Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў


Адзіноцтва... пеўня

Так-так, ніякай памылкі: бываюць людзі, што жывуць адзінока, а бываюць, як высвятляецца, і хатнія птушкі.

...Гэтыя навасёлы (муж, жонка і дачушка гадоў пяці-шасці) у нашу вёску прыехалі са сталіцы. Казалі, што не з добрай волі, што былі на тое сур'ёзныя прычыны: у мужа — праблемы з алкаголем, з работай, з аплатай камунальных паслуг.

У нас жа гэта сям'я пасялілася ў невялікай старэнькай хатцы і, як быццам, стала да ўсяго прывыкаць. Праўда, не ў поўным складзе: гаспадар неўзлюбіў, падобна, вясковае жыццё і кудысьці з'ехаў. А вось жонка яго засталася, уладкавалася на ферму, сама купіла гусянят, потым нехта падарыў ім ягнятка... (Яго, дарэчы, вельмі палюбілі дзеці — хадзілі пагуляцца, а хто-ніхто і падражніцца... Што яно, відаць, і запомніла, бо, вырасшы ў магутнага барана з вялікімі пакручастымі рагамі, стала помсціць, прычым так, што жывёліну прыйшлося збыць.)

Курэй таксама гэта гаспадыня трымала.

І вось ранняй вясною ёй выдзелілі новае жыллё, і разам з дачкой яны сталі збіраць свае няхітрыя скарбы, каб перавезці на іншы падворак. Дайшла чарга да курэй. Гаспадыня палавіла іх, пасадзіла ў нейкую скрынку. Там жа заставалася месца для пеўня, але ён, як шаленец, насіўся па хлеўчыку, жанчына — за ім, і неяк здалося, што нават злавіла: схапіла яго за крылы і моцна трымала, але ж «па дарозе» ў скрынку ён рвануўся так, што толькі пер'е засталося ў руках ды крывавыя пісягі ад кіпцюроў... Сам жа Пеця куляй паляцеў у канец агарода. «Ну і не буду я бегаць за табой, — пакрыўдзілася жанчына. — Задзірай цябе каршун!»

А певень і не думаў спалохацца: застаўся на старой сялібе, жыве сваім жыццём. Кожны дзень важна выходзіць з падворка, уважліва азірае «ўладанні» і пры гэтым — не дурань — на дарогу не ідзе, быццам разумее, што дабром гэта можа не скончыцца: машын у цэнтры гойсае шмат.

...Вось так і жыве адшчапенцам: знаходзіць сабе нейкую ежу і ваду, раніцай будзіць наваколле, ходзіць пад вокнамі. Але ж гэта летам ды ў пачатку восені. Што ён «запяе» потым, калі выпадзе снег?

Пажывём — пабачым.

Ніна Бурко, Бярэзінскі раён


Каб не той шакаладны пунш

Было гэта ў 60-я гады мінулага стагоддзя ў слаўным горадзе Кіеве. У мяне там жыў дзядзька. Сваіх дзяцей яны з цёткай не мелі, таму заўсёды з радасцю чакалі ў госці мяне. І ўжо разам мы каталіся па Дняпры на рачным трамваі, хадзілі ў музеі, у заапарк, у цырк...

Так магло атрымацца і ў чарговы прыезд, калі б дзядзька не вырашыў пазнаёміць мяне з сынам свайго саслужыўца.

Яша, як той казаў, выйшаў і ростам і прыгоствам, а да таго ж — нейкай нечаканай для мяне дзелавой хваткай. Хвілін праз дзесяць пасля знаёмства ён ужо спланаваў: перш-наперш мы наведаем ВДНГ (выстаўку дасягненняў народнай гаспадаркі), потым — канцэрт Аркадзя Райкіна (ён якраз прыязджаў на гастролі), потым — сходзім на оперу... Такім чынам кожны дзень майго гасцявання атрымаўся «распісаным»...

І вось ён першы. Мы вясёлыя і шчаслівыя гуляем па ВДНГ, размаўляем, нешта абмяркоўваем, дзівімся, пераходзім з аднаго павільёна ў другі, прычым — па цудоўных алеях, абсаджаных пладовымі дрэвамі.

Мяне, помню, найбольш уразілі ігрушы. На зямлі, пад дрэвамі іх не было — ніводнай, а вось над галавой — процьма... І ўсе вялікія, спелыя... Праўда, іх чамусьці ніхто не зрываў і не еў, хоць з'есці, вядома ж, хацелася.

