Вы тут

Уладзімір Мазго: Хто на мора, хто на Вячу, ну а дачнікі — на дачу


Гэтыя радкі належаць вядомаму беларускаму паэту і нашаму паважанаму калегу — намесніку галоўнага рэдактара часопіса «Нёман» Уладзіміру Мазго. «Святло вачэй», «Купальская», «Варажба», «Вечарынка», «Мне ўсё верыцца», «Гадзіна пік», «Косы твае» і іншыя папулярныя песні Уладзімір Мінавіч напісаў у садружнасці з вядомымі беларускамі кампазітарамі. Яны гучаць і на самых прэстыжных сталічных пляцоўках, і ў сціплых сельскіх дамах культуры, а публіка ўсюды прымае іх аднолькава — гучнымі апладысментамі. Ну, а мы збіраемся на лецішча да паэта.


З жон­кай Та­ма­рай.

— Уладзімір Мінавіч, давайце ўспомнім гісторыю напісання «гімна дачнікаў»...

— Калі я, што называецца, на ўласнай скуры адчуў асалоду працы і адпачынку на дачы, у мяне акурат нарадзіўся песенны верш на адпаведную тэматыку. Тады, у сярэдзіне 90-х гадоў, у краіне назіраўся небывалы дагэтуль уздым дачнага руху. Садовыя таварыствы раслі наўкола як грыбы пасля дажджу. Вось у гэты самы час я і паказаў свой верш вядомаму кампазітару Мікалаю Сацуру, які даволі хутка напісаў музыку і зрабіў арыгінальную аранжыроўку песні, дзе нават чуўся, вы толькі ўявіце, голас электрычкі.

У 1997 годзе народны артыст Беларусі Анатоль Ярмоленка і ансамбль «Сябры» запісалі песню на сваёй студыі. Яна гучала на радыё, тэлебачанні, розных музычных фестывалях, адным словам — паўсюль. І песню падхапіў народ.

Сядаю аднойчы ў барысаўскую электрычку і чую за спінай нечы вясёлы голас: «Хто на мора, хто на Вячу, ну а дачнікі — на дачу». Падумаў, што нехта з маіх знаёмых прыкалваецца. Азіраюся, нейкі мужчына, падымаючыся ў вагон, бадзёра напявае прыпеў...

— А як вы самі сталі дачнікамі?

— Калі сабраўся стаць дачнікам, звярнуўся ў Літфонд. Але садовыя ўчасткі на Лысай Гары ўжо закончыліся. Мой сын пайшоў у школу, таму хацелася быць летам бліжэй да прыроды. Дапамагла будаўнічая арганізацыя, у якой да пенсіі бухгалтарам працавала цешча. І вось недзе ў канцы 1992 года мая сям'я нарэшце займела свой участак для працы і адпачынку. А цешча гэтак і сказала: вам гэта патрэбна, вы і займайцеся сваёй дачай.

— Дзіўна... Звычайна малодшае пакаленне супраць лецішча, а ў вашай сям'і — старэйшае. Цяпер, напэўна, усе любяць у вас гасцяваць: і старэйшыя, і малодшыя...

— Ну што на гэта сказаць, усё ўспрымаецца індывідуальна — у залежнасці ад характару ці прыхільнасцяў чалавека. Нехта любіць праводзіць свой вольны час на лецішчы, а некаму дастаткова пагуляць па гарадскім скверы ці пасядзець на лаўцы каля пад'езда.

Пастаянна дапамагае ў рабоце на дачы сын, які шмат чаго тут зрабіў сам: і лазню, і санвузел, і розныя прыстасаванні на агародзе. Часта са сваёю сям'ёй прыязджае жончына сястра — і адпачыць, і дапамагчы на градах. А вось цешча, як ні дзіўна, па-ранейшаму не жадае выязджаць з горада, хоць сама нарадзілася ў вёсцы.

— Будаўніцтва дачы ў 90-я — гэта дэфіцыт матэрыялаў і грошай у людзей. Як хутка пабудаваліся?

— Будаваліся паступова.У першы год паставілі толькі «каробку» дома. Веранду, лазню зрабілі значна пазней. А нешта дабудоўваем ці перабудоўваем нават цяпер, бо грошай заўсёды не хапае.

— Для вашай сям'і лецішча — падсобная гаспадарка ці месца адпачынку і натхнення для паэта?

— І першае, і другое. Хоць, калі шчыра, падсобная гаспадарка не заўсёды акупаецца.

Затраты значна большыя. Часам купіць тыя ж агуркі ці памідоры на Камароўскім рынку значна прасцей, чым вырошчваць на агародзе. Але ж асалода ад агародніны, выпеставанай сваімі рукамі, куды большая.

А якія казачныя вечары на дачы! Вясною тут можна бесперашкодна слухаць салаўіныя трэлі. Летам — піць белае малако туману, дыхаць хмельным настоем паветра, размаўляць з зорным небам, чаго проста не існуе ў горадзе.

— Ёсць у вас фірменная дачная страва?

— Усё, што вырашчана сваімі рукамі на лецішчы, можна лічыць такой. Нават салату з памідорамі, агуркамі, цыбуляй і духмяным кропам. Бо з рынку будзе зусім не тое, як у вас. Але пра гэта лепш запытаць маю жонку.

— Не шкадуеце, што вашы суседзі па дачы з іншага прафесійнага асяроддзя?

— У нас цудоўныя дачныя суседзі: і людзі, і птушкі, і жывёлы, і дрэвы, і кветкі... Таму ніколькі не шкадую.

— Ці багатыя тутэйшыя мясціны на дары прыроды — ягады і грыбы?

— Побач з намі бяжыць рака Пліса, у якой водзіцца шмат рыбы. Грыбы, асабліва падбярозавікі, зрэдку знаходзім нават пад суседнімі дрэвамі. Але ў грыбы і ягады ездзім у найбліжэйшы лес, дзе іх вельмі шмат.

Аксана ЯНОЎСКАЯ

Фота з архіва Уладзіміра Мазго

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Карэспандэнт «Звязды» высвятляла, чаму так цёмна на асветленых вуліцах Магілёва

Карэспандэнт «Звязды» высвятляла, чаму так цёмна на асветленых вуліцах Магілёва

Вечарам прайсціся ўздоўж цэнтральнай вуліцы Першамайскай у Магілёве адно задавальненне.

Спорт

Баскетбаліст Бенджамін-Павел Дуду: У Гане мяне называлі белым

Баскетбаліст Бенджамін-Павел Дуду: У Гане мяне называлі белым

Мама Бена — беларуска, тата — ураджэнец Ганы.

Эканоміка

Куды звяртацца, калі грамадзяніну затрымліваюць зарплату?

Куды звяртацца, калі грамадзяніну затрымліваюць зарплату?

Адказ на гэта і іншыя пытанні — у гутарцы з Дзмітрыем Шаўчуком.