку, яе дачка — модны шалік.

І масквіч, як здалося, не лыкам быў шыты: прыехаўшы, апроч іншага, дастаў з дарожнай сумкі невялічкую чырвоную каробачку (відаць, пярсцёнак? Заручальны...) для Кіры і прыгожы канверцік — трэба разумець — для яе дачкі?

«У ім ну, напэўна ж, грошы? — з гонарам падумала маці. — І гэта правільна, бо ў дзяцей цяпер такія запыты і патрэбы... Да таго ж ім — нават родным — паспрабуй яшчэ дагадзі... А вось грошы — яны і ў Афрыцы грошы. Дачка не маленькая, сама прыдумае, што за іх прыкупіць».

Уручаць ці — дакладней — абменьвацца падарункамі яны дамовіліся трохі пазней — перад святочным абедам, калі госць з дарогі трохі адпачне (пакуль ён зачыніўся ў ванным пакоі), калі з заняткаў вернецца дачка, а гаспадыня — збярэ на стол. Для гэтага амаль усё ўжо было гатова і амаль усё... валілася з рук. Дзіўна, але факт, Кіру чамусьці мала хвалявала змесціва чырвонай каробачкі, а вось канверта... Ну, не вытрываць было, як цікава, што там (канкрэтна) — у якой валюце? І колькі?

«Нельга чытаць чужыя пісьмы, — казала яна сабе. — Нельга ўскрываць чужыя канверты!» Але нейкая неадольная сіла ўвесь час цягнула яе да століка, дзе ляжалі Максімавы рэчы, штурхала пад локаць: «Ну, што тут такога? Адкрый... Паглядзі...»

«І сапраўды — што?» — здалася ўрэшце Кіра.

Па шуме вады яна разумела, што госць пад душам — значыць, выйдзе не хутка. Спехам адкрыла канверт, глянула і села. У ім, такім яркім і прыгожым, ляжала маленькая сіненькая паперка: дзесяць беларускіх рублёў.

...Ногі ледзьве трымалі, аднак іншага выйсця яна не бачыла: зноў жа спехам накінула паліто, спусцілася на першы паверх, пазваніла ў дзверы досыць «крутому» суседу, які — дакладна ведала — можа пазычыць дзвесце долараў і не будзе «трындзець» аб гэтым на ўвесь пад'езд...

Той і напраўду грошай даў (дзякаваць богу, не спытаўшы, ні што гэта зрабілася — Кіра век не пазычала: жыла на свае, ні калі аддасць), і яна пабегла дамоў.

Паспела — госць па-ранейшаму пялёскаўся пад душам — паклала грошы ў канверцік, потым доўга сядзела на кухні.

І вось жа дзіўная рэч: яна, тая куханька, не здавалася болей цеснай — удзвюх з дачкой яны так многа і так хораша тут сядзелі!

І вітальня зусім не была маленькай — танцаваць там ці што...

І пакойчыкі... Галоўнае, два!

А суседзі якія...

Карацей — у Кірыных планах ні Масквы, ні таго масквіча больш не было.

* * *

«Мужчына...

Падалося, прыстойны?

Падалося, разумны?

Падалося, добры?

Падалося, звярнуў увагу?!

Паглядзела бліжэй — падалося».

Жменька слоў. І цэлы раман.

Валянціна ДОЎНАР

Загаловак у газеце: «У Маскву, у Маскву, у Маскву!»

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як у Беларусі трансплантуюць органы

Як у Беларусі трансплантуюць органы

І чаму да нас на аперацыі едуць замежнікі.

Грамадства

Карэспандэнты «Звязды» наведалі «Воўчыя норы»

Карэспандэнты «Звязды» наведалі «Воўчыя норы»

Там адбываюць пакаранне мужчыны, упершыню асуджаныя за незаконны абарот наркотыкаў.

Спорт

Аляксандра Герасіменя: У кожнага свой рэцэпт поспеху

Аляксандра Герасіменя: У кожнага свой рэцэпт поспеху

Аляксандра Герасіменя — сапраўдны баец, а яшчэ — клапатлівая маці і жонка. І проста працавіты чалавек, які не ведае перашкод.