22 кастрычніка, чацвер

Вы тут

Музей гісторыі беларускага кіно запрашае на закадравую экскурсію


Днямі ў сталічным музеі кіно пачала работу фотавыстава "У кадры і за кадрам" – праект унікальны для музейных супрацоўнікаў, мастацтвазнаўцаў і аматараў кіно. Бо, па-першае, тут упершыню наглядна прадстаўлена такая прафесія, як фатограф у кіно, а па-другое, прадстаўленыя кадры раней нідзе і ніколі не экспанаваліся.


Мінчанін Уладзімір Жыгуноў ужо амаль 30 гадоў працуе ў інстытуце "Мінскграмадзянпраект", і многія яго калегі і сябры нават не ведаюць пра неверагодна цікавае мінулае гэтага сціплага чалавека. А ў мінулым Уладзімір Іванавіч працаваў штатным фатографам на Адэскай кінастудыі і "Беларусьфільме". А гэта значыць – суправаджаў фотаздымкай стварэнне фільмаў "Белыя Росы", "Філіял", "Бацькі і дзеці", "Чалавек, які браў інтэрв'ю", "Апошні крок", "На сваёй зямлі", "З юбілеем пачакаем", "Пітэр Пэн" і іншыя, ад пачатку фотапробаў да стварэння рэкламных афіш. Потым 500 найбольш удалых негатываў – заўважым, гаворка не пра які-небудзь Polaroid, а пра айчынную "Свему", у якой кульгала перадача колераў, і знаўцы зразумеюць, колькі намаганняў трэба было прыкласці, каб атрымаць удалы кадр, – перадаваліся кінастудыі, а ў фатографа заставаліся толькі "адходы" – здымкі, якія падаліся кіраўніцтву нецікавымі і непатрэбнымі. А сёння многія "адбракаваныя" кадры, якія перадаюць атмасферу на здымачнай пляцоўцы і па-новаму паказваюць, здавалася б, добра вядомыя фільмы і акцёраў, тое, што зараз называецца бэкстэйджам – на вагу золата.

Праўда, гэтай выставы наогул магло б не быць, каб не сын Дзяніс – захоплены працай бацькі і ўлюбёны ў кіно, малады рэжысёр прыдумаў зрабіць такі незвычайны падарунак. Ад ідэі да канчатковай рэалізацыі спатрэбілася два гады працы, сканіраванне каля 300 фотаздымкаў і выбар самых цікавых і каштоўных. "Архіў таты нашмат большы, але частка здымкаў дублюецца з ужо вядомымі кадрамі, у некаторых мы не ўпэўнены наконт аўтарства, і тата забараніў іх выкарыстоўваць, – расказвае Дзяніс. – А яшчэ ёсць каля 70 цікавых здымкаў, на якіх – Мінск 70-80-х гадоў. Я цяпер спецыяльна хаджу па тых самых месцах і фатаграфую іх сучасны выгляд – і, магчыма, гэта стане ідэяй наступнай выставы".

"Канец 80-х гадоў, крызіс, грошай на фільмы не даюць, заробкі, натуральна, затрымліваюць, а сям'ю трэба ўтрымліваць, таму спатрэбілася памяняць работу, – з крыху гаркаватай настальгіяй успамінае Уладзімір Жыгуноў, чаму вымушаны быў пакінуць працу ў кіно. Але тут жа дадае, што цэніць кожны дзень, праведзены на натуры або ў павільёнах, знаёмства з рознымі рэжысёрамі і папулярнымі акцёрамі, бо гэта была неверагодная магчымасць паўдзельнічаць у стварэнні кіно. – Мая галоўная задача была – не замінаць на пляцоўцы акцёрам, рэжысёру, аператарам, але разам з тым знайсці з імі ўсімі паразуменне, стаць часткай творчай групы, каб атрымаць сапраўды ўдалыя кадры і партрэты. Скажам, на здымках фільма "З юбілеем пачакаем" я пазнаёміўся бліжэй з Кірылам Лаўровым. Здавалася: гэта ж народны артыст СССР, герой сацыялістычнай працы, такая велічыня, ну як да яго падысці і папрасіць пазіраваць? А ён аказаўся вельмі простым, кантактным і прыемным у стасунках чалавекам, які заўжды вітаўся з намі ўсімі за руку... Альбо ўзяць кадр, дзе Карачанцаў сядзіць на таку – ён проста адпачываў у перапынку паміж дублямі і без ніякай "зорнасці" паглядзеў у аб'ектыў, не прымусіўшы сябе ўпрошваць, як некаторыя сучасныя артысты. Дарэчы, найцікавейшай і самай памятнай для мяне стала работа ў экспедыцыі на "Белых росах" – там быў падабраны такі бліскучы акцёрскі ансамбль, за якім было адно задавальненне назіраць. Магчыма, гэта мне так пашанцавала, але не магу прыпомніць ніводнага канфлікту з акцёрамі або рэжысёрамі, было адчуванне, што мы адна каманда".

