Вы тут

«Звязда» адправілася ў Пінск і даведалася, што прыцягвае моладзь у рэгіянальныя ўніверсітэты


Пакуль сталічныя студэнты і іх бацькі істэрычна матаюцца па тлумным вераснёўскім Мінску ў пошуках больш-менш прыстойнага і недарагога здымнага жылля, хлопцы і дзяўчаты, залічаныя сёлета ў Палескі дзяржуніверсітэт, спакойна асвойваюцца ў самым незвычайным кампусе Беларусі.


Маладое жыццё ў інтэрнатах з «гісторыяй»

Мала хто ведае, што ў нашай краіне ёсць не адна студэнцкая вёска, а дзве. Першая знаходзіцца ў Мінску. Гэта сем хмарачосаў, дзе жывуць студэнты розных ВНУ, а ў чэрвені там спыняліся спартсмены і балельшчыкі Еўрапейскіх гульняў. Другая — у Пінску. Не такая знакамітая і густанаселеная, але значна цікавейшая ў архітэктурным плане.

— Вёскай мы называем пяты інтэрнат — сем рознапавярховых і рознакаляровых будынкаў, злучаных паміж сабой і пабудаваных зусім нядаўна — у 2012-м. Унікальнасць у тым, што знешне яны ўпісваюцца ў стылістыку пачатку ХХ стагоддзя, а ўнутры — сучаснае камфортнае жыллё з усімі выгодамі. Каб не парушаць архітэктурную гармонію цэнтра горада (Пінск славіцца сваёй гістарычнай забудовай), аўтары натхняліся дарэвалюцыйнымі фотаздымкамі нашых мясцін, — з гонарам зазначае прарэктар па адміністрацыйна-гаспадарчай частцы і будаўніцтве ПалесДУ Андрэй НОВІК. — Дарэчы, за праект 5-га інтэрната архітэктары з Брэста атрымалі прэстыжную ўзнагароду «Хрустальная цэгла» ў Польшчы.

Я як чалавек немясцовы абышла будынак звонку і знутры некалькі разоў, і вёскай пасля гэтага яго называць не хацелася. Хутчэй паўнавартасны гарадскі квартал, які менш за ўсё падобны на інтэрнат у класічным разуменні. Калі б не шматлікія хлопцы і дзяўчаты з сумкамі, якія ў дзень майго прыезду падцягваліся да ўваходаў, можна было б падумаць, што гэта элітнае жыллё.

У зале для дыскатэк не прапіхнуцца. Толькі замест музыкі — гул размоў. За дзясяткамі столікаў сядзяць студэнты і запаўняюць жыллёвыя дамовы, запісваюцца да пашпартыстаў, праходзяць інструктаж па правілах бяспекі. Калі хто прагаладаецца — калі ласка, тут жа для зручнасці адкрылі буфет.

Праходжу побач з хлопцамі і дзяўчатамі і цікаўлюся, адкуль народ. Будучыя бізнес-адміністратары са Століна, эканамісты з Баранавіч і Чэрвеня, трэнеры з Гомельшчыны, маркетолагі з Лунінецкага раёна.

— А я з Дзяржынска, — кажа першакурсніца біятэхналагічнага факультэта Аліна Сямёнава. — У Мінск было бліжэй паступаць, але мне захацелася далей ад бацькоў пераехаць, каб насамрэч адчуць самастойнае жыццё.

Сярод натоўпу заўважаю калегу. Жанчына запісвае на відэа інтэрв'ю з першакурснікамі і іх бацькамі. Гутарка ідзе натуральная, лёгкая: як выбіралі месца вучобы, адкуль прыехалі, чаго чакаеце ад будучага семестра. Пасля аказваецца, што пытанні студэнтам задавала зусім не журналіст, а прарэктар універсітэта Святлана Уласава.

— Заўсёды цікава пазнаёміцца з навічкамі, даведацца пра іх планы і жаданні. Зваротная сувязь не дае расслабіцца, спрыяе развіццю навучальнай установы, — тлумачыць Святлана Віктараўна. — А відэа абавязкова пойдзе ва ўніверсітэцкі архіў.

Нягледзячы на тое, што зала са студэнтамі ні на хвіліну не пусцее, людзі ў ёй мяняюцца досыць хутка. Трэба аддаць палешукам належнае: працэс арганізаваны на дзясятку. Некаторым сталічным калегам ёсць чаму ў іх павучыцца. Помню, як мы, студэнты журфака БДУ, у дзень засялення прыязджалі ў інтэрнат у шэсць-сем гадзін раніцы, каб заняць чаргу і першымі пачаць запаўняць дакументы. Але нават ранні прыезд не гарантаваў хуткасці: у найлепшым выпадку да пакоя даходзілі гадзін у 11—12. Аднойчы пад кабінетамі каменданта і выхавацеля мы з аднакурснікамі правялі гадзін восем на чамаданах.

