Вы тут

Яўген Курчыч: Галоўныя перамогі чакаюць наперадзе


Ён прыйшоў у беларускую эстраду 19-гадовым юнаком. У вобразе рамантыка з чорнай шавялюрай скраў не адно дзявочае сэрца і запомніўся многім як пераможца тэлепраекта «Акадэмія талентаў». Здавалася, што амплуа салодкагалосага хлопчыка з таямнічай усмешкай прыляпілася да артыста назаўсёды. Але, на шчасце, нешта пайшло не так, і сёння мы ведаем Яўгена Курчыча не толькі як спевака, але і як акцёра, выкладчыка, мастацкага кіраўніка гурта «Маракасы».


— Памятаеце свой першы выхад на сцэну?

— Гэта было эфектна, бо на яе я не выйшаў, а... выехаў на веласіпедзе з песняй Юры Шатунова «Дзяцінства». Спяваць пачаў дзякуючы маме. Яна медработнік, але асоба творчая, самадзейнасць — гэта па яе частцы. Я пастаянна круціўся побач, вось да сцэны і прыкіпеў. Калі гаварыць больш падрабязна пра сябе, то я пайшоу доўгім і цікавым музычным шляхам. У 2011 годзе скончыў Мінскі каледж мастацтваў, зразумела, што там было няпроста. Даводзілася старацца ў тры разы больш, чым астатнім. З другога боку, для мяне тады ўсё было ў навінку, я пагружаўся ў кожны прадмет і выкладваўся па поўнай. У 2016 годзе скончыў з адзнакай Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў, а ў 2018-м атрымаў ступень магістра мастацтвазнаўства, цяпер вучуся ў аспірантуры.

— У самым пачатку кар'еры вы ў складзе Тэатра песні Ірыны Дарафеевай аб'ездзілі ўсю Беларусь. Што запомнілася з тых працяглых гастроляў па самых аддаленых куточках краіны?

— Рэдка, але здаралася такое, што тры канцэрты выпадалі на адзін дзень. Мне, 19-гадоваму хлопцу, гэта было зусім нескладана. Здавалася, што магу выступаць увогуле без перапынкаў. Гэта быў своеасаблівы «курс маладога байца».

Менавіта падчас тых гастрольных тураў я ўбачыў, што для культуры ў нашай краіне робіцца шмат. Прыязджаеш у які-небудзь аграгарадок, а там у мясцовым ДК ёсць свой гук, добрае святло. Хоць галоўнае — гэта людзі. Яны ўмеюць прымаць гасцей, ветлівыя. Нават калі бачаць цябе першы раз.

— Восем гадоў вы спрабавалі прабіцца на «Славянскі базар». Летась мара збылася: прадстаўлялі краіну на конкурсе маладых выканаўцаў, дзе занялі трэцяе месца. Задаволеныя вынікам?

— Я атрымаў цікавы і каштоўны досвед. Часта да беларускіх удзельнікаў прадузятае стаўленне: маўляў, вы тут свае, і вас пралабіруюць пры любым раскладзе. Таму нашым артыстам складаней, чым замежным канкурсантам, у эмацыянальным плане.

Мне было важна не сябе паказаць, а годна прадставіць краіну на міжнародным узроўні. Імкнуўся дабіцца абсалютнай бездакорнасці выканання, ад гэтага цэлы тыдзень перад конкурсам не мог заснуць. Атрымалася ці не — меркаваць журы і гледачам.

— Ці не здаецца вам, што песенныя конкурсы — гэта перажытак мінулага? Сёння можна стаць папулярным, загрузіўшы свой трэк у інтэрнэт...

— Набралі вы праглядаў і «лайкаў», пэўны час вашы песні пакруцілі на радыё, і што далей? Што пасля рабіць з гэтай папулярнасцю, калі ў цябе нулявы досвед і няма ні капейкі на далейшае развіццё? Мы ведаем дзясяткі «зорак», якія праславіліся адной песняй, а пасля кудысьці зніклі. «Выстраліўшы» ў самым пачатку, трэба ўмець распарадзіцца славай: знайсці фінансавую і прафесійную падтрымку. Калі разабрацца, то ўбачым, што сённяшнія куміры моладзі не ўзніклі з ніадкуль. За імі стаяць прадзюсары, інвестары і цэлыя каманды з музыкантаў, аўтараў і піяршчыкаў.

