Вы тут

Спявак Андрэй Коласаў: Шчаслівы, бо займаюся тым, што люблю


Сем гадоў таму на адным са зборных канцэртаў звярнула ўвагу на саліста з прыгожым мяккім тэмбрам голасу і абаяльнай усмешкай. Тады ён здаўся вельмі сарамлівым для артыста... І яшчэ запомнілася, з якім захапленнем выканаўца глядзеў на больш вопытных служыцеляў сцэны, нібы здзіўляўся — і я сярод іх. З тых часоў Андрэй Коласаў, безумоўна, змяніўся: пасталеў, стаў адным з самых запатрабаваных спевакоў — канцэрты, мюзіклы... А вось усмешка і паважлівае стаўленне да калег засталіся ранейшыя.


— Андрэй, ці былі ў вашай сям'і музыкі? Ці ахвотна вы хадзілі ў музычную школу або зайздросцілі хлапчукам, якія гулялі ў футбол?

— Мая мама Алена Коласава — сапраўдны музыкант. У родным Гомелі яна вельмі вядомая спявачка і піяністка. Я ж у музычнай школе навучаўся па класе класічнай гітары, але не магу сказаць, што зайздросціў хлопцам, якія гулялі ў двары, бо і сам шмат чым паспяваў займацца. Акрамя музыкі гады два хадзіў у секцыю спартыўнай гімнастыкі, потым былі фехтаванне, веславанне, бокс... Спорт заўсёды быў са мной. І цяпер вельмі дапамагае тая загартоўка. Дарэчы, уменне фехтаваць спатрэбілася ў мюзікле «Казанова».

— Як атрымалася, што першы дарослы выбар быў зроблены на карысць кухарскай справы?

— Напэўна, мала хто ў падлеткавым узросце сам свядома выбірае прафесію. Мне шмат што падабалася і было цікава. А з тым крокам дапамог вызначыцца выпадак. Мама з'ехала на працяглыя гастролі, і даводзілася есці ў асноўным кабачкі ў самых розных варыянтах: тут табе і аладкі, і салаты, і тушаныя з мясам. Усё гэта гатавала бабуля, і я зразумеў, што хачу стаць кухарам!

— Андрэй, а мама не засмуцілася, што вы абралі такі шлях? Тым больш не жартачкі — скончылі Магілёўскі дзяржаўны інстытут харчавання. Звычайна бацькі-музыканты хочуць, каб дзеці працягнулі дынастыю...

— Знешне яна спакойна прыняла мой выбар. Праўда, потым, калі я пачаў выступаць на прафесійнай сцэне, сказала, што вельмі рада гэтаму. Як малады тата я разумею, што бацькі лічаць сваё дзіця самым разумным, самым таленавітым. Але бацькі-музыкі ўсё ж такі «ўключаюць» прафесіянала. Мама бачыла ў мяне здольнасці да музыкі. Цяпер ведаю, што ад лёсу не ўцячэш. Зараз я вельмі шчаслівы, бо займаюся тым, што люблю. І разумею, што адных здольнасцяў і музычнай школы мала, таму сёлета атрымліваю дыплом Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў.

— У «кухарскія» часы вы гатавалі толькі на рабоце ці дома таксама? А цяпер ствараеце кулінарныя шэдэўры?

— Гатаваў і там, і там. Праўда, дома не вельмі часта, але на ўсе святы стараўся сам накрыць стол. Цяпер часу вельмі мала, і нярэдка даводзіцца карыстацца ўстановамі грамадскага харчавання. Але дома па-ранейшаму стараюся гатаваць, а калі гаворка ідзе пра маленькую дачку Ангеліну, то тут неабходна быць больш дызайнерам, чым кухарам. Дзеці не вельмі любяць, напрыклад, манную кашу, але калі яе выкласці на талерку ў выглядзе смайліка, то з'явіцца цікавасць, а разам з ёй і апетыт.

— Дачка праяўляе цікавасць да музыкі?

— О, з ёй вельмі цікавая гісторыя адбылася. Аднойчы я прыйшоў на рэпетыцыю разам з Ангелінай. У мяне на руках яна спакойна слухала лірыку, а вось калі заспяваў бойкую і гучную песню... заснула. А ўвогуле яна любіць танцаваць, падпяваць.

— Хто дапамог вам трапіць на прафесійную сцэну і адразу стаць салістам Гомельскай філармоніі?

