Вы тут

«Калі ёсць жаданне дапамагаць, знойдуцца і тыя, каму патрэбная твая дапамога»


«Калі ёсць жаданне дапамагаць, абавязкова знойдуцца і тыя, каму патрэбная твая дапамога», — упэўнены Іван Дусянок. Разам з калегамі ён займаецца валанцёрскай дзейнасцю на родным Гомельскім заводзе ліцця і нармаляў. Яна не засталася незаўважанай на рэспубліканскім узроўні. Летась БРСМ прызнаў валанцёрскі атрад «Сёмае неба» найлепшым сярод рабочай моладзі Беларусі.


«Не са­ро­мей­це­ся пра­яў­ляць эмо­цыі», —  ра­іць ка­ман­дзір атра­да Іван Ду­ся­нок.

«Аднойчы пад Новы год...» — менавіта такой фразай хочацца пачаць гісторыю пра тое, як звычайны электрагазазваршчык Ваня стаў прыносіць радасць людзям.

— Я набыў касцюм Дзеда Мароза дзеля забавы. Віншаваць сваякоў, блізкіх і іх дзетак значна весялей, калі ты ў вобразе. Посах, валёнкі, мех з цукеркамі — у ролю ўжываўся з усёй сур'ёзнасцю, — успамінае хлопец. — Неяк па просьбе сябра віншаваў дачку яго знаёмай, якая працавала сацыяльным педагогам. Жанчыне спадабалася маё выступленне, і яна прапанавала выйсці на вялікую публіку — паваланцёрыць «барадатым чараўніком» у доме-інтэрнаце для дзяцей з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця. І хоць патрэбнага досведу ў мяне не было, я згадзіўся.

Іван прызнаецца, што хваляваўся ў той дзень страшна. Калі выйшаў на сцэну, з галавы вылецелі ўсе словы, забыў сцэнарый. Давялося імправізаваць. Дапамаглі эмоцыі дзяцей, іх усмешкі.

— Дзе адзін ранішнік — там і другі, трэці. Так я далучыўся да валанцёрскага атрада «Эдэльвейс». Унікаў ва ўсе нюансы, набіраўся вопыту і завязваў знаёмствы. Надзвычай важна мець чалавека, які стане тваім настаўнікам у гэтай нялёгкай справе і падкажа, як дзейнічаць. А ў самых непрадказальных сітуацыях — прыйдзе на дапамогу.

Хлопцу спатрэбілася каля пяці гадоў, каб адважыцца на стварэнне асобнага атрада на заводзе.

— Па цэхах у пошуках ахвотных стаць валанцёрамі не хадзіў. У гэтым плане вельмі дапамог заводскі турзлёт, які ў нас ладзіцца штогод. Там кожнага можна ўбачыць па-за работай, зразумець, наколькі чалавек камандны, як будзе сябе паводзіць у розных абставінах. Спачатку нас было ўсяго шасцёра, цяпер больш за два дзясяткі. Хто? Зваршчык, электрык, слесар-сантэхнік, супрацоўнікі аддзела кадраў і нават кіраўнікі... Людзі розныя. У некаторых па двое-трое сваіх дзяцей. Прычым у атрадзе не толькі работнікі завода ліцця і нармаляў. Далучыліся нашы сябры, якія працуюць на іншых прадпрыемствах. Назву атраду далі рамантычную — «Сёмае неба». Чаму? А гэта ўжо няхай кожны для сябе сам вырашае...

Першыя валанцёрскія крокі каманда Івана рабіла на сваім заводзе.

— Калектыў вялікі. Ёсць шматдзетныя супрацоўнікі, ёсць тыя, хто адважыўся на ўсынаўленне, ёсць сем'і, якія па розных прычынах аказаліся ў сацыяльна небяспечным становішчы. Менавіта ім у першую чаргу і прапанавалі сваю дапамогу — адпраўлялі дзетак «У школу з добрым сэрцам». Гэта акцыя БРСМ, што ладзіцца па ўсёй краіне. Цяпер і ў нас яна стала традыцыйнай.

Паступова «Сёмае неба» пачало ўсё часцей заяўляць пра сябе на гарадскім узроўні — дапамагаць адукацыйным і медыцынскім установам, асобным сем'ям і арганізацыям.

Валанцёры «Сёмага неба» на добраўпарадкаванні храма Сергія Раданежскага

— Першым часам задачы падкідваў БРСМ: да іх часта звяртаюцца з просьбамі, а яны, у сваю чаргу, перадаюць іх у пярвічныя арганізацыі. Дзякуючы Саюзу моладзі завязалася сталае супрацоўніцтва з многімі арганізацыямі.

На думку кіраўніка атрада, валанцёрства — гэта нават не магчымасці, а жаданне зрабіць добрую справу для іншага.

