Вы тут

Анатоль Кашапараў: Машыны я мяняў кожны год, а жонка ўсё жыццё адна


Знакаміты спявак расказаў, што афіцыйна заключыў шлюб амаль праз чвэрць стагоддзя сумеснага жыцця

Саліст «залатога складу» ансамбля «Песняры» Анатоль Кашапараў — адзін з нямногіх музыкантаў калектыву, за плячыма якога адзін шлюб. Стаж сямейнага жыцця спевака — амаль 37 гадоў. Але, гледзячы на Ларысу і Анатоля, наколькі яны жвавыя, іранічныя, у гэта цяжка паверыць.


Ла­ры­са і Ана­толь.

— Раскажыце, як адбылося знаёмства?

Анатоль: — Дзень быў лёгкі, усяго толькі два канцэрты. Я адпачываў у перапынку паміж канцэртамі ў нейкім зацішным кутку Віцебскага дома афіцэраў. Убачыў прыгожую дзяўчыну і пайшоў знаёміцца...

Ларыса: — Ён пачаў з таго, што не жанаты, жыве ў Мінску з бацькамі і малодшай сястрой.

— А дзяўчына апынулася за кулісамі? Мусіць, фанатка «Песняроў»?

Л. — Я працавала мастацкім кіраўніком Дома афіцэраў. Вядома, як музыкант я ведала, хто такія «Песняры», але дакладна не была з тых дзяўчат, якія пільнавалі славутых артыстаў. Мой тата вайсковец, і дзяцінства прайшло ў Азербайджане. У Баку я вучылася ў музычнай школе, вельмі захаплялася класічнай музыкай. Неяк мая педагог дала мне білет на канцэрт «Песняроў», сказала, што гэты ансамбль варта паслухаць. Мяне вельмі ўразілі дзве песні: «Крык птушкі» і «Снег» у выкананні Уладзіміра Мулявіна і Юрыя Дзянісава.

Пасля выхаду ў запас тата рваўся на радзіму, у Беларусь. Мы прыехалі да сваякоў у Віцебск, а яны кажуць: «Песняры» такую класную песню спяваюць. Уключаюць радыё «Маяк», а там якраз «Волагда». А Толя вельмі правільна прадставіўся пры знаёмстве. У бок жанатага мужчыны я нават не паглядзела б, гэта для мяне прынцыпова.

— Як развіваўся раман?

А. — Імкліва. На наступны дзень павёз Ларысу ў Мінск знаёміцца з бацькамі.

— Анатоль, а колькі вам было гадоў, калі жаніліся? Здаецца, вы не спяшаліся...

— Калі пазнаёміўся з Ларай, было 33, а яна на дзевяць гадоў маладзейшая. Я сапраўды не спяшаўся, хоць у часы маёй маладосці жаніліся рана, а я прыйшоў у ансамбль у 21 год. Ну і практычна адразу пачаў назіраць за сямейным жыццём калег. Мне здавалася, што яно зводзіцца да выцягвання грошай з мужчыны, потым пайшлі скасаванні шлюбаў. Зразумела, што я не спяшаўся.

Ціску з боку родных на мяне, маўляў, ажаніся, не было. Але гадоў так у 30 я падумаў, што пара. Быў у мяне раман з дзяўчынай з Ленінграда. Запрасіў яе ў Мінск на тры дні, а потым памяняў зваротны білет на дзень раней. Не магу, калі на мяне ціснуць, не пакідаюць ніякай асабістай прасторы.

— Хто ў вас у сям'і саліст?

А. — Мы — дуэт. Мы ўсё абмяркоўваем. Разам прымаем рашэнні. І адно за аднаго, за дзяцей гарой стаім!

Л. — Часам мы адначасова пачынаем гаварыць і прамаўляем аднолькавыя словы.

— Дзяцей у вас трое. Двое нарадзіліся ў Беларусі. Мусіць, пакуль не далі канцэрт у радзільным доме, жонку не выпісвалі?

А. — У нас усё было сціпла. Імправізаваны канцэрт «Песняры» давалі, толькі калі першую жонку Мулявіна — Лідзію Кармальскую — забіралі з радзільні з Валодзем-малодшым. Я вам па сакрэце скажу, што ўсе нашы дзеці фармальна пазашлюбныя. Мы ж распісаліся толькі ў 2007 годзе ў Амерыцы, калі нас гэтая тэма юрыдычна прыціснула.

— Вось гэта нумар! А вашы калегі заўсёды казалі: Кашапараў — узорны сем'янін.

А. — Сем'янін ты ці не, ад штампа ў пашпарце, па-мойму, наогул не залежыць.

— Ларыса, палажыўшы руку на сэрца, вы таксама так думаеце?

