Вы тут

Непаслухмяныя шкарпэткі


Са з'яўленнем трэцяга дзіцяці не адразу, але праз пэўны час, я стала філосафам з ноткай пафігізму ў характары. І паверце, я не перабольшваю. Калі ў мяне было двое дзетак (дзяўчынка і хлопчык), то часта непакоілася пра ўсё на свеце. Ну, напрыклад, упала дзіця ў лужыну. Вяду малое дадому чырвоная-чырвоная і сама на сябе злуюся: маўляў, дзіця не даглядзела, яно мокрае і можа захварэць... Да таго ж аглядваюцца мінакі, што яны падумаюць? Што я дрэнная маці?


А ў гэты час ідзе маё дзіця мокрае, бруднае і ледзьве не плача — крыўдна самому, што ўпала, дык яшчэ і мама злуецца! Але на выратаванне двум старэйшым дзецям Бог паслаў мне трэцяе — дзяўчынку Волечку з яркім і няпростым характарам, вельмі ўпартую, дэманстратыўную, якая любіць вішчаць нават без дай прычыны. Канешне, з узростам яна нібыта перарастае некаторыя свае праблемы...

Раней я думала, што яе характар — маё выпрабаванне. Цяпер думаю, што яе характар — гэта проста яе характар. Яе прыгоды дапамаглі мне больш адэкватна ставіцца да маіх старэйшых дзяцей, а цяпер і малодшай. Але больш за ўсё мне дапамагае выхоўваць дзяцей і не з'ехаць з глузду пачуццё гумару!

Неяк вырашыла я, што рассеянасць маёй Олі дасягнула памераў, калі трэба на гэта ўжо звярнуць увагу. Яна рэгулярна нешта забывае і губляе. Асаблівай «папулярнасцю» карыстаюцца «шкарпэткі на трэніроўку» і «падручнік у школу». Праблему з падручнікам вырашылі даволі хутка — проста перасталі браць буквар дадому. А вось са шкарпэткамі прыйшлося павазіцца. Сама іх даю дзіцяці ў рукі, каб яна паклала іх у сумку для трэніроўкі. Але як толькі прыходзім на месца, аказваецца, што яна іх зноў «забыла пакласці». Затое ў сумцы можна знайсці якія-небудзь цацкі, гумкі для валасоў, алоўкі і нават нейкія творчыя вырабы, якія проста неабходна паказаць сябрам.

Вось пагаварыла з дачкой сур'ёзна: маўляў, ужо не маленькая, трэба быць больш уважлівай. Атрымала абяцанне, што яна будзе больш сабранай. І ў чарговы раз перад выхадам на трэніроўку я, як сяржант з салдатам, абменьваюся фразамі:

— Оля, форму ўзяла?

— Так, мама (трасе сумкай).

— Шкарпэткі не забыла?

— Не забыла.

— А калі праверу?

— Правярай! Калі я першыя забыла, то другія ўзяла!

— Як гэта?

— А вось так! Калі я першыя забыла, то другія не.

— Ты, што, дзве пары ўзяла?

— Не-а... — хітра ўсміхаецца. — ТРЫ!

— Навошта?

— Ну, калі першыя забыла, то другія ёсць, а калі другіх няма — то трэція!

Я пырснула са смеху.

— А калі трэція забыла?

Гляджу, «завісла» дзіця, напружана глядзіць у бок свайго пакоя. Думаю, зараз пойдзе чацвёртыя браць!

— Ну, пойдзем-пойдзем, а то спознімся, — смеючыся дадала я, і мы пайшлі.

Ужо ў маршрутцы я перастала смяяцца, бо заўважыла, што Волька мая нейкая неспакойная. У адказ на заўвагу малая жаласна прашаптала: «Мама! Шкарпэткі...» Я апусціла галаву і зноў стала смяяцца ўголас. Па салоне каталіся ўсе тры пары шкарпэтак — ужо шэрыя ад бруду. Збіралі мы іх з дапамогай іншых пасажыраў.

Пасля таго выпадку не скажу, што дзіця маё стала менш рассеяным, але ўсё ж за шкарпэткамі яна сочыць як трэба.

Наталля ТАЛІВІНСКАЯ

Фота з праекта Таццяны ТКАЧОВАЙ "Маластоўка"

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Што паглядзець у Хоцімску?

Што паглядзець у Хоцімску?

У Хоцімску нават ёсць кола агляду.

Грамадства

«За больш чым сем год былі ўсяго адны суткі без баявога выезду»

«За больш чым сем год былі ўсяго адны суткі без баявога выезду»

Гісторыя кар'еры падпалкоўніка ў адстаўцы Генадзя Цімахоўцава.

Палітыка

Беларусь і ЕС падпішуць візавае пагадненне не пазней за 2 лютага 2020 года

Беларусь і ЕС падпішуць візавае пагадненне не пазней за 2 лютага 2020 года

Верагодна, гэта адбудзецца ўжо ў гэтым лістападзе. 

Грамадства

Як праходзіў ваенна-гістарычны фестываль «Мір-1812»

Як праходзіў ваенна-гістарычны фестываль «Мір-1812»

Трэці раз ваенна-гістарычны фестываль «Мір-1812» на два дні перанёс пасёлак больш чым на два стагоддзі назад.