— Мой блізкі сябар Канстанцін Гарошка. Ён, дарэчы, і цяпер там працуе. Мы з ім былі з дзяцінства знаёмыя і сустрэліся якраз у той момант, калі праз рамонт рэстарана мне давялося шукаць іншае месца. Я ўжо збіраўся ўладкоўвацца ў піцэрыю, але, пагаварыўшы з сябрам, даведаўся, што патрэбны вакаліст у аркестр, і я дзеля жарту вырашыў паспрабаваць сябе ў Гомельскай філармоніі. Так і пачаўся мой творчы шлях на прафесійнай сцэне.

— Шэсць гадоў вы служыце ў Нацыянальным акадэмічным народным аркестры Беларусі імя І. Жыновіча. Як вас сустрэлі ў вядомым калектыве?

— Гэта мая самая вялікая ўдача. Таму што гэта не проста калектыў, гэта — мая сям'я, я вельмі даражу аркестрам. Удзячны Вользе Брылон за тое, што яна запрасіла мяне ў яго. Вольга працуе ў нас вядучай і музыказнаўцам. А яшчэ яна — мой настаўнік, сама прафесійны музыкант, заўсёды гатовая дапамагчы.

— Не буду пералічваць усе конкурсы, лаўрэатам якіх вы з'яўляецеся... Раскажыце, які з іх стаў самым памятным і важным для кар'еры

— Самы галоўны — гэта, вядома, «Славянскі базар». Смела можна сказаць: маё станаўленне як артыста пачалося менавіта з яго.

— А што дае артысту ўдзел у іх, напрыклад, у тым жа «Х-фактары»?

— Напэўна, найперш гэта праверка характару: ты ў чужой краіне, шмат канкурэнтаў. А потым можна пахваліцца сябрам і блізкім: і я там быў, і я ўдзельнічаў!

— Андрэй, у праграме вашага канцэрта «Падбяру музыку» — песні беларускіх кампазітараў, савецкая і сусветная класіка. Званні «нацыянальны» і «акадэмічны» ў аркестра, у якім вы працуеце, да многага абавязваюць. Кіраўніцтва калектыву не супраць эксперыментаў?

— Наш мастацкі кіраўнік, народны артыст Беларусі Міхаіл Антонавіч Казінец, — найстарэйшы беларускі дырыжор і вельмі сучасны чалавек. Таму ён толькі рады творчым ініцыятывам. Але вы маеце рацыю: работа ў аркестры сапраўды абавязвае да таго, каб усё было сыграна і выканана прафесійна, з густам і любоўю да публікі. Аранжыроўкі да ўсіх песень зрабіў заслужаны артыст Беларусі, кампазітар і мультыінструменталіст Аляксандр Крамко. Скажу шчыра: цікава паслухаць, як ён пераклаў музыку Райманда Паўлса, Ігара Крутога, Яна Гілана або Джона Лорда для цымбалаў.

— Работа ў аркестры, сольныя партыі ў мюзіклах, уласныя творчыя праекты, сям'я... Ці застаецца ў вас вольны час і як вы яго праводзіце?

— Часу на адпачынак з блізкімі, на жаль, мала, але менавіта родныя натхняюць, даюць сілы на новыя здзяйсненні, за што я ім вельмі ўдзячны.

Аксана ЯНОЎСКАЯ

Фота з асабістага архіва спевака

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Магілёўскі прадпрымальнік — пра вытворчасць на перыферыі і адказнасць перад сабой і людзьмі

Магілёўскі прадпрымальнік — пра вытворчасць на перыферыі і адказнасць перад сабой і людзьмі

Сідаравічы — невялікі аграгарадок паміж Магілёвам і Быхавам. Менавіта тут знаходзіцца вядомая ў Магілёўскім раёне фермерская гаспадарка Сяргея Куцанава.

Грамадства

Ігар Карпенка: Адукацыя — гарант сацыяльнай стабільнасці ў грамадстве

Ігар Карпенка: Адукацыя — гарант сацыяльнай стабільнасці ў грамадстве

Аб прыярытэтах у адукацыі, вопыце работы ва ўмовах пандэміі каранавіруса і ідэалагічным складніку ў выхаванні мы задалі пытанні міністру адукацыі нашай краіны Ігару Карпенку.

Жыллё

Пажылыя людзі не могуць пераехаць з аварыйнага жылля у нармальнае. Чаму?

Пажылыя людзі не могуць пераехаць з аварыйнага жылля у нармальнае. Чаму?

Дом №76 па вул. Валгаградскай у Мінску быў прызнаны аварыйным яшчэ ў нулявых.

Грамадства

Cтаршыня Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў Андрэй Бугроў пра тое, як будзе развівацца сталіца

Cтаршыня Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў Андрэй Бугроў пра тое, як будзе развівацца сталіца

На VІ Усебеларускім народным сходзе тэме развіцця Мінска на наступныя пяць гадоў было аддадзена шмат увагі.