Вы тут

З рэдакцыйнай пошты


«Твой сын паправіцца», або аб тым, як стаць шчаслівым

Свет памяняўся, і пра шчасце, кажуць, лепш не ўспамінаць. Маўляў, не да яго цяпер, — трэба думаць, як узбіцца на грошы, зрабіць кар'еру, набыць прэстыжнае жыллё, машыну, але...

Надыходзіць старасць, і чалавек пачынае разумець, што жыццё не мае сэнсу без шчасця, а яно, як правіла, у дзецях, якія помняць і любяць.

Фота: gorod-plus.tv

Мая знаёмая цётка Вольга часцяком хадзіла на вячоркі ў шматдзетную сям'ю цёткі Таццяны. Тая вельмі бедна жыла, грошай век не хапала, таму яе дзеці аж да халадоў бегалі то босыя, то голыя, рады былі кавалачку сала...

І ў інстытуты пасля школы яны не пайшлі, сталі працаваць хто прадаўцом, хто швачкай, хто шафёрам... Затое Вольга хвалілася, што яе адзіны сынок адвучыўся сам, а цяпер вучыць іншых студэнтаў, што ў яго вялікая кватэра ў Мінску і ён не жыве, а як сыр у масле плавае.

Цётка Таццяна ад душы паддаквала, бо Паўлік і сапраўды ж велічыня: выбіўся ў людзі, зрабіў кар'еру, ды яшчэ, казалі, і свой бізнес адкрыў. Які, цётку Вольгу ніхто не распытваў, аднак паважалі ўсе, а заадно і дапамагалі: прывезці і накалоць дроў, абкасіць падворак, выпісаць курам збожжа... Сыну ж не да таго. Маці расказвала пра ўсё новыя яго дасягненні, вышывала яму прыгожыя ручнікі ды абрусы, зрэдку ездзіла ў сталіцу, аднак вярталася адтуль вельмі хутка — на наступны ж дзень. Жанкі часам пыталіся, чаму не засталася, не пагасціла ў сына. Цётка з форсам адказвала, што Паўліку не да вясковых размоў, — яму трэба рыхтавацца да чарговых сімпозіумаў...

У вёску Паўлік таксама зрэдку прыязджаў, але ж ні яго, ні жонку ніхто і ніколі не бачыў у вясковай краме, у гародзе, на сенакосе: каля дома акруцяцца, у машыну пасядуць ды паехалі. А маці, бы тая птушка, потым яшчэ месяц-другі шчабеча, які ж яе Паўлік харошы!

Так праляталі дні і гады, аж пакуль матуля не захварэла: доўга ляжала ў бальніцы, потым дома. Людзі не разумелі, дзе ж той хвалёны сын, чаму не едзе да маці, чаму не забярэ яе да сябе, як робяць многія дзеці... Аднак пытаць пра гэта ў хворай ніхто не пасмеў — проста дапамагалі хто як мог.

Час ішоў, жанчыне па-ранейшаму нездаровілася, а Паўліка ўсё не было. І нарэшце паштальёнка, якая прыносіла цётцы пенсію, не вытрымала: заўважыла нумар тэлефона (паперка з ім ляжала каля апарата) і пазваніла сыну — сказала, што маці зусім нядужая.

А ў адказ пачула, што ў яго таксама здароўя ўжо няма і ў такую далеч ён «не наездзіцца»...

Паштальёнка, уражаная гэтым «інтэлігентным» раўнадушшам, цётцы пра яго нічога не сказала. Аднак сын у вёсцы усё ж з'явіўся. Суседзі чулі, што крычаў, даводзіў маці, што стаміўся слухаць яе скаргі на здароўе, што не будзе забіраць яе да сябе, бо да яго прыходзяць важныя людзі, а яна сваімі манерамі будзе іх толькі пужаць... І ўрэшце, што не трэба ганьбіць яго перад людзьмі — даймаць рознымі «падстаўнымі» званкамі...

