Вы тут

Не ў дыпломе шчасце


Скончыўся чарговы навучальны год, і ў бацькоўскіх чатах пачалося выхвалянне граматамі, дыпломамі і пахвальнымі лістамі, якія атрымалі нашы выдатнікі, спартсмены, таленты і наогул самыя лепшыя ў свеце школьнікі.


Многія дзеці таксама заразіліся гэтым духам спаборніцтва. Мая старэйшая дачка, натхнёная атрыманымі граматамі, доўга пазіравала з імі на бацькаву фотакамеру, а потым дапытвалася ў мяне, колькі «дзявятак» дапушчальна атрымаць за ўвесь час навучання ў школе, каб лічыцца выдатніцай, і вяла нейкія толькі ёй зразумелыя падлікі ў нататніку. Яе прыяцелька па гульнях, на пару гадоў старэйшая, літаральна плакала з-за таго, што ў гадавым табелі выйшла адна «васьмёрка». А калега, у якой сын сёлета скончыў 9 класаў на 9 і 10 балаў, прызналася, што разняволіцца толькі пасля апошняга экзамену, а пакуль яны абодва «на валяр'янцы»...

Я, канешне, ганаруся поспехам сваіх дзяцей — дый за чужых, калі на тое пайшло, умею парадавацца. Я толькі «за», калі яны цягнуцца да ведаў, праяўляюць сябе ў творчасці, у спорце, калі з цікавасцю займаюцца даследчай работай або ўдзельнічаюць у важных грамадскіх ініцыятывах. Але вельмі «супраць», калі працэс вучобы замест самаўдасканалення, развіцця асобы ператвараецца ў гонку за медалямі і дыпломамі, у калекцыянаванне пахвальных лістоў, каб мама/тата/бабуля ганарыліся і дырэктар на школьнай лінейцы адзначыў. Няхай будзе спартыўны азарт, дух спаборніцтва, інтэлектуальныя і творчыя пошукі — але не распачаты яшчэ ў дзяцінстве кірмаш пыхлівасці.

«Мама, — горача запярэчыла дачка, калі я сказала, што выдатныя адзнакі — не самае важнае ў жыцці, — але ж у цябе ёсць залаты медаль за школу! І я таксама хачу!» — «Што ты будзеш з ім далей рабіць, — смяюся, — саліць?»

...Не буду маніць, атрымліваць добрыя ацэнкі мне падабалася. Тым больш што пытаць, пісаць, лічыць — у першых класах гэта атрымлівалася лёгка. Далей вучыцца стала проста цікава, а потым неяк натуральна склалася прывычка і ўнутраная дысцыпліна — падрыхтавацца так, каб атрымаць не ніжэй за «чацвёрку» (яшчэ па той, пяцібальнай сістэме). Прытым ніякім вундэркіндам і дзяўчынкай з будучыні я не была, таму даводзілася і папацець — на фізкультуры, дзе ніколі не любіла крос і наогул бег, ці на гісторыі, калі пэўныя даты імкнуліся вымыцца з памяці. Але сапраўдная «трагедыя» ў мяне здарылася з чарчэннем. Па ім — зараз прызнаюся ў жаху і ганьбе — некалькі чвэрцяў запар я атрымлівала «тройкі». Ватман не любіць выпраўленняў і пераробак, а інжынерных талентаў у мяне аніколі не было, таму здадзеныя скрэмзаныя і напаўсцёртыя неакуратныя чарцяжы ў розных праекцыях нагадвалі, як сказала б асляня Іа, сумнае відовішча. Настаўнік чарчэння, нядобра пасміхаючыся, казаў, што за такую знявагу яго прадмета не бачыць мне медаля як сваіх вушэй. З якім жа задавальненнем, даведаўшыся, што чарчэнне ў залік сярэдняй школы не ідзе, у дзень апошняга званка я кінула яму ў калідоры: «Можаце мяне павіншаваць, Н.Н-авіч!» Уласна, другі і апошні раз медаль даў мне ўпэўненасць у сваіх сілах пры паступленні ў інстытут: я проста не магла сабе дазволіць напісаць сачыненне дрэнна.

Але на кожнай сустрэчы выпускнікоў мы з былымі аднакласнікамі прыходзім да высновы, што не ў дыпломах і медалях шчасце. Адным гэта не спатрэбілася наогул, другім давялося звяртацца да рэпетытараў, каб падцягнуць намаляваныя адзнакі да рэальных ведаў. А моцныя прафесіяналы, паспяховыя бізнесмены, нарэшце, шчаслівыя людзі выраслі як з выдатнікаў, так і з самых што ні ёсць ціхіх троечнікаў.

Вікторыя ЦЕЛЯШУК

Выбар рэдакцыі

Грамадства

З баршчэўнікам змагаюцца нават з дапамогай квадракоптара

З баршчэўнікам змагаюцца нават з дапамогай квадракоптара

Вопыт Віцебшчыны ў знішчэнні баршчэўніку цікавы таму, што тут больш за 80 працэнтаў зараснікаў ад агульнага па краіне.

Грамадства

Прэтэндэнты на студэнцкі білет здалі тэст па матэматыцы

Прэтэндэнты на студэнцкі білет здалі тэст па матэматыцы

Пазнаць у гарадскім натоўпе абітурыентаў можна без праблем.

Грамадства

Як жывуць апошнія жыхары вёскі Вясневічы

Як жывуць апошнія жыхары вёскі Вясневічы

Галоўная славутасць Вясневічаў, яе жывая гісторыя — 96-гадовы Аляксей Юркевіч.

Культура

Наталля Батракова: Чытачы пішуць, што мае героі нібыта працуюць у суседнім офісе

Наталля Батракова: Чытачы пішуць, што мае героі нібыта працуюць у суседнім офісе

З Наталляй Батраковай мы сустрэліся на адкрыцці абноўленай кнігарні «Светач», што на сталічным праспекце Пераможцаў, 11.