Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


Ода «касманаўту»,

або Пра тое, як дзед Леўка пад небам пабываў

vodomotorika.ru

Што было — яно было,

Хоць даўным-даўно сплыло:

Леўка ў чоўне — бы ў ракеце —

«Пагасціў» у лепшым свеце.

 

...Ён прызнаны быў рыбак:

Ведаў, дзе ляшчоў касяк,

Дзе кучкуюцца язі,

Хоць вазамі іх вазі.

Бабе сома закарціць, —

Што раз плюнуць, што злавіць...

А часцей —

                         дык для забавы

Па Дняпры дзядуля плаваў.

 

...Неяк дно там паглыблялі,

Люду, тэхнікі нагналі,

Толу ўклалі.

                      Усё па плане —

Вось-вось шнур ужо падпаляць...

 

Бачыў люд: пабег агеньчык,

Каля «бомбы» ужо грабеньчык...

Там жа

                      раптам,

                                 неспадзеўка —

З-за куста

                     на чоўне...

                                Леўка!

Хоць крычы,

                               хоць не крычы,

Дзеду ўжо не памагчы!

 

Ірванула дык рванула:

Вёску з лесам скаланула!

Рэчка выйшла з берагоў,

Ледзь не змыўшы «гледачоў»!

А дзе ж човен?!

                              Леўка дзе?!

Толькі трэскі па вадзе...

 

Бабы тут хрысціцца сталі,

Дзядзькі — шапкі паздымалі:

Яно ж трэба...

                             Жах дык жах:

Гэтак згінуць...

                            На вачах.

Люд знямеў...

                            Ды праз хвіліну

Нехта зоркі

                           ўбачыў... спіну:

Дзед?..

                           Жывы?!

                                     І сам... грабе?!

Ты глядзі: не так сабе!

 

Усе насустрач:

                       «Дзе баліць?..»

«Што зламаў?..»

                       «Ці будзе жыць?»

Хтосьці мацаў:

                        «Ты ў парадку?»

Кажа:

                       «Трэскі ў азадку.

Я нажыў такі бяду...» —

                       «Дык падвезці!?» —

— «Сам дайду».

 

...З месяц дома

                      дзедка жыў

Як?

                     Ды хто там бачыў?

Тое месцейка лячыў,

                     Але ж не лайдачыў:

Неяк зноў з'явіўся з чоўнам,

Што старому быў не роўным —

Акаваны нос, карма...

Дзед стараўся нездарма.

 

На пытанне ж, ці жахліва

К богу злётаў у старым,

Той казаў:

                          «Адно меў дзіва —

Век не... пі́саў дагары,

Хоць на фронце ваяваў».

...Там наш дзед героем стаў.

Гонар мелі мужыкі

Пасядзець з ім ля ракі.

Ды і цяпер

                            сто грам кульнуць —

Добрым словам памянуць.

Соф'я Кусянкова, в. Лучын, Рагачоўскі раён


На чужы каравай...

ego-lution.ru

У канцы мінулага стагоддзя ў нашу вёску прыслалі маладую настаўніцу рускай мовы і літаратуры. Гэта была цікавая дзяўчына. Фігуру мела не горшую, чым у Людмілы Гурчанкі, прычоску — амаль як у Алы Пугачовай. А вось тварык, на жаль, падгуляў: ён быў у вяснушках, якія здаваліся досыць мілымі, калі Тая ўсміхалася, а вось калі злавала (што здаралася куды часцей), выглядалі сапраўдным брыдкім рабаціннем.

Такая вось была неспадзяванка — першая, што кідалася ў вочы, але ж далёка не апошняя.

Другая атрымалася ў дзеўкі з жыллём. Справа ў тым, што пасялілі яе праз дзве хаты ад школы, у цёткі Пелагеі, якая раптам сказала, што грошай за кватэру з новай жылічкі браць не будзе, нават карміць яе згодна як родную дачку, але ж пры ўмове, што Таіса дапаможа ёй па гаспадарцы.

Сэканоміць грошай маладой настаўніцы, вядома ж, хацелася, лішняй работы яна не баялася, з чаго складаецца цётчына гаспадарка, не ведала і таму з ахвотай згадзілася. А далей...

