Вы тут

Самі з ВУСАмі. Нататкі новаспечаных вяскоўцаў


Мы з мужам больш як 10 гадоў пражылі ў Мінску. Увесь гэты час соўгаліся з рэчамі па здымных кватэрах. Сваркі і гучная музыка за сценкай, недакуркі ў пад'ездзе, байкеры, што гойсаюць пад вокнамі ўначы, капітальны рамонт, які расцягнуўся амаль на год... Усё гэта, ну і, вядома, мая цяжарнасць (не хацелася гадаваць дзіця ў такіх умовах) натхнілі нас на думку пераехаць жыць у вёску. І вось сёлета, на чарговую гадавіну вяселля, мы зрабілі сабе падарунак — перавезлі рэчы ў Малую Вусу, што на Уздзеншчыне. Гэтае месца асаблівае, з гісторыяй. Па-першае, у суседняй Вялікай Вусе нарадзіўся Пятро Глебка. У гонар паэта там названая цэнтральная вуліца. Па-другое, абедзве вёскі ў вайну былі спаленыя немцамі, а іх жыхары сагнаныя ў Германію. Тут і сёння жывуць асаблівыя людзі, пра якіх я буду пісаць у сваіх нататках. А таксама дзяліцца навінамі з вясковай хаткі ды думкамі, якіх на свежым паветры штодзень з'яўляецца процьма — толькі паспявай запісваць.


На дварэ кастрычнік — а ў нас на стале штодзень зеляніна з уласнай градкі. Ядзім яе ўволю. Ужо забыліся, як набывалі ў гіпермаркеце дробненькі пучок кропу і ашчадна дзялілі на некалькі разоў. А ўсё дзякуючы вуслянам-агароднікам, якія абярнулі нас у сваю веру. Хоць, шчыра кажучы, мы з мужам супраціўляліся да апошняга. Увесну, калі пераехалі жыць у Малую Вусу, ніводнага насеннечка не закінулі ў глебу. А на пачатку жніўня, як я жартую, курам на смех разбілі ажно дзве градкі. Пасеялі рукалу, кроп, радыс, два віды салаты, марозаўстойлівую цыбульку. А яшчэ і куст базіліку, які, пакуль я стаяла крукам, суседка Галіна Фёдараўна перадала цераз плот.

Суседзі задаволеныя. Бачылі б вы, з якой радасцю яны неслі цяпкі, граблі ды іншыя наварочаныя «дэвайсы» агародніка і насенне ды давалі парады, як найлепей зрабіць. Бабуля Анюта нават сваіх курэй у той дзень не выпускала: чакала, пакуль мой мужык (так тут кажуць) не абгародзіць грады.

Сяброўка, якая летась таксама з сям'ёй пераехала жыць у вёску, на мой аповед пра эксперымент з градкамі адрэагавала катэгарычна. Маўляў, «я не паддаюся на ўгаворванні. І вам не раю. Калі б суседзяў слухала, замест газона бульба расла б. Варта сябе слухаць, свае патрэбы і жаданні».

Яблычкі-папяроўкі для нашага Сымонкі ад Генадзя Сямёнавіча.

— Да бульбы, спадзяюся, справа не дойдзе, — супакоіла я сяброўку. — А пад газон ужо ўчастак узаралі, плануем раўняць.

Але сусед Генадзь Сямёнавіч тут як тут: «Ну вось, малайцы, па вясне бульбачкі пасадзіце пару градак, шмат не трэба», — кажа ён, назіраючы, як я саджу клубніцы для Сымонкі. «Не, мы бульбу не будзем садзіць. Думаю, зелянінай абмяжуемся». — «Ну-ну, — хітра пасміхаецца сусед. — Трэба запісаць твае словы. Усе так спярша кажуць. Апетыт жа прыходзіць падчас яды».

Дарэчы пра ежу. Улетку жыццё ў Вусе віравала. Вуслянка Тамара вырасціла гіганцкі агурок. Сорт называецца «Мужчынская сіла». На смак так сабе, а вось даўжыня ўражвае — ажно 54 сантыметры І наогул што-што, а агуркі сёлета ў вёсцы ўрадзілі на славу.

— Агуркі ў хаце ёсць? — пытаўся Павел, дом якога месціцца на ўскрайку Малой Вусы.

— Ды вось збіралася якраз ехаць на ровары ў Плоскае (суседняя вёска), там кажуць, фермер па рубель семдзесят прадае за кілаграм.

Павел усміхнуўся і моўчкі насыпаў мне з вялізнага тазіка пакет малодзенькіх агурочкаў.

Неўзабаве прыйшла Таццяна, якая жыве праз дом ад нас, і таксама прапанавала агуркоў.

— Вазьміце, свежых паясцё, замаласоліце. Я ўжо і сабе, і дочкам накатала.

Калі запыталіся, колькі каштуе, нават абурылася: «Крыўдзіце! Калі не ведалі, дык у нас у Вусе суседзі проста так частуюць, не за грошы, а ад душы».

Праз колькі дзён да нас у двор завітала бабуля Анюта з міскай вымытых агурочкаў.

— Можа, дзе горкі трапіцца, дык вы шкурку абразайце, — клапоціцца.

— Мо, вам кабачкі яшчэ патрэбны, дык ідзіце сарвіце, — паказвае на агарод, што бачны з нашага ўчастка, яе сын Аляксандр, які рэгулярна прыязджае і дапамагае сваёй 84-гадовай маці.

Бабуля Ліда таксама прыйшла, каб прапанаваць агурочкаў.

— У мяне ж адзін зуб застаўся, няма чым есці. А выкідаць шкада.

— Не, не трэба, дзякуй. Нас ужо начаставалі так, што есці не паспяваем!

Вярнуліся з сынам з прагулкі, а дома тазік з маладымі агурочкамі, памідорчыкамі ды з малодзенькай цыбулькай «вырас»

— Эх, ну пайду яшчэ Міхасю прапаную.

Карацей, з суседзямі нам пашанцавала, жывём як у бога за пазухай. Калі чарговы раз адносіла Галіне Фёдараўне міску з-пад гародніны, нават рыфмаваны радок прыдумала: «У Малой Вусе можна забыць аб галадусе».

Надзея ДРЫНДРОЖЫК

Выбар рэдакцыі

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Пра стасункі, армію і падарункі.

Грамадства

Вайна пакінула яму жыццё, але забрала блізкіх. Завіталі да клічаўскага ветэрана вайны Міхаіла Фельдмана

Вайна пакінула яму жыццё, але забрала блізкіх. Завіталі да клічаўскага ветэрана вайны Міхаіла Фельдмана

Нягледзячы на свае 96, Міхаіл Фельдман выглядае на зайздрасць бадзёрым і маладжавым. 

Грамадства

Прыёмная кампанія: да чаго рыхтавацца?

Прыёмная кампанія: да чаго рыхтавацца?

Зроблены першы крок да аб'яднання экзаменаў.