Каларытныя рэпартажныя здымкі, рабочыя моманты, пранікнёныя фотапартрэты: стрыманая прыгажуня Галіна Польскіх, сумнаватая мудрасць Стэфаніі Станюты, мяккая ўсмешка Мікалая Карачанцава, працоўная засяроджанасць рэжысёра Дабралюбава... У 50 чорна-белых кадрах ёсць сваё непаўторнае хараство, ёсць нетаропкасць і спакой, але няма музейнай "застыласці" – гэта, калі хочаце, такі своеасаблівы фотатрэйлер, які раней быў даступны толькі малой творчай суполцы, а сёння стаў неад'емнай часткай кінамаркетынгу. Уражанне ўзмацняецца тым, што выстава інтэрактыўная: побач на экране дэманструецца нарэзка з тых самых эпізодаў, што трапілі ў аб'ектыў фатографа. Словам, па настальгію і згадкі пра "Беларусьфільм", якім вы, магчыма, яго ніколі не бачылі – ісці сюды.

Як плануецца, выстава "У кадры і за кадрам", якая будзе экспанавацца да 28 красавіка, надалей застанецца ў фондзе Музея гісторыі беларускага кіно і яшчэ будзе паказаная не толькі ў Мінску, але і ў Маскве.

Вікторыя ЦЕЛЯШУК

Выбар рэдакцыі

Культура

​Як вывозілі каштоўнасці з музеяў БССР у канцы 1920-х — пачатку 1930-х гг.

​Як вывозілі каштоўнасці з музеяў БССР у канцы 1920-х — пачатку 1930-х гг.

Даследчыкі савецкай індустрыялізацыі традыцыйна бралі пад увагу дзве галоўныя крыніцы яе фінансавання — экспарт сыравіны і сельскагаспадарчай прадукцыі. 

Культура

Леў Клейнбарт. Чалавек, якi адкрыў для чытацкай публiкi Янку Купалу i Сяргея Ясенiна, нарадзiўся ў Капылi — у доме, якi захаваўся да нашых дзён

Леў Клейнбарт. Чалавек, якi адкрыў для чытацкай публiкi Янку Купалу i Сяргея Ясенiна, нарадзiўся ў Капылi — у доме, якi захаваўся да нашых дзён

У пачатку XX стагоддзя публiцыст, крытык i журналiст Леў Клейнбарт быў уплывовай асобай сярод творчай iнтэлiгенцыi Пецярбурга.

Эканоміка

Студэнцкі попыт на кошт арэнды жылля амаль не паўплываў

Студэнцкі попыт на кошт арэнды жылля амаль не паўплываў

Спецыялісты адзначаюць: добра яшчэ, што рынак выжыў.

Грамадства

Як правільна суперажываць блізкім? Чаму не працуе звычайнае «Вазьмі сябе ў рукі!»?

Як правільна суперажываць блізкім? Чаму не працуе звычайнае «Вазьмі сябе ў рукі!»?

У падтрымцы звычайна маюць патрэбу ўсе жывыя людзі ў складаныя перыяды жыцця.