Можа, любоў якая была, можа, цяжка з усім спраўляцца (у гаспадыні апроч вялікай хаты і «валочкі» зямлі былі дзве каровы, двое цялят, трое свіней, куры, гусі, трусы і авечкі), можа, сваёй сям'і захацелася... Факт, што ў хуткім часе і неяк раптам Тая распісалася з нашым участковым і пераехала да яго. Дом быў асобны, прасторны, з усімі выгодамі. Здавалася б, у такім толькі жыць ды дзяцей гадаваць. Але ж і год прайшоў, і два, і чатыры, а іх няма — нават почуту. Затое іншы — ёсць. Спачатку ўсе казалі, што ўчастковы да фельчаркі ездзіць у суседнюю вёску, потым — ён у горадзе раман закруціў...

Што там праўда было, што не, але ж дыму без агню, відаць, не бывае. У сям'і пачаліся сваркі і слёзы. Жонка разводам яшчэ не пагражала, але ж неяк пры мужу ляпнула, што калі ён гуляе, то можа і яна...

Не думаю, што Таіса на гэта пайшла б — не такія былі часы і не той характар, але ж родны муж яе, можна сказаць, «падштурхнуў», сказаў: «Ты?! Вось такая рабая? У люстэрка на сябе паглядзі. Каму ты патрэбна?»

Тая, вядома ж, паглядзела, чарговую ноч адплакаўшы, і нічога такога не ўбачыла: ну, талія ўжо не 70 сантыметраў. І вага не 55 кілаграмаў, але ж усё пры ёй. А тут яшчэ і пуцёўка.

...Карацей, настрой у жанчыны быў вельмі рашучы. Да таго ж у санаторыі і амаль адразу яна выпадкова пачула размову дзвюх пакаёвак, што, маўляў, у 21-ы нумар заехалі такія чыстаплюі... Асабліва яна — палкоўнічыха.

«Значыць, ёсць і палкоўнік?» — падумала Тая, і хутка ўбачыла, які ён — рана пасівелы, стройны, хударлявы, прыгожа адзеты... Мара, а не мужчына! Хоць і трохі разгублены... Ці прыгнечаны? «Усё з-за чыстаплюйкі», — пашкадавала чалавека Таіса. І тут жа вырашыла жонку палкоўніка, знешне падобную на Каробачку з «Мёртвых душ», — у разлік не браць. Тым больш што яна прывезла яго і праз суткі з'ехала.

А вось муж, як выглядала, адзіноты не чакаў — шукаў кампаніі. Не дзіва, што яны пазнаёміліся, сталі разам хадзіць на працэдуры, а па вечарах і ў кіно, пасля чаго Тая (а хай муж ведае!) ужо падумвала запрасіць палкоўніка да сябе...

Як тут і раптам з'явілася Каробачка: пераняўшы Таісу па дарозе ў сталоўку і адвёўшы ўбок, яна вельмі ветліва, як жанчына жанчыну, папрасіла саперніцу «пераключыцца на каго-небудзь іншага»: не дурыць галаву яе хвораму мужу.

Для Таі і гэта сустрэча, і просьба былі настолькі нечаканымі, што яна не прыдумала нічога лепшага, як загаварыць... пра каханне з першага позірку і пра тое, што якраз з ёй гэты сапраўдны мужчына, палкоўнік, можа, стаў бы пасапраўднаму шчаслівы...

Вось тут заклапочанасць жонкі як рукою зняло:

— Паслухайце, маці Тэрэза, — у твар ёй засмяялася Каробачка. — Мой муж усё жыццё працуе на аўтобусе. А палкоўнік у нашай сям'і (прычым палкоўнік юстыцыі) — гэта я. Так што вам, відаць, лепей было б з'ехаць.

...Трэба сказаць, што Таіса якраз гэта і зрабіла, але зусім не ад страху перад чужымі пагонамі. Па яе — ні села ні пала — прыехаў... муж, прывёз дадому. І, што, можа, яшчэ цікавей, ніякіх раманаў болей не круціў. Казаў: «Ды ну яго... Хто гуляе з агнём, дагуляецца да попелу».

А жонка яму толькі паддаквала.

А. Міхалевіч, г. Барысаў


Ад астрогу няма перасцярогу. Ад хваробы — таксама

otvetclub.com

У нашай вёсцы і пакуль яшчэ жыве традыцыя: жанчыны ў святы ці ў нядзелю збіраюцца недзе на лаўцы, сядзяць, гамоняць. Бо што яшчэ ў іх застаецца — з гаспадаркі хіба кот ці сабака, значыць, спяшацца няма куды... Ды і няма на чым, па шчырасці кажучы: ногі — аніякія, таму ў кожнай у руках па кійку, гэта на ўсякі выпадак, каб без прыгод дайсці да сябровак ды вярнуцца дамоў.