Л. — У нашым выпадку штамп нічога не змяніў. Я заўсёды была ўпэўненая ў тым, што ў любой сітуацыі Толя будзе паводзіць сябе высакародна. Часам у маладых сем'ях надыходзіць разлад, калі з'яўляецца дзіця. Нас жа дзеці яшчэ больш з'ядналі. Толя спяваў ім калыханкі, купаў іх, гуляў з імі. Да гэтага часу ёсць тэмы, якія дзеці абмяркоўваюць толькі з ім, маўляў, маме гэта ведаць неабавязкова. І я гэта прымаю. Прытым што ў мяне таксама выдатныя адносіны з дзецьмі. З дочкамі, мне здаецца, мы ўвогуле сяброўкі, але я крыху больш строгая. Толя заўсёды песціў дзяцей.

— Ці часта суправаджалі мужа на гастролі?

Л. — У «Песняроў» была традыцыя — летам браць з сабой сем'і ў курортныя гарады. А так нячаста ездзіла, таму што заўсёды працавала. Толя выдатна ўтрымліваў сям'ю, але зноў-такі я лічу, што жанчына павінна быць фінансава незалежная. На памаду і туфлі трэба мець свае грошы! Тады жанчына не будзе ўспрымаць мужчыну як крыніцу свайго існавання і бязмежна ад яго залежаць. Такія адносіны ні да чаго добрага не прыводзяць. Нашых дзяўчынак мы выхоўвалі ў тым духу, што ў жанчыны павінна быць прафесія. Яны абедзве вырашылі, што будуць медыкамі, і цяпер працуюць у адным шпіталі ў Сан-Францыска.

Ла­ры­са і Ана­толь.

— Ларыса, у «Песняроў» было шмат прыхільніц. Раўнавалі, калі ён без вас выязджаў на гастролі?

Л. — Я вельмі раўнівая, калі шчыра. Ведаеце, пару разоў жонка аднаго з музыкантаў агітавала мяне раптам прыехаць у горад, дзе ў «Песняроў» канцэрты былі дзён дзесяць. Яна была ўпэўненая, што зловіць свайго мужа на адзюльтэры. І гэта будзе нагода не разысціся з ім, а, як сёння кажуць, раскруціць на грошы. Мне яна казала: і твой таксама сваволіць. Я з такімі рэвізіямі не ездзіла. Не таму, што вочы не бачаць, сэрца не баліць, а таму, што давярала Толіку. Наогул перакананая: без даверу няма сям'і.

Вось яшчэ што скажу, хоць на мяне пакрыўдзяцца многія музыканты. У савецкі час артысты ў інтэрв'ю маглі гаварыць толькі пра творчасць. Усе гэтыя «амурныя» гісторыі ўсплылі ўжо ў перыяд галоснасці. Не сумняваюся, што ў хлопцаў былі раманы і раманчыкі, усякага роду эратычныя прыгоды. Але я ўпэўненая, што многае і перабольшваецца. У 70—80-я гады ў іх было па чатыры канцэрты ў дзень. Велізарныя залы, жывы гук. А яшчэ рэпетыцыі. Колькі магло застацца часу і сіл на тыя прыгоды?

— Неверагодна! Прыблізна тое ж самае казала мне жонка іншага музыканта. Цяпер Анатоль аспрэчыць.

А. — За іншых не скажу, а я — адказны муж. З вышыні пражытых гадоў думаю, што ствараць сям'ю трэба пасля трыццаці. Каб, як кажуць у народзе, нагуляцца, набыць нейкі вопыт у адносінах. У мяне так атрымалася, што машыны я мяняў кожны год, а жонка ўсё жыццё адна. І я вельмі рады, што сустрэў Ларысу. Гэта на сто працэнтаў мой чалавек, бо за 37 гадоў мы не надакучылі адно аднаму.

Ана­толь Ка­ша­па­раў з дзець­мі.

— А як вас у гасцініцы сялілі ў адзін нумар? Па савецкіх правілах патрэбен быў штамп у пашпарце.

А. — Хто ж «песняру» адмовіць? Я заўсёды паважліва ставіўся да тых, каго ў рускай класічнай літаратуры назвалі «маленькім чалавекам». Камфорт у гатэлі значна больш залежыць ад пакаёўкі, чым ад дырэктара. Таму мы добра ўладкоўваліся. Хоць трэба сказаць, што і такія моманты былі: адзін музыкант адцягвае ўвагу дзяжурнай па паверсе, іншыя праводзяць у нумар дзяўчат.

— Анатоль, артысты з «Песняроў» казалі, што вы такі дзелавы хлопец — першы ў ансамблі аўтамабіль купілі, абзавяліся лецішчам.

