Вы тут

Як пісьменніца Наталля Батракова жыве ў аграгарадку Ратамка


Вядомая беларуская пісьменніца, аўтар бестсэлераў «Площадь согласия», «Территория души» і «Миг бесконечности», а таксама некалькіх зборнікаў вершаў Наталля БАТРАКОВА ўжо на працягу 16 гадоў жыве ў знакамітым аграгарадку Ратамка. «Жывём, нібыта ў батанічным садзе. А якая тут раскоша для ўнукаў і нашых кошкі ды сабакі!» — кажа пісьменніца. Я чамусьці ўяўляла модны дызайн участка, дзе ўсё нібыта са старонкі глянцавага часопіса. А ўбачыла мора руж, утульнасць і такую добрую патрыярхальнасць.


kp.by

— І я, і мой муж выраслі ў прыватным сектары. Потым жылі ў гарадской кватэры, і я думала, што так будзе заўсёды. Але неяк муж сказаў, што хоча будаваць дом за горадам. Не лецішча, а менавіта дом для ўсёй сям'і. Ведаеце, я цяпер разумею, што гэта не была даніна модзе — маўляў, дасягнуўшы пэўнага матэрыяльнага становішча, па статусе трэба мець загарадны дом. Не, гэта было іншае — патрэба быць бліжэй да прыроды, да сваіх каранёў, — апавядае Наталля.

— А вы, як дзекабрыстка, паехалі за мужам ці жылі на два дамы?

— Роўна месяц я пражыла на два дамы і зразумела, што мне гэта цяжка, ды і няправільна ў дачыненні да сваёй сям'і. Пераехала ў Ратамку і ніводнага разу не пашкадавала аб гэтым. Больш за тое — цяпер ужо не ўяўляю, як людзі жывуць у горадзе. Неяк засталася начаваць у сяброўкі, дык не магла заснуць: то ліфт гудзіць, то яшчэ які грукат. Зразумела, што і дыхаецца ў мегаполісе не так лёгка, як у нас на прыродзе. Гэта такое шчасце — раніцай басанож прайсціся па расе! А як цудоўна амаль круглы год жыць сярод кветак! У нас жа тут першыя зацвітаюць пралескі і крокусы. З цягам часу я навучылася рабіць так, каб на клумбах не было «лысін»: кветкі цвітуць адны за другімі. А завяршаюць сезон хрызантэмы і познія ружы. Апошні букет я зразаю ў лістападзе і сама сабе раблю такі падарунак.

— Наталля, у вас вялікі ўчастак, шыкоўныя ружы, ставок і нават цяпліцу будуеце. Скажыце шчыра, колькі ў вас памочнікаў?

— Сапраўды, ёсць дзяўчына, якая дапамагае ў маім міні-батанічным садзе. Але мы шмат што робім разам. Канешне, усё гэта патрабуе і часу, і намаганняў, але калі ты любіш свой лапік зямлі, сваю ружавую алею, то даглядаць гэта ўжо не цяжкая праца, а задавальненне. Да жадання паставіць цяпліцу трэба было дарасці, я шмат чытала пра тое, як ёй карыстацца. Трэба было даць сабе шчыры адказ на пытанне, ці хопіць у мяне на гэта часу і жадання. У нас, як бачыце, няма вялікага агарода, але дзве-тры градкі з зелянінай, агуркамі, рукалай робім. Цяпер вось і цяпліца з таматамі ды іншай гароднінай дадасца.

Нашы ўнукі выраслі тут. Я нават іншым разам думаю, што для іх дзед, бабуля і Ратамка — сінонімы. Для дзяцей асалода — садавіна ды ягады. Вельмі любім ліпень, бо выйдзеш у сад, а там — маліны, чарэшні, парэчкі, агрэст... Смаката! Сваё, здаецца мне, смачнейшае за купленае на Камароўцы.

— Відаць, што ружы — ваша захапленне. Як доўга збіралі такую калекцыю?

