Вы тут

​Чаму маладыя спецыялісты затрымліваюцца ў «Белавежскім»


Белавежскі — пасёлак унікальны. Па-першае таму, што ўзнік адносна нядаўна на пустым месцы. Першы жылы дом быў закладзены ў 1983 годзе. А па-другое, населены пункт цікавы інфраструктурай, архітэктурным праектам. Тут вуліцы не прамыя, а закругленыя. З самой вуліцы не відаць хлявоў, гаспадарчых пабудоў, да якіх прадугледжаны асобны пад'езд. З фасада двары выглядаюць даволі прывабна, па даўняй традыцыі перад домам агуркі не садзяць — толькі кветкі. Але галоўнае, лічыць старшыня сельскага Савета Жанна ХІЛЮЦІЧ, людзі любяць свой Белавежскі.


Калектыў жыхароў

На будаўніцтва вялікага свінакомплекса ў першай палове 80-х з'ехаліся самыя розныя людзі ледзь не з усёй вялікай краіны. Паступова некаторыя адсеяліся, затое астатнія аб'ядналіся ў адзін калектыў. Цяпер у пасёлку дружна жывуць людзі 13 нацыянальнасцяў. «Ціхія і спакойныя дома сядзелі, — разважае Жанна Сцяпанаўна. — Ехалі сюды тыя, хто не баяўся рызыкнуць, памяняць жыццё — нехта ехаў па жыллё, нехта — па каханне. Але ж гэта былі пераважна людзі з актыўнай жыццёвай пазіцыяй. Такіх і цяпер лягчэй арганізаваць на талаку, на добрую справу. Як у нас дні пасёлка праходзяць — асаблівая тэма».

Святы становяцца свайго роду аглядам усяго жыцця за год. Вось і гэтым летам яно прайшло ў чэрвені. Але і дагэтуль жыхары зазіраюць у двор таго ці іншага лаўрэата года. Зазіраюць, каб паглядзець і зрабіць налета ў сябе яшчэ лепш. Усё гэта напрамую датычыцца замацавання маладых спецыялістаў у ААТ «Белавежскі» і сацыяльных установах аграгарадка, якіх тут нямала».

Сам «Белавежскі» ўяўляе сабой буйное сучаснае сельгаспрадпрыемства, якое спецыялізуецца на жывёлагадоўлі. Сёння да ААТ далучылі столькі гаспадарак раёна, што ў склад уваходзяць землі ажно чатырох сельсаветаў: Ратайчыцкага, Вярховіцкага, Раснянскага, Белавежскага. На падыходзе — Воўчынскі. У штаце гаспадаркі 1700 работнікаў, 380 з якіх спецыялісты.

Многія з іх — гэта другое пакаленне тых, хто прыехаў 35 гадоў таму, яны ўжо карэнныя жыхары пасёлка. Такіх можна знайсці не толькі ў гаспадарцы, але і ў школе, садку, на прадпрыемствах гандлю і грамадскага харчавання. Скажам, Таццяна Акеліна, загадчыца дзіцячага садка — дачка тых, хто адным з першых будаваўся на гэтай зямлі. Таццяна Уладзіміраўна хадзіла ў садок, потым у школу. А пасля заканчэння ВНУ вярнулася дадому. Кажа, тут ёсць усё для камфорту, а ў сельскай мясцовасці ўсё роўна жыццё больш таннае, чым у буйным горадзе.

Па размеркаванні

Наталля Гарбацэвіч з сынам Архіпам.

Наталля Гарбацэвіч жыве па вуліцы Першамайскай, дзе пасялілася многа маладых спецыялістаў. Наталлю мы застаём дома, бо яна ў дэкрэтным водпуску, даглядае меншага — Архіпа. Муж Дзмітрый, галоўны інжынер мясакамбіната, вядома, днём на рабоце. Абое яны са Слуцкага раёна, там жыве ўся радня. Ехалі сюды па размеркаванні мужа.

— Дзіма прыехаў па размеркаванні ў 2010 годзе, — расказвае Наталля. — Я яшчэ вучылася ў БНТУ, прыехала да мужа ў 2012-м. У мяне спецыяльнасць інжынер-тэхнолаг ювелірнай вытворчасці. Работа па спецыяльнасці можа быць толькі ў горадзе, я заўсёды бачыла сябе ў гарадской інфраструктуры. Ды паколькі замуж выйшла за хлопца з аграрнага ўніверсітэта — ён заканчваў БАТУ — на ўсялякі выпадак яшчэ год павучылася і атрымала эканамічную спецыяльнасць... Але ж мы ехалі адназначна на адпрацоўку. Думалі, два гады — і ўсё. Ды і бацькі, усе родныя хацелі бачыць нас бліжэй да сябе.

А потым неяк хутка ўсё складвалася, спачатку з'явілася кватэра, нарадзіўся Арцём, ён сёлета ў першы клас пойдзе, потым вось Архіпка ў нас з'явіўся. А мы ўжо ў сваім доме, рамонт зрабілі, абсталявалі, мэблю купілі. І ў Дзімы работа добрая.