Затое памяць ва ўсіх — дай божа!

Самая гаваркая з жанчын — Станіслава Якімаўна. Пачне што ўспамінаць ды расказваць і быццам памаладзее: маршчынкі разгладзяцца, вясёлыя чорцікі ў вачах заскачуць... Здаецца, і сама зараз падхопіцца ды пабяжыць каровак даіць, прычым не дамоў і адну ці дзве, а на ферму ўсе дваццаць.

«Раней для работы там аніякіх умоў не было, — успамінае жанчына. — Дзверы пазачыняеш, — няма чым дыхаць, паадчыняеш — скразнякамі здзімае...

Неяк, помню, моцна прастудзілася, а бальнічныя браць моды не было. Не тое што цяпер: чуць дзе кальнула ці скрабянула, хутчэй у паліклініку — абы ад работы «адкасіць».

А я тады запусціла хваробу: што ні рабіла — нос залажыла начыста. Карову саджуся даіць (тады ўсё ручкамі, ручкамі...) і сабе на калена анучку кладу. Разоў колькі цыркану малаком у вядро, высмаркаюся і далей за дойку.

Толькі чую — начальства на ферме з'явілася... І не толькі сваё, а яшчэ і важнейшае — з раёна ці з вобласці... Ходзіць па кароўніку, глядзіць на парадкі, каля мяне, бачу, спыняецца — назірае, як працую. А потым той самы важны і кажа: «Женщина, так же нельзя работать! Вам надо срочно гайморит лечить».

Я то назву хваробы чула, але ж прыкладна як звон... А вось адкуль ён?.. «Так-так, трэба лячыцца, — згаджаюся з начальнікам, — бо дурная хвароба! Ні спасу ад яе, ні рады... І гляньце куды ўбілася: у людзей — туды, дзе ніхто не бачыць, а мне — дык проста ў нос...»

Начальства ў рогат — аж карову мне спудзіла. А потым заатэхнік і кажа, што тая хвароба, што ні самому паглядзець, ні людзям паказаць, называецца гемарой, а вось мая — гаймарыт. Словы падобныя, а хваробы не...

Сорамна мне стала за сваю недалёкасць: уткнулася галавой у каровін бок ды маўчу, думаю: не трэба было рот адкрываць.

— Яшчэ і як трэба, — адказала ёй суседка. — Бо калі б не адкрыла, можа, і сёння не ведала б, дзе той гемарой, а дзе гаймарыт. А так — заатэхнік «адукаваў» цябе, ты — нас. Галоўнае — ёсць што ўспомніць!»

...І хай жа бог дае, каб было каму расказаць — вечарам, у вёсцы, на лавачцы.

Галіна Нічыпаровіч, в. Магільна, Уздзенскі раён

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як праходзіў ваенна-гістарычны фестываль «Мір-1812»

Як праходзіў ваенна-гістарычны фестываль «Мір-1812»

Трэці раз ваенна-гістарычны фестываль «Мір-1812» на два дні перанёс пасёлак больш чым на два стагоддзі назад. 

Грамадства

Ці заўсёды выгадна афармляць бальнічны

Ці заўсёды выгадна афармляць бальнічны

Сярод знаёмых у мяне ёсць шмат жанчын, якія звяртаюцца да ўрача пры любым занядужанні і пры кожнай магчымасці афармляюць бальнічны ліст. 

Культура

Чаму сучаснае беларускае кіно «невялікае»?

Чаму сучаснае беларускае кіно «невялікае»?

Пісьменнік і дысідэнт Андрэй Сіняўскі, калі расказваў пра ўтрыраваную дробязнасць савецкай «цывілізацыі», прывёў у прыклад аповесць Міхаіла

Грамадства

Беларусь і Расія зблізілі пазіцыі па праграме рэалізацыі дагавора аб Саюзнай дзяржаве

Беларусь і Расія зблізілі пазіцыі па праграме рэалізацыі дагавора аб Саюзнай дзяржаве

Аб гэтым заявіў старшыня Савета Рэспублікі Міхаіл Мясніковіч на сустрэчы са старшынёй Савета Федэрацыі Валянцінай Мацвіенка.