Вы тут

Маладая бібліятэкарка расказвае пра сакрэты працы


Уявіце, што вам васямнаццаць гадоў. Вы заканчваеце каледж, і наперадзе толькі невядомасць. У галаве процьма пытанняў. Куды размяркуюць? Як без сям'і, адной у чужым горадзе?

Усе гэтыя пытанні задавала сабе Ганна Гаручка мінулай вясной, калі атрымала дыплом бібліятэкара ў Магілёўскім дзяржаўным каледжы мастацтваў. Дзяўчына павінна была знайсці для сябе месца адпрацоўкі. І тут вельмі своечасова прыйшла інфармацыя, што ў невялікі гарадок недалёка ад Мінска патрабуюцца работнікі. Аня тут жа патэлефанавала ў смалявіцкую Цэнтральную раённую бібліятэку. Дамовілася, і першага жніўня мінулага года ўжо выйшла на работу ў якасці маладога спецыяліста.


— Ганна, кожны дзень да цябе прыходзяць людзі, якія любяць чытаць. А ты сама як ставішся да гэтага занятку? У цябе ёсць любімая кніга?

— Любоў да чытання з'явілася ў восьмым класе. Мне пашанцавала, бо ў школе літаратуру выкладала вельмі добрая настаўніца. З ёй было цікава аналізаваць творы, даведвацца пра займальныя факты з біяграфіі аўтараў. Так, у мяне ёсць кніга, якая зачапіла асабліва моцна. Яе мне параіла сяброўка. Гэта раман «Шантарам» Грэгары Дэвіда Робертса. Яна захапіла мяне тым, што ў ёй апісваецца жыццё самога аўтара.

— І ты вырашыла пайсці вучыцца на бібліятэкара?

— Зусім... не. У школе я захаплялася спортам. Мне прапанавалі ўступіць у жаночую футбольную каманду Магілёва. Я пагадзілася пераехаць з роднай вёскі Шаламы Слаўгарадскага раёна ў горад. А каледж мастацтваў абрала таму, што ён... знаходзіўся блізка да спартыўнага цэнтра, у якім я павінна была трэніравацца. Аднак з футболам не склалася. Я перастала хадзіць на трэніроўкі ўжо на першым курсе. А вось навучанне бібліятэчнай справе не кінула.

— Уступленне ў сапраўднае дарослае жыццё было хвалюючым для цябе?

— Спачатку мне было вельмі страшна. Іншы горад, так далёка ад дома. Баялася, што не спраўлюся з работай, не пасябрую з калегамі. Аднак калектыў трапіўся цудоўны. Працуем дружна, падмяняем адно аднаго, калі трэба. Да самастойнага жыцця прызвычаілася досыць хутка, бо яшчэ падчас вучобы ў Магілёве жыла ў інтэрнаце.

— А якім было першае ўражанне пра горад-спадарожнік сталіцы?

— Смалявічы мне адразу спадабаліся. Асабліва прырода тут прыгожая. Але што датычыцца месцаў для «выхаду ў людзі»... Выбрацца асабліва няма куды. Добра, што Мінск побач. Гэта кампенсуе недахоп забаўляльных месцаў для моладзі, крам адзення, касметыкі. Для мяне як для маладой дзяўчыны гэта вельмі важна. Але я ведаю, што ў нас будуецца гандлёвы цэнтр, у якім будзе ўсё неабходнае. Вельмі чакаю яго з'яўлення.

— Што наконт жылля? Маладым спецыялістам даецца інтэрнат?

— Так, жыву з дзяўчынай у пакоі ўдзвюх. Кошт, дарэчы, не вельмі вялікі — каля сарака рублёў. Інтэрнат задавальняе. У мяне патрабаванні сціплыя, дах ёсць — і выдатна. Я лічу, што ўсё залежыць ад цябе самога. Ты ахайны чалавек — і ў пакоі будзе чыста і прыгожа. А калі не, дык ніякія еўрарамонты не дапамогуць.

— Раскажы пра сваю работу. Што ўваходзіць у твае службовыя абавязкі?

— Працую я ў чытальнай зале. У асноўным праводжу дзень у аддзеле ПЦПІ (публічны цэнтр прававой інфармацыі). Сюды часта прыходзяць студэнты ў пошуках адпаведнай літаратуры, у асноўным тыя, хто вучыцца на юрыста. Таксама бываюць пенсіянеры, служачыя. Звяртаюцца па запыты ў «Эталон» — прававы партал.

Чытальная зала ў нас карыстаецца папулярнасцю, ёсць пастаянныя наведвальнікі. Я ніколі не думала, што змагу запомніць іх імёны, а тым больш асабістыя чытацкія нумары! Але калі чалавек прыходзіць часта, нават магу адгадаць, што ён возьме сёння.

Яшчэ я праводжу мерапрыемствы ў гімназіі, расказваю пра законы, правы дзіцяці. З навучэнцамі нашага аграрна-тэхнічнага ліцэя абмяркоўваем правапарушэнні. Звычайна ладжу віктарыны. Напрыклад: «Што бывае за распіццё спіртных напояў у грамадскім месцы?» Або абмяркоўваем законы іншых краін.

Ці бываюць у наведвальнікаў нейкія асаблівыя запыты?

— Аднойчы да нас прыходзіла жанчына, якой была патрэбна раённая газета «Край Смалявіцкі» за мінулае стагоддзе! Гэта было не так проста. Я ўпэўнена, што яна пісала нейкае краязнаўчае даследаванне.

З просьбай знайсці стары нумар якой-небудзь газеты звяртаюцца часта. Заўсёды цікава, навошта людзям выпускі такой даўніны. Я неяк спытала. Адказалі, што ў тым нумары быў надрукаваны артыкул аб прабабулі чытача.

— Ці збіраешся заставацца ў горадзе і ў бібліятэцы, калі пройдуць два гады адпрацоўкі?

— Загадваць не буду, розныя здараюцца абставіны. Сёлета я планую паступаць у Акадэмію МУС на юрыста. Калі ўсё складзецца, буду працаваць у гэтай галіне. А цяперашнім працоўным месцам я задаволеная.

Паліна ПРАКАПЕНЯ, студэнтка І курса факультэта журналістыкі БДУ

Фота аўтара

Выбар рэдакцыі

Культура

Больш за 100 літаратараў з усіх рэгіёнаў краіны возьмуць удзел у мерапрыемствах Дня беларускага пісьменства

Больш за 100 літаратараў з усіх рэгіёнаў краіны возьмуць удзел у мерапрыемствах Дня беларускага пісьменства

Свята, якое ўжо традыцыйна ладзіцца ў першую нядзелю верасня, сёлета прымае Слонім.

Грамадства

Як працуюць сядзелкі

Як працуюць сядзелкі

Попыт на сядзелак ці медсясцёр, якія могуць даглядаць цяжка хворых людзей на даму, пастаянна расце.

Культура

Алесь Родзім: Рабілі «афармілаўку» для калгасаў, вярталіся ў свае падвалы і працягвалі маляваць

Алесь Родзім: Рабілі «афармілаўку» для калгасаў, вярталіся ў свае падвалы і працягвалі маляваць

Беларускаму складніку Тахелеса прысвечаны арт-фестываль «Міфалагема тысячагоддзя», што адкрыўся ў прасторы Ок16 15 жніўня.