Вы тут

72-гадовы валанцёр з Вялікабрытаніі: Беларусы заўсёды ўсміхаюцца


На Еўрапейскіх гульнях у Мінску працуе 7800 валанцёраў, без іх цяжка было б уявіць арганізацыю настолькі буйнога турніру. Гэта людзі рознага полу, узросту і нацыянальнасці. Адна з валанцёраў Юдыт Ганіён, жанчыне 72 гады, яна прыехала з Вялікабрытаніі. Гэта самы дарослы валанцёр у Мінску. Юдыт ужо працавала на Алімпійскіх гульнях у Рыа-дэ-Жанейра і Лондане. Былая брытанская журналістка, а цяпер валанцёр у эксклюзіўным інтэрв'ю «Звяздзе» расказала пра сваё хобі і ўражанні, якія пакідае ў яе сэрцы Беларусь.


Юдыт, раскажыце, калі вы пачалі займацца валанцёрствам?

— Усё пачалося ў 2012 годзе з Алімпіяды ў Лондане. Я ўбачыла, што ў нас у краіне многія займаюцца гэтым, і мне таксама захацелася дапамагчы арганізаваць настолькі маштабнае мерапрыемства.

Чым вы займаліся да гэтага?

— Працавала журналістам да 2008 года, а потым памяняла род дзейнасці - пачала займацца массажам, рабіла яго спартсменам, але занятасць там у мяне была няпоўная, таму з’явіўся час на валанцёрства.

У вас ужо дастаткова вялікі вопыт у гэтай сферы.

— Так, акрамя Алімпійскіх гульняў у Лондане, я працавала на Алімпіядзе ў Рыа, Панамерыканскіх гульнях у Канадзе, а літаральна праз месяц еду ў Перу. Уся гэтая валанцёрская дзейнасць адкрывае найцікавейшы іншы свет.

Як вы даведаліся пра Еўрапейскія гульні ў Мінску і чаму захацелі працаваць тут?

— У 2015 годзе ў Баку праходзілі І Еўрапейскія гульні, мне вельмі хацелася трапіць туды, але ў гэты момант я была на турніры ў Канадзе, таму вырашыла, што ў наступны раз я абавязкова буду ўдзельнічаць у гэтых Гульнях. Калі абвясцілі, што яны будуць у Мінску, я адразу ж падала заяўку. Я ніколі не была ў Беларусі да гэтага. Мне падабаецца, што ў валанцёрскай дзейнасці ёсць магчымасць заўсёды пазнаваць штосьці новае, наведваць новыя гарады. Летась я была ў Кіеве на футболе і мне таксама вельмі спадабалася.

Раней вы чулі што-небудзь пра Беларусь?

— Калі шчыра, не. І не ведала, дзе яна знаходзіцца, я не ведала многае пра вашу краіну, але калі пачаліся трэнінгі, стала многае пазнаваць пра традыцыі і вядомых людзей Беларусі, пра спартсменаў. Зноў жа, менавіта гэта прыцягвае мяне ў валанцёрстве, ты пастаянна даведаешся штосьці новае.

 На Еўрапейскіх гульнях вы хацелі працаваць менавіта ў галоўным прэс-цэнтры?

— Я выбрала прэс-цэнтр, бо працавала раней журналістам. Я магу падзяліцца вопытам, сваімі навыкамі. На самай справе, калі я захачу наведаць нейкае канкрэтнае мерапрыемства, то для мяне не мае значэння, дзе працаваць і што рабіць. Нават калі мне скажуць прыбіраць, я магу гэта рабіць.

 У Беларусі вы ўжо паўтара тыдня, якія ўражанні?

