Вы тут

Непапраўны рамантык Ландарскі


Тры карціны заслужанага дзеяча мастацтваў Рэспублікі Беларусь Роберта Ландарскага папоўнілі фонды палаца Румянцавых і Паскевічаў. Пры закрыцці сваёй выстаўкі «Песня жаўрука» 83-гадовы мастак перадаў музею палотны «Палеская Мадонна», «Час сенакосны» і «Валатава».


Дарэчы, работы Роберта Ландарскага ёсць у Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, музеі сучаснага мастацтва ў Мінску, у прыватных галерэях ЗША, Францыі. Яго карціны маюць многія вядомыя расійскія і ўкраінскія музеі — як абласныя, так і сталічныя. Але ж не гэта з'яўляецца яго гонарам. Ён усё жыццё піша Беларусь. Можна сказаць, пэндзлем спявае пра яе разнастайны лёс — лірычны, трагічны, узнёслы, самотны... Як чалавек, улюбёны ў сваю зямлю, з ёй разам праходзіць шляхамі і сцяжынкамі, успамінае мінуўшчыну і занатоўвае сучаснасць.

Яго карціны здзіўляюць сакавітасцю фарбаў, жыццярадасным настроем і шчырай любоўю. Героямі робяцца сябры, суседзі, сваякі... І ў першую чаргу — жонка і сын. Усе яго персанажы маюць яркую індывідуальнасць і расказваюць кожны сваю гісторыю.

Між тым, успамінае мастак, яго жаданне маляваць вуглём ці мелам на ўсім, што трапляла пад руку, бацькі не падтрымлівалі і лічылі марнатраўствам, тым больш пасля вайны складана было сур'ёзна адносіцца да набыцця прафесіі мастака. Роберт Яфімавіч кажа, што першыя ўрокі атрымаў ад цёткі Марыі — жонкі суседа, адоранай ад прыроды. Пад яе кіраўніцтвам напісаў сваю першую карціну, якую назваў «Лета майго дзяцінства». І ўсё ж атрымалася закончыць Ленінградскі інстытут жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя Рэпіна, пасля чаго ён назаўжды вярнуўся ў Гомель.

Асобнае месца ў Ландарскага займаюць карціны пра вайну. У дзяцінстве, пры эвакуацыі, яму з сям'ёй давялося трапіць пад бамбёжку і цудам выжыць. Менавіта таму мастак і дагэтуль не можа забыць тыя трагічныя падзеі.

Яшчэ адна беларуская драма знайшла адбітак на яго палотнах — Чарнобыль. Сваю «Палескую мадонну» ён называе і «чарнобыльскай». У тыя мясціны, што цяпер сталі запаведнымі і недаступнымі, Роберт Яфімавіч да аварыі на ЧАЭС любіў ездзіць на эцюды, якія спалучаў з рыбалкай. Там ён чэрпаў натхненне. Бяда, якая спасцігла поўдзень Гомельшчыны, сублімавалася ў чарнобыльскі цыкл.

На пытанне, колькі карцін за жыццё напісаў, адказвае: верагодна, больш за дзве тысячы. Смяецца: аднойчы не адразу пазнаў свой даўні твор, калі пабачыў яго ў рэзідэнцыі Прэзідэнта. Цяпер, кажа, робіць «нашлёпачкі». Так называе невялічкія эцюды:

— У мяне ад дачы да Дняпра — 120 метраў. Прыходжу туды і кідаю ў рэчку болды — гэта такія вуды. Сяджу з эцюднічкам і пішу эскізы. Пасля гэтага іх пераводжу ў карціны.

Ірына АСТАШКЕВІЧ

Фота аўтара

Выбар рэдакцыі

Грамадства

З баршчэўнікам змагаюцца нават з дапамогай квадракоптара

З баршчэўнікам змагаюцца нават з дапамогай квадракоптара

Вопыт Віцебшчыны ў знішчэнні баршчэўніку цікавы таму, што тут больш за 80 працэнтаў зараснікаў ад агульнага па краіне.

Грамадства

Прэтэндэнты на студэнцкі білет здалі тэст па матэматыцы

Прэтэндэнты на студэнцкі білет здалі тэст па матэматыцы

Пазнаць у гарадскім натоўпе абітурыентаў можна без праблем.

Грамадства

Як жывуць апошнія жыхары вёскі Вясневічы

Як жывуць апошнія жыхары вёскі Вясневічы

Галоўная славутасць Вясневічаў, яе жывая гісторыя — 96-гадовы Аляксей Юркевіч.

Культура

Наталля Батракова: Чытачы пішуць, што мае героі нібыта працуюць у суседнім офісе

Наталля Батракова: Чытачы пішуць, што мае героі нібыта працуюць у суседнім офісе

З Наталляй Батраковай мы сустрэліся на адкрыцці абноўленай кнігарні «Светач», што на сталічным праспекце Пераможцаў, 11.