— Нават калі ў нас не было гэтага дома, недзе ў глыбіні душы ў мяне жыла мара пра ружавую алею. Калі будаваўся дом, пачала яе ажыццяўляць. Тады яшчэ не было садовых цэнтраў і вялікага выбару кветак, у прыватнасці руж. Але я шукала, нешта замаўляла праз інтэрнэт, набывала за мяжой, штосьці прывозілі сябры. Адны з першых у маёй калекцыі — чайныя ружы, якія мне прывезлі з Узбекістана. Вельмі далікатныя кветкі, з тых дзевяці кустоў і цяпер тры цвітуць. На першым часе я займалася і вырошчваннем расады, але хутка зразумела, што прасцей купіць на рынку. А цяпер і ўвогуле шмат розных садовых цэнтраў, гадавальнікаў. На маю думку, у нас прадаюць і расаду, і саджанцы добрай якасці, і выбар ёсць на любы густ і кашалёк.

— Як вам тут жывецца ўзімку?

— Цудоўна! Цёпла і ўтульна. А яшчэ не трэба марнаваць грошы на заняткі фітнесам. Расчысціў сцежкі ад снегу — вось вам і фітнес. У горадзе людзі снегу звычайна не рады, а мы яго вельмі чакаем. Любіць зіму і наш сабака Тэдзі. Яшчэ ў нас тут пачуваецца гаспадыняй кошка Рыся. Яна жыла ў сям'і дачкі, але ім даволі часта даводзіцца ездзіць у камандзіроўкі, таму Рысю аддалі нам. Яна вельмі любіць гасцей, але калі прыязджае дачка, то хаваецца — баіцца, што забяруць у горад.

— Цяпер часцей людзі сустракаюцца ў кафэ, а жыллё становіцца такім прыватным месцам, куды нікога не запрашаюць. Дзверы вашага дома адчынены для сяброў?

— Безумоўна! Мы рады нашым сябрам. Нават калі рабілі рамонт, то часткова перапланавалі ўчастак, каб была паркоўка для гасцей. Сустрэчы ў кавярнях маюць права на жыццё, але ж дома — зусім іншая рэч, тут цёплая, нязмушаная атмасфера.

Дарэчы, калі мы толькі перасяліліся сюды, то нашы сябры глядзелі на нас крышку са здзіўленнем. А сёння амаль усе яны альбо ўжо пабудавалі загарадныя дамы, альбо дабудоўваюць. Мусіць, кожны з нас хто раней, хто пазней, але шукае сваю тэрыторыю для душы. Мне здаецца, што знайсці яе можна толькі побач з прыродай.

Так склалася, што ўзімку ідзе асноўная работа над празаічнымі творамі. І ведаеце, мне тут так утульна і спакойна, што нават не заўважаю, як бяжыць час. Тут цудоўна, бо, з аднаго боку, жывеш сярод прыроды, і ў той жа час ёсць усе звыклыя бытавыя выгоды. Горад высмоктвае сілу, а прырода яе дае. Калі выязджаю за кальцавую дарогу, вельмі добра гэта адчуваю.

Аксана ЯНОЎСКАЯ

Фота з архіва Наталлі БАТРАКОВАЙ

Загаловак у газеце: Тэрыторыя для душы

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Карэспандэнт «Звязды» высвятляла, чаму так цёмна на асветленых вуліцах Магілёва

Карэспандэнт «Звязды» высвятляла, чаму так цёмна на асветленых вуліцах Магілёва

Вечарам прайсціся ўздоўж цэнтральнай вуліцы Першамайскай у Магілёве адно задавальненне.

Спорт

Баскетбаліст Бенджамін-Павел Дуду: У Гане мяне называлі белым

Баскетбаліст Бенджамін-Павел Дуду: У Гане мяне называлі белым

Мама Бена — беларуска, тата — ураджэнец Ганы.

Эканоміка

Куды звяртацца, калі грамадзяніну затрымліваюць зарплату?

Куды звяртацца, калі грамадзяніну затрымліваюць зарплату?

Адказ на гэта і іншыя пытанні — у гутарцы з Дзмітрыем Шаўчуком.