Цікава, што засяленне ў Палескім дзяржаўным універсітэце ідзе ў пятніцу, суботу і нядзелю, чаго ў многіх сталічных установах і ўявіць немагчыма.

— Дык гэта ж зручна! Бацькам не трэба браць адгулы на рабоце, а самі студэнты не будуць без справы сядзець лішнія дні ў інтэрнаце. Лепш хутка засяліцца на выхадных, чым расцягваць гэтую справу на ўвесь тыдзень, — упэўнены Андрэй Новік.

Нельга не згадзіцца.

Гнуткасць адміністрацыі ўніверсітэта адчуваецца і ў іншых рэчах. Напрыклад, дарога паміж інтэрнатам і вучэбным корпусам, па якой
ездзілі аўтамабілі, стала пешаходнай зонай з кветкамі, лаўкамі і ліхтарамі. «Дазволу дабіваліся праз міністэрства. Але ж яно таго варта — цяпер наконт бяспекі бацькі могуць не хвалявацца», — дзеліцца прарэктар.

Карціну, карзіну, кардонку...

— Калі сёлета складалі партрэт абітурыента ПалесДУ, то выявілі, што толькі 13 працэнтаў ад агульнай колькасці будучых студэнтаў — пінчане. Апошнім часам назіраецца цікавая тэндэнцыя: Пінск усё часцей абіраюць выпускнікі з іншых абласцей. Не толькі суседніх — Гродзенскай і Гомельскай, але і з Мінскай. Не баяцца везці дакументы жыхары ўсіх абласных гарадоў і сталіцы. Гэта сведчыць аб тым, што самы малады ўніверсітэт краіны (сёлета яму спаўняецца 13 гадоў. — Аўт.) набірае папулярнасць, у тым ліку і дзякуючы інтэрнатам, — кажа начальнік аддзела выхаваўчай работы з моладдзю Кацярына ПРЫБАРОВІЧ. — Дарэчы, месца ў іх атрымліваюць абсалютна ўсе студэнты, нават завочнікі і слухачы факультэта дадатковай адукацыі.

Тым не менш глядзіш на першакурснікаў Палескага дзяржуніверсітэта, і ўзнікае ўражанне, што яны пакуль не ў стане ацаніць, наколькі ім пашанцавала. Яны разгубленымі позіркамі шукаюць у холах і калідорах інтэрнатаў знаёмыя твары, паглядваюць у экраны тэлефонаў у чаканні паведамленняў ад аднагрупнікаў. Затое бацькі шчыра радуюцца камфортнаму побыту, у якім пакінуць сваіх дзяцей на чатыры гады. Увогуле, цікава назіраць не столькі за самімі ўчарашнімі выпускнікамі, колькі за іх сем'ямі. Бацькі, браты і сёстры, бабулі і дзядулі — усе, здаецца, дапамагалі паступіць, і ўсім хочацца глянуць, што і як там будзе ва ўніверсітэце, інтэрнаце.

На адным з маленькіх утульных балкончыкаў інтэрната заўважаем дарослую жанчыну, якая выйшла палюбавацца краявідамі пінскіх вуліц. Гэта мама Насці Лысенкі, якая будзе вучыцца на факультэце банкаўскай справы.

— Мы з пасёлка Багушэўск, што на Віцебшчыне. Далёка? Толькі падаецца! З Пінска да нас ходзіць прамы цягнік. Праблем з транспартам няма, — запэўнівае Алена.

Побач на такім жа балконе асвойваецца тата Аліны Шпак. Дзяўчына паступіла на біятэхналагічны факультэт.

— Хораша тут. Умовы такія, што нам у свой час і не сніліся, — дзеліцца ўражаннямі мужчына. — Хоць бяры ды сам паступай вучыцца!

На хвілінку спыняемся каля ўваходу, назіраючы за навасёламі. Вылічыць першакурснікаў сярод астатніх студэнтаў лёгка: яны, здаецца, вязуць у інтэрнаты ўсё, што толькі ўлезла ў бацькоўскую машыну. Чамадан, яшчэ адзін, сумка, пакетаў штук пяць, кардонныя каробкі з закаткамі на любы густ, мех бульбы, вялізны плюшавы мядзведзь, кошык са свежымі баравікамі і чырвонагаловікамі — і гэта ўсё толькі для аднаго чалавека! Дама, якая здавала багаж у вершы Маршака, адпачывае.