Што датычыцца конкурсаў і тэлевізійных праектаў, то я не спяшаўся бы спісваць іх з рахунку. Яны фарміруюць цябе як артыста, многаму вучаць. Там ты перастаеш звяртаць увагу на дробязі (тэхнічныя непаладкі з гукам, святлом на канцэртах), перамагаеш мандраж, які ўзнікае перад вялікай аўдыторыяй. За кулісамі заўсёды можна пазнаёміцца з мэтрамі эстрады. «Славянскі базар» стаў для мяне чарговай прыступкай у кар'еры. Галоўныя перамогі яшчэ наперадзе. Магчыма, паспрабую свае сілы і ў іншых конкурсах такога кшталту. Але адразу папярэджу: «Еўрабачанне» найбліжэйшым часам штурмаваць не збіраюся.

— Дарэчы, многім запомнілася ваша група падтрымкі ў амфітэатры — гучная і вясёлая. Хто гэта быў?

— Мае студэнты. Ужо чатыры гады я з'яўляюся выкладчыкам кафедры мастацтва эстрады, кірунак «спевы», у Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў.

— Вы, напэўна, лаяльны педагог?

— Наадварот. Патрабавальны і строгі. Але калі бачу патэнцыял і жаданне расці, буду дапамагаць чалавеку ўсім, што ў маіх сілах. Упэўнены: калі я нечага дасягнуў, то і студэнты могуць гэта зрабіць. Такі падыход дае вынікі. Мае выхаванцы з'яўляюцца лаўрэатамі рэспубліканскіх і міжнародных конкурсаў, ёсць стыпендыяты Прэзідэнцкага фонду.

— Акрамя работы ва ўніверсітэце, тэатра і сольнай кар'еры, вы яшчэ з'яўляецеся мастацкім кіраўніком гурта з экзатычнай назвай «Маракасы». Раскажыце пра яго.

— Аснова праекта — якасная музыка і гумар. Дзе б мы ні з'явіліся, народ у першыя ж імгненні зараджаецца пазітывам. Лёгкасць, небанальная падача і маладзёжны імпэт падабаюцца публіцы. Праект жа студэнцкі! Паколькі «Маракасы» — калектыў універсітэта, у нас ёсць магчымасць працаваць з харэографамі, рэжысёрамі, музыкантамі, якія тут выкладаюць ці вучацца, і гэта вельмі крута. Сёння мы частыя госці вялікіх мерапрыемстваў, што праходзяць на галоўных пляцоўках краіны.

— Яўген, падкажыце, як пачаткоўцу прабіцца на вялікую сцэну?

— Умець спяваць, мець музычны густ і працаваць без выхадных і адпачынку. Мне смешна, калі каментатары ў інтэрнэце пішуць: «Няма харызмы — зоркай не стаць». Але што такое харызма, як праверыць яе наяўнасць? Гэта ўсё суб'ектыўна... Паколькі аўдыторыя сёння вельмі разнастайная, то кожны можа знайсці свайго слухача.

Праца артыста — гэта перш за ўсё аддача, якая доўгі час можа не прыносіць вынікаў. Усё, што маеш, ты ўкладваеш у сваё развіццё — песні, аранжыроўкі, касцюмы, рэкламу, кліпы, рэпетыцыі, работу над пластыкай і акцёрскім майстэрствам, заняткі ў спартыўнай зале. Прачынаешся і думаеш: каму я яшчэ сёння не патэлефанаваў, з кім не сустрэўся, куды не з'ездзіў, а яшчэ і ўвечары канцэрт... І гэтак кожны дзень. Калі вы гатовыя да такога ладу жыцця — сардэчна запрашаем!

Ганна КУРАК

Фота з архіва героя

Выбар рэдакцыі

Культура

Больш за 100 літаратараў з усіх рэгіёнаў краіны возьмуць удзел у мерапрыемствах Дня беларускага пісьменства

Больш за 100 літаратараў з усіх рэгіёнаў краіны возьмуць удзел у мерапрыемствах Дня беларускага пісьменства

Свята, якое ўжо традыцыйна ладзіцца ў першую нядзелю верасня, сёлета прымае Слонім.

Грамадства

Як працуюць сядзелкі

Як працуюць сядзелкі

Попыт на сядзелак ці медсясцёр, якія могуць даглядаць цяжка хворых людзей на даму, пастаянна расце.

Культура

Алесь Родзім: Рабілі «афармілаўку» для калгасаў, вярталіся ў свае падвалы і працягвалі маляваць

Алесь Родзім: Рабілі «афармілаўку» для калгасаў, вярталіся ў свае падвалы і працягвалі маляваць

Беларускаму складніку Тахелеса прысвечаны арт-фестываль «Міфалагема тысячагоддзя», што адкрыўся ў прасторы Ок16 15 жніўня.