Вы тут

Фільм Квенціна Таранціна «Аднойчы... у Галівудзе» выходзіць у беларускі пракат


У рэшце рэшт сінефільства Квенціна Таранціна, якога называюць то самым важным з сучасных рэжысёраў, то самым пераацэненым, праявілася не толькі ў цытаванні любімых фільмаў, але і ў сутнасці сюжэта. Кіно як цудоўная, надзвычайная, магічная трансфармацыя рэальнасці альбо нават паралельная рэальнасць, якой можна агарнуцца і насыціцца спаўна, — у карціне «Аднойчы... у Галівудзе» Таранціна прызнаецца яму ў бязмежнай, непадзельнай, адданай любові. Традыцыйна з закручастай гісторыяй, невытлумачальным шыкоўным гумарам і жорсткімі крывавымі сцэнамі, але і з, уявіце такое спалучэнне, пяшчотай, чуллівасцю і сентыментальнасцю.


Дзявяты фільм Квенціна Таранціна, усё ж аднаго з найважнейшых сучасных рэжысёраў, выходзіць у беларускі пракат. Прэм'ера «Аднойчы... у Галівудзе» адбылася на Канскім кінафестывалі — вяртанне Таранціна ў Каны выклікала, вядома ж, ажыятаж, але значных узнагарод фільму не прынесла, толькі Прэмію пальмавага сабакі.

Гэтым разам рэжысёр расказвае пра Галівуд канца 1960-х, калі яго «залатыя» гады засталіся ў мінулым, на пяткі традыцыйнаму амерыканскаму жанру вестэрна наступіў спагеці-вестэрн, і ўся вытворчасць фабрыкі мрояў апынулася напярэдадні вялікіх змен.

У гэтым цалкам рэальным свеце — тут ёсць будучая зорка Брус Лі, знакаміты Сціў МакКуін, нарэшце, рэжысёр «Дзіця Размары» Раман Паланскі і яго жонка Шэран Тэйт перад тым, як яе забілі члены «сям'і» Мэнсан, — галоўнымі дзеючымі асобамі становяцца выдуманыя акцёр Рык Далтан і яго дублёр Кіф Бут. А паколькі апошніх іграюць сусветныя зоркі Леанарда Дзі Капрыа і Брэд Піт, сучасны Галівуд аказаўся інтэграваным у Галівуд 1960-х, і з гэтага атрымалася нешта неверагоднае.

Квенцін Таранціна ў новым фільме і добра знаёмы, і непазнавальны, Леанарда Дзі Капрыа і Брэд Піт выконваюць адны са сваіх найлепшых роляў, Марго Робі, што іграе Шэран Тэйт, увесь час прамяніць, быццам з яе гераіняй нічога не можа здарыцца. Праз фільм у непасціжна трапных, па-таранцінаўску, сцэнах і стылізацыях праходзяць як кур'ёзы кінапляцоўкі ў яе празаічным значэнні, так і зачараванне кіно ў яго самым паэтычным прачытанні.

Рык Далтан і Кіф Бут уяўляюцца цудоўнай парачкай. Першы, пакуль у суседнім доме жыве знак самага «высокага» амерыканскага кіно Раман Паланскі, страчвае заробленую на вестэрнах 1950-х папулярнасць, іграе ў тым ліку ў тэлесерыялах і захрасае ў ролі «дрэннага хлопца». У гэты час Кіф Бут — у жыцці такі, якім Далтан з'яўляецца на экране. Ён спрытна заскоквае на дах, у размове вытрымлівае самаўпэўненыя паўзы, па-сапраўднаму б'ецца з Брусам Лі, трапляе ў — гучаць трывожныя музычныя матывы — рознага кшталту заварушкі і становіцца іх галоўным героем.

Вядома ж, асобным складнікам «Аднойчы...» з'яўляецца спецыфічны гумар Таранціна, бачны нават у тым, як адлюстроўваецца галівудскае і еўрапейскае кіно, і як адно з адным суседнічае: у карціну ўключаны сцэны з фільмаў, дзе здымаўся альбо здымаецца Далтан, што прыносіць асобны тып задавальнення. Рэжысёр паспявае паіранізаваць над кіназоркамі, фемінізмам, італьянцамі, сяброўствам, хіпі, шаблонамі, чаканнямі гледача — літаральна над усім, але пакідае ў фабрыцы мрояў і ў дачыненні да фабрыкі мрояў нейкую непасрэднасць і пяшчоту.

Бачна, самым частым каментарыем да «Аднойчы... у Галівудзе» з'яўляецца маленькая колькасць крывавых сцэн, якімі Таранціна, як бы цынічна гэта ні гучала, упісаны ў аналы. У сваім дзявятым фільме такі экспрэсіўны спосаб выказвання рэжысёр пакідае на кульмінацыю, і яго дазаванасць і своечасовасць спрацоўваюць надзвычайна.

Кульмінацыя і фінал увогуле вырашаюць шмат што: нездарма рэжысёр падводзіць да іх эпізодамі-папярэджаннямі ці сцэнамі-прадвеснікамі, а ў Канах асобна просіць журналістаў і кінакрытыкаў не раскрываць канцоўку ў сваіх матэрыялах. Фінал «Аднойчы... у Галівудзе» — асобная гульня, якая спрацоўвае і на карысць класічных таранцінаўскіх штучак, і на карысць — ужо па-за гумарам — пэўнай сентыментальнасці, і на карысць сэнсаўтваральных ці нават перавытваральных рэчаў. Уся гісторыя і яе фінал — вартае ўвагі адмысловае спалучэнне, такога Таранціна вы яшчэ не бачылі, але ўбачыць павінны.

Дарэчы, і адсутнасць узнагарод Канскага кінафестывалю выглядае лагічнай, бо Квенцін Таранціна даўно перастаў чытацца ў кантэксце фестывальных прызоў: яго кіно стаіць вышэй нават за Залатую пальмавую галіну. «Аднойчы... у Галівудзе», фільм не толькі вялікага рэжысёра, але і, што важна, вялікага сінефіла, паказваецца на вялікім экране з сённяшняга дня.

Сафія ПАЛЯНСКАЯ

Загаловак у газеце: Сантыменты Таранціна

Выбар рэдакцыі

Культура

Больш за 100 літаратараў з усіх рэгіёнаў краіны возьмуць удзел у мерапрыемствах Дня беларускага пісьменства

Больш за 100 літаратараў з усіх рэгіёнаў краіны возьмуць удзел у мерапрыемствах Дня беларускага пісьменства

Свята, якое ўжо традыцыйна ладзіцца ў першую нядзелю верасня, сёлета прымае Слонім.

Грамадства

Як працуюць сядзелкі

Як працуюць сядзелкі

Попыт на сядзелак ці медсясцёр, якія могуць даглядаць цяжка хворых людзей на даму, пастаянна расце.

Культура

Алесь Родзім: Рабілі «афармілаўку» для калгасаў, вярталіся ў свае падвалы і працягвалі маляваць

Алесь Родзім: Рабілі «афармілаўку» для калгасаў, вярталіся ў свае падвалы і працягвалі маляваць

Беларускаму складніку Тахелеса прысвечаны арт-фестываль «Міфалагема тысячагоддзя», што адкрыўся ў прасторы Ок16 15 жніўня.