— Сходзім у рэстаран? — прапанаваў Яша.

— Сходзім! — кажу.

І вось мы ўжо там — сядзім на другім паверсе, на адкрытай тэрасе, чытаем меню. Большасці страў я проста не ведаю, аднак з разумным тварам выбіраю нейкую рыбу і катлету па-кіеўску.

— А выпіць што? Каньяк? Віно? — пытае мой спадарожнік.

— Не, ты што?! Я не п'ю... Зусім!

— Тады, можа, пунш? Ён смачны, салодкі...

— Ну давай... Пакаштую.

Афіцыянт усё запісаў і праз нейкі час пачалося: на стале з'явілася бутэлька з надпісам «Шакаладны пунш» і графінчык з каньяком для Яшы. Следам (закускі мы не заказвалі) прынеслі два блюды з гарачым. На маім — была чамусьці цэлая вялізная рыбіна, а на Яшавым — адбіўная з гарнірам. Мы пакрысе выпілі, мой спадарожнік стаў есці, а я разгубілася, бо пад рукі, апроч відэльцаў, паклалі нейкія кручкі. Я здагадвалася, што імі трэба разбіраць рыбу. Але як? Не ведаю — значыць, не ем (Яшу сказала, што рыбы расхацелася), і гэта блюда забралі. Прынеслі іншае — з катлетай. Думаеце, з ёю было прасцей? Нічога падобнага! Рэч у тым, што з катлеты тырчала нейкая доўгая костка. «Гэта для таго, каб есці рукой», — вырашыла я. А пацягнулася ўзяць і тут жа перадумала: раптам трэба відэльцам?

Такім чынам мне «расхацелася» і катлеты: ела толькі гарнір — бульбяное пюрэ.

А вось з пуншам усё было зразумела! Па-першае, смаката — невыказная, шакаладам пахне, душу весяліць... І замарочак ніякіх: налівай ды пі.

Спачатку наліваў афіцыянт, потым Яша, а калі ён не заўважаў пусцеючага фужэра, я магла і сама... Ну што тут такога, як мне здавалася, хоць Яша і «слупянеў» — спачатку...

З рэстарана мы выйшлі вясёлыя. Зноў ішлі па знаёмых дарожках, абсаджаных пладовымі дрэвамі, зноў глядзелі на ларкі, дзе прадаваліся ігрушы.

— Дзіўныя людзі! Навошта ж іх купляць? Вунь колькі расце, — казала я і... рвала ігрушы, давала свайму спадарожніку... Ён чамусьці чырванеў, але браў.

Мне ж ігруш зусім не хацелася, а вось пайсці да Дняпра і там пакупацца...

Яша гэту ідэю не падтрымаў. Сказаў:

— Мы паедзем да цябе, да твайго дзядзькі.

Ну і далей: я, маўляў, вінаваты — сапсаваў нам гэтакі дзень...

— Ды з чаго ты ўзяў? У чым вінаваты? Чаму сапсаваў? — не разумела я. — Мы пабылі на цудоўнай выставе, ты звадзіў мяне ў рэстаран, а зараз яшчэ і на рэчку...

Аднак Яша нічога не слухаў — ён стаяў на сваім, а дакладней — вёў мяне да стаянкі таксі, адкуль нас мігам прывезлі на кватэру да дзядзькі.

— Божухна, дзе ж ты так напілася?! — не верачы вачам, спытала ягоная жонка.

— Я?! Цётачка, ды вы што — не ведаеце? Я алкаголю не п'ю — зусім. Хіба — шакаладны пунш...

— Дык гэта ж дарагі алкагольны напой, — сказала яна. — Яго вараць з рому!

...Такім чынам не суджана было спраўдзіцца Яшавым грандыёзным планам, бо назаўтра ж я з'ехала з Кіева дамоў і з гэтым хлопцам (вельмі сорамна было) ніколі больш не сустракалася...

Хоць і шкада. Цікавы быў чалавек. І калі б не той пунш...

Хто ведае, можа, зусім па-іншаму склаліся б нашы жыцці.

Дарэчы, потым, ужо дарослай, той пунш я піла, але толькі крыху. Больш — пабаялася, каб потым зноў не палезці па ігрушы — у суседаў сад.

Зоя Наваенка, г. п. Падсвілле, Глыбоцкі раён


Боршч не разліваецца...

У народзе кажуць, што адзін дасужы, ды не дужы, што адным пальцам вузла не завяжаш і адна пчала мёду не наносіць, што — і зноў жа — адна галавешка ў печы не гарыць, а дзве — і ў полі не тухнуць...