А. — А што дзіўнага? Першую машыну купіў яшчэ да жаніцьбы. Зараблялі мы добра. Таму на машыну можна было хутка назапасіць грошай. Я яшчэ ўсім жанатым калегам пазычаў грошы, калі ім не хапала. Лецішча, дакладней, дом у вёсцы Лапаровічы, таксама я першы купіў. Потым гэты дом прадаў Мулявіну, ён там грандыёзную перабудову задумаў. А ў мяне ўжо быў участак у садовым таварыстве творчых работнікаў «Сябры».

— Хто вырашыў ехаць у Амерыку?

Л. — Мы разам прынялі такое рашэнне. У пачатку 90-х, мне здаецца, усе, хто мог, з'язджалі з Беларусі, ды і ўсяго былога СССР. Было цяжка і страшна...

А. — Шчыра: мы, вядома, пры Саюзе жылі лепш, чым шараговы грамадзянін. За мяжу выязджалі. Вар'яцкая папулярнасць ансамбля, поўныя залы. Ужо ў канцы 80-х прагучалі трывожныя званочкі. Пачалося жыццё па талонах на цукар і шкарпэткі, людзям было не да канцэртаў. Калі ў мяне ў адзін дзень практычна разабралі машыну, а яшчэ раней мы баяліся адпускаць дзяцей адных на вуліцу, зразумелі, што трэба нешта мяняць. У 1991-м я з'ехаў у Амерыку.

— А сям'я?

Л. — Толя з'ехаў паглядзець, што там і як, падрыхтаваць глебу. Я з дзяўчынкамі засталася ў Мінску.

— А не баяліся: сівізна ў бараду... Адзін у іншай краіне.

А. — Які там чорт у рабрыну... Трэба было думаць пра выжыванне сям'і. Ларыса з дзяўчынкамі прыехалі праз год. Я ўжо казаў некалі ў інтэрв'ю: Амерыка — гэта працоўны лагер з узмоцненым харчаваннем. Але там рэальна зарабіць. І нікому не цікава, топ-менеджар ты або просты рабацяга, ацэньваюць цябе па тым, чаго ты дасягнуў. Першыя гады і я, і Ларыса працавалі па 16-18 гадзін у дзень, потым выкараскаліся з крызісу 2008 года.

— Гэта значыць, тут вы — славутасць, а там — усё з нуля.

А. — Славутасці яшчэ цяжэй. Мне казалі, маўляў, вас або вашу жонку нам нязручна браць на такую работу. І вось атрымлівалася, што на «такую» ім нязручна, а вартай «песняра» работы няма. Ну і я таксама не зусім правільна сябе павёў. Прыехаў як звычайны эмігрант, а трэба было ўсё дасье везці, амерыканскі часопіс са сваім фота на вокладцы. Славутасці там вельмі добра зарабляюць. Цяпер у нас ёсць свой дом, а да таго і ў Лос-Анджэлесе, і ў Нью-Ёрку пажылі.

У Лос-Анджэлесе мы апынуліся падчас землятрусу. Другі раз у жыцці трапіў у такі пераплёт. Першы раз — на гастролях у Душанбэ.

Л. — У Нью-Ёрку ў Толі з'явілася работа ў рэстаране, усё ішло нядрэнна. Але тут у 1994 годзе патэлефанаваў Мулявін і запрасіў мужа на юбілей «Песняроў». Ён паляцеў і пасля юбілею некалькі месяцаў працаваў з імі. Тым часам ансамбль, у якім Толя працаваў у Штатах, звольнілі з рэстарана, маўляў, без Кашапарава вы нам не патрэбныя. Ён прыехаў — работы няма. Звярнуўся ў беларускую дыяспару. Там расказалі, як яны дапамагалі іншым беларускім музыкантам-эмігрантам, і абяцалі падумаць, што могуць зрабіць для нас. Час ішоў, але ніхто так нічога і не прыдумаў. Мы былі гатовыя згаджацца на любую работу — трэба жыць, вучыць дзяцей, а нам кажуць, што ах, вам такое прапаноўваць не па статусе. Мы рванулі ў Фларыду, далей ад прыхільнікаў «Песняроў».

— І там у вас з'явілася свая піцэрыя...

А. — Сваёй яна не адразу стала. Спачатку мы там былі наёмныя работнікі. Потым выкупілі, нават дзве, моцна пераплаціўшы. Магу даць бясплатную параду ўсім, хто хоча шукаць лепшай долі за мяжой: без добрага ведання мовы, з нашай славянскай бязладнасцю — калі ленавацца чытаць, што ў дагаворы напісана самым дробным шрыфтам, — давядзецца цяжка. Гэта ўжо значна пазней мы сталі дзейнічаць па-амерыканску: вывучаць дакументы, наймаць адвакатаў. Піцэрыі мы прадалі, калі фактычна пачалі жыць на дзве краіны — Амерыку і Беларусь. Нават на тры — яшчэ і Расія.