— Прывыклі мы, — кажа далей Наталля. — Людзі ў пасёлку добразычлівыя, з некаторымі маладымі сем'ямі добра кантактуем. Ёсць каму зайсці да нас альбо нам да каго завітаць на Новы год ці дзень нараджэння. Усё, што трэба для жыцця, — садок, школа, школа мастацтваў — на месцы. Горад недалёка. Нават царкву ў нас пабудавалі. Неяк гаварылі з мужам, што можна ўжо было б усёй сям'ёй часам наведваць службу. Пакуль дзеці малыя, то да гэтага рукі, як той казаў, не дайшлі, а потым, вядома, пойдзем... Хутка з дэкрэтнага выходзіць, дык думаем, ці не «схадзіць» яшчэ па дзяўчынку? — усміхаецца гаспадыня.

І мы са старшынёй сельскага Савета ў адзін голас раім: абавязкова «схадзіць»!

Інжынер, аграном, вакаліст

Паспяхова працуюць маладыя спецыялісты Аксана і Дзмітрый Парцянкіны. Аксана — бухгалтар, Дзмітрый — галоўны аграном аддзялення «Расна». Яны таксама ехалі на адпрацоўку... і таксама засталіся. Юлія і Канстанцін Логвіны працуюць у розных галінах. Канстанцін зараз займае пасаду галоўнага інжынера аднаго з падраздзяленняў. Юлія выкладае вакал у Доме культуры і школе мастацтваў. Таксама Юля самы актыўны член агітбрыгады падчас уборкі. Выязджае ў поле на абедзенны перапынак, дае маленькія канцэрты. Працаўнікі чакаюць, шчыра дзякуюць артыстам.

Падобныя сем'і можна знайсці на кожнай вуліцы ў новай палове пасёлка, бо ў старой яго частцы жывуць найбольш тыя работнікі, якія ехалі сюды раней. А пасёлак-аграгарадок працягвае будавацца і развівацца. Усе 20 яго вуліц маюць асфальтавае пакрыццё. Кожны год будуецца новае жыллё. Вось і сёлета ўжо здадзены чатыры дамы, яшчэ чатыры рыхтуюцца да здачы. І гэта толькі ў адным Белавежскім. Жыллё ўзводзіцца і ў іншых падраздзяленнях акцыянернага таварыства.

— Маладыя спецыялісты штогод прыходзяць у ААТ «Белавежскі». Летась, напрыклад, прыбыло 12 чалавек пасля ВНУ і 20 пасля сярэдніх спецыяльных устаноў. Таксама прынялі на работу 17 выпускнікоў устаноў прафтэхадукацыі, — гаворыць старшыня прафкама гаспадаркі Валянцін СУПРУНОВІЧ. — Сёлета толькі пачынаюць прыбываць і прыступаць да работы. У нас усе ўчарашнія выпускнікі забяспечваюцца інтэрнатам. Звычайна гэта трох- альбо двухпакаёвая кватэра на некалькі чалавек. А вось сям'я атрымлівае асобную кватэру. Далей сямейныя спецыялісты, хто адпрацаваў год-другі, пераязджаюць у асобны дом.

Валянцін Міхайлавіч падкрэслівае, што ў гаспадарцы наладжана сістэма работы з кадрамі. Спецыяліст, які паказаў сябе кваліфікаваным, удумлівым, старанным работнікам, даволі хутка прасоўваецца па кар'ернай лесвіцы: скажам, прыходзіць выпускнік з дыпломам агранома, ён можа стаць брыгадзірам вытворчай брыгады, потым галоўным спецыялістам у адным з падраздзяленняў і так далей. Таму ёсць стымул для развіцця і самаадукацыі. Ну і сярэдняя зарплата летась, напрыклад, была самай высокай сярод сельгаспрадпрыемстваў раёна.

Святлана ЯСКЕВІЧ, Камянецкі раён

Загаловак у газеце: Ехалі на адпрацоўку, а засталіся назусім

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Карэспандэнт «Звязды» высвятляла, чаму так цёмна на асветленых вуліцах Магілёва

Карэспандэнт «Звязды» высвятляла, чаму так цёмна на асветленых вуліцах Магілёва

Вечарам прайсціся ўздоўж цэнтральнай вуліцы Першамайскай у Магілёве адно задавальненне.

Спорт

Баскетбаліст Бенджамін-Павел Дуду: У Гане мяне называлі белым

Баскетбаліст Бенджамін-Павел Дуду: У Гане мяне называлі белым

Мама Бена — беларуска, тата — ураджэнец Ганы.

Эканоміка

Куды звяртацца, калі грамадзяніну затрымліваюць зарплату?

Куды звяртацца, калі грамадзяніну затрымліваюць зарплату?

Адказ на гэта і іншыя пытанні — у гутарцы з Дзмітрыем Шаўчуком.