Правільна кажуць: нельга чалавеку жыць аднаму, дай бог з маладосці знайсці сабе годную пару, стварыць добрую сям'ю.

Лёгка сказаць, а вось як зрабіць...

Раскажу пра сябе.

Некалі даўно я жыла ў рабочым інтэрнаце і дагэтуль помню, як аднойчы да маёй суседкі па ложку завітаў брат, прычым не адзін, а з сябрам, якога мы тады ўбачылі ўпершыню. Загадкавы быў хлопец: да чарнаты загарэлы, вельмі сур'ёзны, занураны ў сябе...

Высветлілася, што служыў ён у так званай гарачай кропцы, што ў свае гады вельмі шмат чаго перажыў і тым самым яшчэ больш распаліў дзявочую цікавасць, а вось сам...

Ну хоць бы паглядзеў на нейкую з нас, хоць бы раз усміхнуўся... Нуль увагі — ні больш, ні менш!

«Ах так, — падумала я, — не ідзе гара да Магамета. Тады ён пойдзе да гары». (А што рабіць, калі запаў мне ў сэрца?)

І стала я прыбірацца ва ўсё найлепшае, пры макіяжы, у поўнай баявой расфарбоўцы нават смецце выносіць: а раптам сустрэнецца?

Неяк зімою, помню, пашчасціла: убачыла, што Лёша (так звалі хлапца) па вузкай сцежцы пайшоў на аўтобусны прыпынак. Я штосілы пабегла следам. Абагнала яго, але ж павіталася — паказалася яму, хоць і снегу набрала поўныя боты...

Наступны крок да хлапечага сэрца прапанавала перасмешніца Люба. У заводскай сталоўцы, куды прыходзіў Алёша, яна працавала кухаркай. «А ты можаш пастаяць на раздачы, — прапанавала яна. — У начную змену, калі начальства не бачыць».

Я, вядома ж, згадзілася: ну чаму б і не? Прыбралася ва ўсё белае — халат, каўпак — стала перад шумлівай чаргой. Думала, ну што там складанага — нейкага баршчу наліць ды катлету да гарніру пакласці... Аказалася, не: рукі ў мяне дрыжалі ад хвалявання, боршч разліваўся, металічныя міскі і шклянкі (добра, калі папросяць кампот, а не чай) да касцей «прапякалі» пальцы, чарпак ледзь варочаўся ў гіганцкай каструлі, пара з яе сцінала дыханне...

А людзі ў чарзе галодныя. Яны стаяць — чакаюць. І не маўчком. Чую: «Глянь, новенькая... Мабыць, нейкая практыкантка? Смешна працуе».

І чым далей, тым «смяшней», бо на гарызонце мільгануў такі знаёмы загарэлы твар Аляксея, пасля чаго ўсе катлеты ну як згаварыліся: і адна, і другая, і трэцяя сталі проста развальвацца пад маім відэльцам — ні накалоць, ні пакласці...

Але ж гэта ўсё драбяза, бо мы з ім зноў павіталіся. А неяк ён мяне сустрэў.

— Чым бліжэй да кухні, тым цяплей, — сказаў ён і першы раз усміхнуўся. — З голаду ніводзін кухар яшчэ не памёр. Так што ўсё правільна. Хоць — ты ведаеш — усё трэба рабіць умеючы...

Ды было б жаданне: пасля доўгачаканага вяселля я вельмі хутка асвоіла кулінарныя хітрыкі, спрытна ўпраўлялася ў цеснай куханьцы нашай маласямейкі: чым магла, радавала Лёшу і нашага сына, прымала гасцей. Боршч болей не разліваўся, катлеты — не развальваліся.

Таццяна Р., г. Наваполацк

Рубрыку вядзе Валянціна Доўнар

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

2020 год паставіў усіх нас перад неабходнасцю дакладна планаваць свае выдаткі.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Класiкаў трэба ведаць…, Быў бы араты, будзе й прыганяты, Па малiну…

Эканоміка

«Мы выказалi прапановы, i нас пачулi». Як дзяржаўныя прэферэнцыi дапамагаюць падтрымаць суб'ектаў гаспадарання

«Мы выказалi прапановы, i нас пачулi». Як дзяржаўныя прэферэнцыi дапамагаюць падтрымаць суб'ектаў гаспадарання

У бiзнес-колах Гродзеншчыны лiчаць, што меры па падтрымцы эканомiкi з'явiлiся своечасова.