— Многім здаецца, што займацца падобнымі рэчамі могуць толькі маладыя людзі, у якіх хапае вольнага часу. Ва ўсіх удзельнікаў нашага атрада сем'і, хатнія справы, але гэта не перашкаджае зазірнуць на гадзінку ў інтэрнат да сірот і проста паразмаўляць з імі. Дробязь, якая можа задаць добры настрой на некалькі дзён, — расказвае хлопец. — Займацца добрымі справамі можна не толькі ў атрадзе. Просты прыклад — дапамога матулям, якія выхоўваюць дзяцей з інваліднасцю. У некаторых шматпавярховых дамах няма пандусаў і ліфтаў, таму выхад на вуліцу для калясачнікаў становіцца сапраўдным выпрабаваннем. Спуск па лесвіцы часам займае больш часу, чым уласна прагулка. А з дапамогай валанцёраў можна справіцца з праблемай за некалькі хвілін. Азірніцеся навокал. Магчыма, у суседнім доме якраз жыве сям'я, якой неабходна ваша падтрымка.

Сёння валанцёрскія атрады ёсць у многіх школах, каледжах, ВНУ. Аднак, па словах кіраўніка «Сёмага неба», маладзенькія хлопцы і дзяўчаты могуць справіцца далёка не з усім:

— Неяк нас папрасілі дапамагчы пры выгрузцы новага абсталявання для бальніцы. Мы, заводскія хлопцы, сілу маем. Дапамаглі. Супрацоўнічаем і з жаночай калоніяй, якая ёсць у горадзе. Ездзілі з канцэртам, набывалі падарункі для дзетак, што выхоўваюцца ў Доме дзіцяці пры папраўчай установе. Словам, на чымсьці адным не зацыкліваемся і заўсёды адкрытыя да новых заклікаў і прапаноў.

Іван — чалавек сціплы, дзейнасць атрада не ўспрымае як нешта выключнае і не любіць пералічваць поспехі, якіх дасягнуў. Аднак адным праектам ганарыцца асабліва.

— У 2017-м разам з Веранікай Ражковай мы запусцілі «Школу дабра». Па сутнасці, гэта падрыхтоўчыя курсы для будучых валанцёраў. Нельга адарваць чалавека ад станка і адразу ж завесці яго ў дзіцячы дом ці да людзей з інваліднасцю. Трэба рыхтавацца маральна. У «Школе дабра» праводзіліся семінары, трэнінгі, тэматычныя гульні — усё, каб навучыцца ўстанаўліваць кантакт без боязі і непатрэбнага жалю. Часта менавіта яны перашкаджаюць валанцёрам-пачаткоўцам.

— Матэрыяльная дапамога — гэта добра і патрэбна, але яшчэ не ўсё. Мы даўно супрацоўнічаем з Гомельскім домам-інтэрнатам для дзяцей з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця. Валанцёры, як правіла, самі прыходзяць да іх. Мы ж вырашылі дзейнічаць наадварот: запрасілі дзяцей у кінатэатр і кавярню. Такія мерапрыемствы карысныя тым, што не дзеляць грамадства на «асаблівых» і звычайных. Мы ўсе роўныя, і не трэба ствараць перашкоды там, дзе іх быць не павінна.

Іван прызнаецца, што не любіць пытання: «Што для вас значыць быць валанцёрам?»

— Гэта складана патлумачыць словамі. З аднаго боку, ты аддаеш час і сілы. З другога, атрымліваеш пазітыўныя эмоцыі і зарад энергіі. Нават калі проста займаешся добраўпарадкаваннем тэрыторыі ці цягаеш мэблю. Бо ведаеш — гэта на карысць іншым. Сёння валанцёрскі рух у Беларусі даволі папулярны, тут кожны можа выбраць кірунак для сябе — экалогія, дзеці, людзі сталага веку. Галоўнае — пачаць!

Ганна КУРАК

Мінск — Гомель — Мінск

Загаловак у газеце: Пад аховай «Сёмага неба»

Выбар рэдакцыі

Культура

Больш за 100 літаратараў з усіх рэгіёнаў краіны возьмуць удзел у мерапрыемствах Дня беларускага пісьменства

Больш за 100 літаратараў з усіх рэгіёнаў краіны возьмуць удзел у мерапрыемствах Дня беларускага пісьменства

Свята, якое ўжо традыцыйна ладзіцца ў першую нядзелю верасня, сёлета прымае Слонім.

Грамадства

Як працуюць сядзелкі

Як працуюць сядзелкі

Попыт на сядзелак ці медсясцёр, якія могуць даглядаць цяжка хворых людзей на даму, пастаянна расце.

Культура

Алесь Родзім: Рабілі «афармілаўку» для калгасаў, вярталіся ў свае падвалы і працягвалі маляваць

Алесь Родзім: Рабілі «афармілаўку» для калгасаў, вярталіся ў свае падвалы і працягвалі маляваць

Беларускаму складніку Тахелеса прысвечаны арт-фестываль «Міфалагема тысячагоддзя», што адкрыўся ў прасторы Ок16 15 жніўня.