— Са свайго балкона, мне здаецца, што я бачу практычна ўвесь Мінск, гэта досыць раўнінны горад. Мне ўжо ўдалося паглядзець цэнтр горада, пагуляць па вуліцах. Вельмі падабаецца ваша архітэктура, шырокія праспекты. Я жыву не ў цэнтры, таму дабіраючыся да стадыёна «Дынама», ёсць магчымасць пастаянна пазнаваць нейкія новыя месцы. Я заўважыла, што ў вас вельмі шмат паркаў і лясоў. Таксама мне ўжо ўдалося пабываць у Дудутках, у замку ў Нясвіжы. Спадзяюся, што атрымаецца яшчэ адна паездка за горад. Тут жывуць вельмі мілыя, выдатныя людзі. Хоць я і не кажу па-руску, не разумею іх, а яны мяне, мы знаходзім агульную мову. Калі я кажу нейкія ветлівыя словы, яны адразу ўсміхаюцца і настрой паляпшаецца. Беларусы вельмі прыемныя, яны заўсёды ўсміхаюцца ў адказ. Мне ўжо ўдалося паспрабаваць вашу кухню, вельмі спадабаліся дранікі і халодны боршч, хоць я і не фанат супаў. У прынцыпе сваім суайчыннікам я скажу: «Прыязджайце і ўсё ўбачыце самі!»

 Некаторыя параўноўваюць Еўрапейскія гульні з Алімпіядай, вы маючы вопыт работы на абодвух турнірах, пагадзіцеся з гэтым?

— Што тычыцца агульных рэчаў, падабенства ёсць. Калі ты ідзеш па вуліцах у Мінску, то можна сказаць, што тут праходзіць буйны турнір, усюды развесілі банеры. Прыкладна такое ж адбывалася ў Лондане. Што тычыцца Рыа, то там было крыху інакш, у горадзе не было практычна ніякай інфармацыі пра тое, што ў краіне праходзіць Алімпіяда.

 Валанцёрствам у Беларусі займаюцца звычайна маладыя людзі, як дасведчаны чалавек у гэтай сферы, ацэніце іх працу.

— Яны нядрэнна спраўляюцца. Маладыя людзі звычайна робяць гэта для сваёй кар'еры, каб палепшыць сваё рэзюмэ і атрымаць вопыт, новыя навыкі. Калі яны захочуць рабіць гэта і далей, то паступова набяруцца больш вопыту. У 2012 годзе, хоць я і была ўжо дастаткова “дарослая”, але ў мяне таксама не было ніякага вопыту. У Вялікабрытаніі валанцёрскі рух вельмі развіты, пасля Алімпіяды-2012 краіне засталася вялікая спадчына, тады валанцёрствам займалася чвэрць насельніцтва. Я лічу, у вашай краіны таксама ёсць вялікі патэнцыял у гэтым плане.

У нас валанцёры гэта не толькі моладзь, а людзі 50-ці гадоў і больш. І гэта нармальна, не выклікае ні ў каго здзіўлення, нават я не з'яўляюся нечым незвычайным.

 Якія мерапрыемствы і краіны вам хацелася б наведаць у будучыні?

— Адразу пасля Мінска я вяртаюся ў Вялікабрытанію літаральна на 10 дзён, потым еду ў Перу на Панамерыканскія гульні на месяц. У верасні ў мяне запланавана работа на чэмпіянаце па велагонках. Што да наступнага года, то я падала заяўку на Алімпійскія гульні ў Токіа, буду праходзіць інтэрв'ю, спадзяюся, трапіць у каманду па камунікацыях.

Дар'я ЛАБАЖЭВІЧ

Фота Ганны ЗАНКАВІЧ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Карэспандэнт «Звязды» высвятляла, чаму так цёмна на асветленых вуліцах Магілёва

Карэспандэнт «Звязды» высвятляла, чаму так цёмна на асветленых вуліцах Магілёва

Вечарам прайсціся ўздоўж цэнтральнай вуліцы Першамайскай у Магілёве адно задавальненне.

Спорт

Баскетбаліст Бенджамін-Павел Дуду: У Гане мяне называлі белым

Баскетбаліст Бенджамін-Павел Дуду: У Гане мяне называлі белым

Мама Бена — беларуска, тата — ураджэнец Ганы.

Эканоміка

Куды звяртацца, калі грамадзяніну затрымліваюць зарплату?

Куды звяртацца, калі грамадзяніну затрымліваюць зарплату?

Адказ на гэта і іншыя пытанні — у гутарцы з Дзмітрыем Шаўчуком.