Л. — А давайце я раскажу цікавую гісторыю з нашага амерыканскага жыцця. Неяк увечары ў адной піцэрыі скончыўся сыр. Толя паехаў па яго ў іншую. Яго ўсё няма і няма. Я хвалююся, кур'ер чакае заказ... Раптам раздаецца званок, Толя кажа, што ён арыштаваны і знаходзіцца ў паліцэйскім пастарунку. Разам з кур'ерам паехалі туды. Кажуць, Толю арыштавалі як злоснага неплацельшчыка аліментаў і ўладальніка фальшывага пасведчання кіроўцы. Паліцэйскія вераць не нам, а камп'ютару. Дзень тады яшчэ быў дажджлівы. Я плакала разам з дажджом. Заплаціла заклад, Толю адпусцілі з пастарунка ў пяць раніцы. А ў сем мы пайшлі ў дом правасуддзя разбірацца, у чым справа. Там ні ў адным спісе не было такога даўжніка і з правамі ўсё ў парадку. У Амерыцы Толя атрымаў правы кіроўцы-прафесіянала. Увесь сыр-бор здарыўся з-за збою ў камп'ютары паліцэйскіх. У такіх выпадках у Амерыцы прынята патрабаваць кампенсацыю маральнай шкоды. Паліцэйскі пастарунак выплаціў 5 тысяч долараў. Толькі мы ўжо разумелі, што для поспеху ў цяжбе трэба наймаць адваката. З пяці тысяч мы атрымалі роўна палову сумы, другая частка — ганарар юрыста.

— А дзеці разумеюць, што іх тата — славуты артыст?

Л. — Канешне, яны ведаюць, што тата выступаў у самым папулярным ансамблі СССР. І адгалоскі гэтай славы ёсць і цяпер, калі яго пазнаюць на вуліцах у тым жа Віцебску, дзе мы часта бываем. У Дашы ў шпіталі былы суайчыннік прачытаў на бэйджы яе прозвішча і пытаецца: «Вы дачка Анатоля Кашапарава з «Песняроў»?» Была яшчэ вельмі смешная гісторыя. Мы з малодшым сынам пайшлі ў Эрмітаж. У нейкі момант каля Толі сабраліся прыхільніцы. Даніла кажа: «Мама, яны пазналі Тольійка Кашьепарава?» Так, малодшыя дзеці размаўляюць з акцэнтам...

— Ваш трэці сын нарадзіўся ў Амерыцы. А ў Беларусі ён быў?

А. — Вядома, дзеці прыязджалі. Старэйшая дачка Лена шмат што памятае з нашага жыцця тут, малодшая — вельмі цьмяна. Даша і Даніла па-руску гавораць, а вось пісаць мы іх не навучылі, пра што шкадую. Цяперашняя Беларусь дзецям спадабалася.

Мы таксама ў захапленні, гэта ўжо цалкам еўрапейская дзяржава. Я лічу, што многае робіцца для чалавека. У 90-92-м было ўсё такое шэрае і безнадзейнае. Цяпер шыкоўныя дарогі, добраўпарадкаваныя гарады, сучасныя гандлёвыя цэнтры, добрыя прадукты. А на якіх машынах людзі ездзяць! Зноў ходзяць на канцэрты! Я і ў Беларусі выступаю, і ў Расіі ёсць работа.

І ведаеце, адчуваю сябе пестуном лёсу: у мяне выдатная сям'я — гэта самыя блізкія, самыя родныя, самыя надзейныя людзі. Я працаваў ва ўнікальным калектыве — «Песнярам» у верасні споўнілася 50 гадоў, а мы пасюль спяваем!

Аксана ЯНОЎСКАЯ

Фота з асабістага архіва сям'і Кашапаравых

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Карэспандэнт «Звязды» высвятляла, чаму так цёмна на асветленых вуліцах Магілёва

Карэспандэнт «Звязды» высвятляла, чаму так цёмна на асветленых вуліцах Магілёва

Вечарам прайсціся ўздоўж цэнтральнай вуліцы Першамайскай у Магілёве адно задавальненне.

Спорт

Баскетбаліст Бенджамін-Павел Дуду: У Гане мяне называлі белым

Баскетбаліст Бенджамін-Павел Дуду: У Гане мяне называлі белым

Мама Бена — беларуска, тата — ураджэнец Ганы.

Эканоміка

Куды звяртацца, калі грамадзяніну затрымліваюць зарплату?

Куды звяртацца, калі грамадзяніну затрымліваюць зарплату?

Адказ на гэта і іншыя пытанні — у гутарцы з Дзмітрыем Шаўчуком.