— Праз тыдзень большасць першакурснікаў ірване дадому на выхадныя, — усміхаючыся, запэўнівае нас вахцёр. — І зноў матулі будуць складваць прысмакі ў сумкі. Многае з таго, што завезлі цяпер, пойдзе на сметніцу. Адным словам, першыя некалькі месяцаў зусім зялёныя студэнты будуць вучыцца разлічваць неабходныя запасы харчоў. На ўласных памылках. Маладосць!

Што старшакурснікі пакідаюць у спадчыну паслядоўнікам?

Куды спакайней у адным з карпусоў інтэрната № 2, дзе ў асноўным жывуць старшакурснікі-эканамісты і біятэхнолагі.

— Добры дзень! У вас які факультэт? — запытваюцца ў мяне дзяўчаты-валанцёры, якія дапамагаюць выхавацелю Але Мішынай на засяленні.

Нечаканы паварот падзей, але прыемна, што студэнты ўсё яшчэ прымаюць за сваю. Яшчэ тры гады таму я сапраўды ехала ў інтэрнат з чамаданамі, каб атрымаць запаветную картку з надпісам «пропуск» і ключ ад пакоя ў студэнцкай вёсцы ў Мінску.

Угледзеўшы ўва мне амаль родную душу, палескія студэнты не саромеюцца абмяркоўваць надзённыя пытанні. Гаворка ў старшакурснікаў ідзе жывая. Напрыклад, пра спаборніцтвы па веславанні на ялах. ПалесДУ займеў традыцыю штогадовага факультэцкага першынства на рацэ Піне — амаль як у славутых Кембрыджскім і Оксфардскім універсітэтах. Тым больш ад універсітэцкага комплексу да берагоў — рукой падаць. Грэх было б не скарыстацца такой магчымасцю.

Другія хваляцца, каму што пакінулі выпускнікі пры высяленні. Скарб па студэнцкіх мерках неблагі — швабра, посуд, сталовыя прыборы. Карыстайцеся на здароўе!

Іншыя дзеляцца ўражаннямі ад практыкі, прыкідваюць, куды б добра было пайсці на адпрацоўку па размеркаванні. Фаварыты — Гродна ці Брэст. Чаму не Мінск?

— Давайце адкінем убок стэрэатып пра тое, што ўсе мараць вучыцца ў сталічных універсітэтах і працаваць на сталічных прадпрыемствах. Навучальную ўстанову трэба выбіраць не па прынцыпе «Усе пайшлі, і я пайду», а цвяроза ацэньваць сітуацыю. Скажу так: калі ты хочаш усур'ёз займацца навукай, то табе ў Палескі, — дзеліцца досведам трэцякурснік біятэхналагічнага факультэта Станіслаў Касько. — Ёсць усе ўмовы — якаснае абсталяванне ў сучасных лабараторыях, выкладчыкі-прафесіяналы і побыт арганізаваны так, што не трэба марнаваць час на дробязі накшталт дарогі да ўніверсітэта.

Ганна КУРАК, фота аўтара

г. Пінск

Загаловак у газеце: Вялікае засяленне

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Работа па вяртанні імёнаў ахвяр канцлагера Штутгаф не спыняецца

Работа па вяртанні імёнаў ахвяр канцлагера Штутгаф не спыняецца

Імя адбіралі: калі ў рэгістрацыйны барак уваходзіў чалавек, то ўжо з наступных дзвярэй выходзіў нумар.

Жыллё

Як даказаць, што сусед сочыць за вамі, а не за злодзеямі

Як даказаць, што сусед сочыць за вамі, а не за злодзеямі

Падобныя звароты ад фізічных асоб — не рэдкасць.

Грамадства

Якую шкоду могуць прынесці бяскрыўдныя цацкі?

Якую шкоду могуць прынесці бяскрыўдныя цацкі?

У сённяшнім быце немагчыма абысціся без хімічных прадуктаў.

Грамадства

Карэспандэнт «Звязды» высвятляла, чаму так цёмна на асветленых вуліцах Магілёва

Карэспандэнт «Звязды» высвятляла, чаму так цёмна на асветленых вуліцах Магілёва

Вечарам прайсціся ўздоўж цэнтральнай вуліцы Першамайскай у Магілёве адно задавальненне.