Вы тут

Закон «аб адтэрміноўках»: скардзяцца мужчыны ці сярэдняполыя?


Апошнім часам неяк модна зрабілася іранізаваць з армейскай службы і практыкавацца ў негатыве наконт яе. Ох, як перапалохаліся каментатары ў інтэрнэце з нагоды прынятага дакумента! Тут ужо і доказы, што не застанецца вучоных у краіне, і скаргі на «загубленыя» гады жыцця, і гісторыі кшталту «ў чорным-чорным горадзе...» Ці вартая справа выедзенага яйка? Чалавеку, звязанаму з арміяй і асабіста (як жонка прафесійнага ваеннага), і па рабоце (з прычыны журналісцкай працы), крыўдна і дзіўна гэта чытаць.


Не раз даводзілася бываць на прысягах, размаўляць з хлопцамі і бацькамі, наведваць месцы нясення службы. З поўнай адказнасцю скажу: многім вясковым хлопцам армія — за шчасце. Нездарма шмат хто ўжо пасля курса маладога байца пачынае падумваць пра кантракт: тут табе і форма, і жыллё, і водпуск доўгі...

Ну а якім сталічным «мажорам», мабыць, і сапраўды ў казарму ісці нязручна. Там пыл у вочы не пусціш, у кальянную не схаваешся. Там толькі ты і рэальнасць: жывыя людзі, з якімі трэба неяк узаемадзейнічаць, задачы, якія трэба выконваць. Канешне, гэта патрабуе намаганняў. І хтосьці з гэтымі намаганнямі сустракаецца тварам у твар — а хтосьці збягае ў магістратуру. А што да фізічнай падрыхтоўкі, сапраўды, калі нічога цяжэй за камп'ютарную мыш ці гамбургер у руках не трымаў, дык і аўтамат нялёгкім здасца.

У Беларусі да любой воінскай часці максімум за шэсць гадзін можна дабрацца — дык матчыны катлеты астыць не паспеюць. А мой бацька служыў на Кольскім паўвостраве, пад паўночным ззяннем. Прытым што сям'я тады жыла ў Казахстане. З таго часу ў таты засталося шмат цікавых гісторый і ўменне есці марожаную рыбу. І мяне навучыў. Маці, праўда, смяецца і адмаўляецца. Наша рыба на сапраўдную страганіну, вядома, не цягне, але смак поўначы адчуваецца.

Так, трагедыі здараюцца. І кожнаму баліць разам з маці, сын якой пацярпеў падчас тэрміновай службы... Але не значыць жа гэта, што калі сусед у лесе нагу зламаў, больш у лес хадзіць нельга? Калі на рабоце камусьці стала дрэнна з сэрцам — работу кінуць? Нарэшце, параўнайце колькасць няшчасных выпадкаў у арміі ў нас і ў суседзяў — даныя ў адкрытым доступе.

У сучасных часцях тэлефоны ў кожнага салдата пры сабе, на тумбачках фотакарткі, псіхолагі працуюць, нават відэаназіранне дзейнічае. Казарма — дык я ў дзяцінстве ў летнім лагеры ў падобных умовах жыла. Калі нядаўна пабачыла порцыю салдацкай ежы, дык ажно ўдакладніла — гэта толькі на абед?! Мне б тых талерак на два дні хапіла. А смачна... Кажу: «Кормяць вас проста як дома».

«Не. Смачней», — удакладняюць хлопцы. Матулі, што чуюць, нават не крыўдзяцца — усміхаюцца. І мне становіцца неяк крыўдна, што дзяўчат не вучаць, напрыклад, страляць. Я што, паразітка нейкая — сесці на шыю, маўляў, абараняйце мяне? Не, у Ізраіль не хачу, але і што ўмееш, за плячыма не насіць. І страляць люблю, і аўтамат разбіраць-збіраць.

Толькі днямі прачытала ў тым жа інтэрнэце, як праграмісты скардзяцца, што навыкі страцяць падчас тэрміновай службы. Ніхто пра варыянты не кажа (ІТ-рота, ваенная кафедра), толькі пра крыўду. А калі, крый божа, на радзіму скінуць бомбу, дык ужо нічога не трэба будзе праграмаваць. Ды нават у мірны час — калі калонію не будзе каму ахоўваць, так што яе «насельнікі»-злачынцы разбягуцца, ці на масавых мерапрыемствах парадак ніхто не падтрымае — хто першы пачне скардзіцца?

Асабіста для мяне гэта — натуральнае дэзерцірства. Самае абуральнае, што баяцца (іншага слова не магу падабраць) здаровыя, моцныя хлопцы. Ніхто ж не прызывае хворых, адзіных карміцеляў, бацькоў двух дзетак і гэтак далей. Дарэчы, здаецца, што маладыя людзі цяпер палічаць за лепшае пазмагацца з дэмаграфічным крызісам, абы ў армію не ісці.

...Здаваць на крапавы берэт ніхто нікога не прымушае. Але ж лямант такі стаіць, нібыта ў дарэвалюцыйнай Расіі на чвэрць стагоддзя служыць забіраюць. Дык гэта, прабачце, мужчыны ці, як Бёрджэс сказаў бы, «сярэдняполыя»?

Спытайце любую дзяўчыну, якая з трапятаннем чакае каханага з арміі. Спытайце бацьку, які ганарыцца сынам. І маці, якая здолела вырасціць сапраўднага абаронцу. Хацелі б яны, каб іх хлопец «адсядзеўся» пад падлогай? А ісці побач з мужам у форме і тым самым крапавым берэце — гэта гонар і вялікае шчасце.

Варвара Марозава

Загаловак у газеце: А я люблю ваеннага

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам спецыялістам Нацбанка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам спецыялістам Нацбанка

2020 год паставіў усіх нас перад неабходнасцю дакладна планаваць свае выдаткі.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Класiкаў трэба ведаць…, Быў бы араты, будзе й прыганяты, Па малiну…

Эканоміка

«Мы выказалi прапановы, i нас пачулi». Як дзяржаўныя прэферэнцыi дапамагаюць падтрымаць суб'ектаў гаспадарання

«Мы выказалi прапановы, i нас пачулi». Як дзяржаўныя прэферэнцыi дапамагаюць падтрымаць суб'ектаў гаспадарання

У бiзнес-колах Гродзеншчыны лiчаць, што меры па падтрымцы эканомiкi з'явiлiся своечасова.