Вы тут

Лета — гэта...


Канец вучэбнага года набліжаецца імкліва, як электрычка ў метро. А вы ўжо ведаеце, чым заняць дзяцей летам?


Калі абмяркоўваем гэта пытанне з калегамі, людзі ранейшага пакалення наогул не разумеюць, у чым праблема: маўляў, адпраўляйце на ўсё лета ў вёску да бабулі, дзеці і адпачнуць, і самастойнасці навучацца. Выдатна, але што рабіць тым, у каго бабулі і на пенсіі працягваюць працаваць, альбо моцна хварэюць і самі патрабуюць догляду, альбо вядуць актыўнае жыццё і не гараць жаданнем «сядзець з унукамі» цэлае лета, альбо наўпрост, як і ў мяне, «бабулі на вёсцы» не існуе ў прыродзе?

У маім дзяцінстве, дарэчы, была тая самая сітуацыя. Найбліжэйшая і адзіная родная бабуля жыла за тысячы кіламетраў ад нас, на чарнаморскім узбярэжжы, і выправіцца да яе ўдавалася далёка не кожнае лета, зводзячы дэбет з крэдытам.

Таму галоўнай тэмай станавіўся летнік — тады яшчэ піянерлагер, якіх у адной толькі Мінскай вобласці было вялікае мноства. Паколькі лагер быў ад завода, дзе працаваў бацька, і дзеці, і супрацоўнікі адзін аднаго добра ведалі, сяброўскія стасункі не толькі хутка завязваліся, але і працягваліся доўгія гады — раз'язджаючыся, мы адзін аднаму так і гаварылі: «Сустрэнемся наступным летам у старшым атрадзе».

Але гэта дрымучая настальгія і справы даўно мінулых дзён, і сёння з добрага дзясятка летнікаў, напрыклад, на Вячы «жывымі» засталіся добра калі адзін-два. У дзясятках астатніх, закінутых, па пустых карпусах гуляе вецер, і ў лепшым выпадку нелегалы-страйкбалісты ладзяць тут свае баявыя гульні, а ў горшым — усё, што радавала дзіцячыя сэрцы, паступова разбураецца і расцягваецца. З нашага «Усходу», напрыклад, на пачатку 2000-х знік у невядомым напрамку... цэлы самалёт, мадэль якога ўпрыгожвала цэнтральную пляцоўку лагера! Ні праз роспыты былых завадчан, ні праз расследаванні колішніх піянераў яго лёс высветліць так і не ўдалося...

Сёння ж «прафсаюзныя» летнікі — рэч нятанная, даволі дэфіцытная і для многіх бацькоў сумнеўная. І рэч нават не ў бытавым камфорце, хоць для некаторых сучасных малых прыбіральня на вуліцы роўная канцу свету. Значна важнейшы калектыў педагогаў, які працуе з дзецьмі, — калі за справу бяруцца добрыя арганізатары і набіраюць прафесійную каманду, усе будуць задаволеныя, захопленыя і ўсе вушы праныюць: «а можна, мы сюды паедзем на наступны год?», а калі ў калектыве самі ўчарашнія дзеці альбо раўнадушныя ці проста няўмелыя дарослыя — летнік ператворыцца ў катаргу для дзіцяці і згрызоты сумлення для бацькоў.

Насамрэч варыянты, канешне, ёсць: палатачныя летнікі, ІT-, бізнес-, спартыўныя і іншыя тэматычныя лагеры з насычанай праграмай, выязныя моўныя практыкумы, у тым ліку ў іншыя краіны, для тых, хто з цікавасцю вывучае замежную мову, тры змены школьных летнікаў... Але ўся гэта разнастайнасць упіраецца ў грошы, і, як правіла, немалыя. Таму многія бацькі па-ранейшаму выбіраюць паміж бабулямі і квэстам «лета ў горадзе». І гэта таксама можа быць няблага, калі помніць, што для дзяцей лета — сапраўды асобнае маленькае жыццё, і якія ўспаміны ад яго застануцца, залежыць ад нас.

Вікторыя ЦЕЛЯШУК

Выбар рэдакцыі

Культура

Больш за 100 літаратараў з усіх рэгіёнаў краіны возьмуць удзел у мерапрыемствах Дня беларускага пісьменства

Больш за 100 літаратараў з усіх рэгіёнаў краіны возьмуць удзел у мерапрыемствах Дня беларускага пісьменства

Свята, якое ўжо традыцыйна ладзіцца ў першую нядзелю верасня, сёлета прымае Слонім.

Грамадства

Як працуюць сядзелкі

Як працуюць сядзелкі

Попыт на сядзелак ці медсясцёр, якія могуць даглядаць цяжка хворых людзей на даму, пастаянна расце.

Культура

Алесь Родзім: Рабілі «афармілаўку» для калгасаў, вярталіся ў свае падвалы і працягвалі маляваць

Алесь Родзім: Рабілі «афармілаўку» для калгасаў, вярталіся ў свае падвалы і працягвалі маляваць

Беларускаму складніку Тахелеса прысвечаны арт-фестываль «Міфалагема тысячагоддзя», што адкрыўся ў прасторы Ок16 15 жніўня.