Пасля таго як Паўлік з'ехаў, цётка некалькі дзён зусім не вылазіла з дому, але ж тым, хто заходзіў да яе, казала, што сын пакінуў ёй грошай, навёз прысмакаў... Між тым на табурэце ля ложка — людзі бачылі — стаялі толькі кубак з кіпнем ды слоік з варэннем, ляжаў кавалачак хлеба...

Хутка цётцы Вользе прызначылі сацыяльнага работніка. За гэтую работу ўзяўся яе сусед: прыносіў прадукты, прапальваў у грубцы, прыбіраў у хаце... Але ж мужчынскі догляд разумееце, які: падапечная іншы раз хадзіла нямытая, у брудным адзенні і абутку, што, праўда, не перашкаджала ёй па звычцы выхваляцца сынам ды казаць, што не прыязджае ён толькі таму, што таксама нездаровы — сэрца...

Тым часам у хаце яе сяброўкі Таццяны па-ранейшаму віравала жыццё: пастаянна прыходзілі і прыязджалі дочкі, сыны, зяці, нявесткі, унукі, унучкі. А калі бабуля занядужала, дзеці забралі яе да сябе...

Сустрэліся жанчыны гады праз чатыры на дзень Перамогі. Таццяне, слабенькай, але дагледжанай, у прыгожай квяцістай хустцы і касцюме, дзеці дапамаглі выйсці з машыны, каб правесці — пасадзіць сярод іншых удоў ветэранаў вайны, як яна раптам спынілася.

— Вольга, ты? — спытала з болем, не пазнаючы сваю былую сяброўку. Тая згодна заківала галавой, заплакала:

— У Паўліка майго хворае сэрца, — сказала Таццяне.

Тая, як і раней, стала суцяшаць:

— Не адчайвайся... Твой сын паправіцца... Вось убачыш!

Таццяна нешта шапнула сыну, той падбег да машыны — вярнуўся з пакетам і працягнуў яго Вользе. Тая паглядзела на атрыманыя гасцінцы, на мужчыну, кінулася дзякаваць і спяшацца дадому — той прапанаваў падвезці.

У хуткім часе пасля мітынгу цётка Вольга, казалі, злягла і болей ужо не ўстала.

Валянціна Бобрык, г. Івацэвічы


Адзін дзень з жыцця вяскоўцаў

Кацярына з Рыгорам — пенсіянеры і нават з вялікім стажам: не тыя гады, не тыя ўжо і сілы, але ж па прывычцы трымаюць вялікую гаспадарку. І кароўка ў іх ёсць, і ладны бычок, і свінні, і куры, нават пчальніком гаспадар абзавёўся. Праўда, вопыту ў гэтай справе пакуль малавата. У той дзень вылецеў рой, а што з ім рабіць?

Фота: vokrugsveta.ua

Пакуль гаспадар дапяў, пчолы як не з'елі — твар апух, замест вачэй толькі вузкія шчылінкі: ні даць ні ўзяць — японец. Але ж з-за гэтага работу не кінеш.

З поля, дзе яны з жонкай у гарачыню палолі капусту, прыехалі надвячоркам, а ўжо ж і мурзатыя... Гледзячы адно на аднаго, яшчэ пасмяяліся ды прыводзіць сябе ў парадак часу не мелі — трэба было пыніць гаспадарку. Работу яны ніколі не дзялілі на тваю і маю. Адзінае — па бычка звычайна хадзіў гаспадар. А тут пайшла гаспадыня. І той, шаленец, ці не пакрыўдзіўся: не хоча ісці дадому ну хоць ты плач! Кацярына з ім і гэтак, і так, а ўрэшце, бедная, ублыталася ў ланцуг, павалілася — зламала руку.

Трэба ехаць у бальніцу. А як — у гэтакім выглядзе? І з кім: у самой — рука, у мужа — твар... Яшчэ падумаюць, што бамжы...

Прыйшлося пазваніць дзецям — паклікаць на выручку.

Сын, адчыніўшы дзверы ды ўбачыўшы бацькоў, аж аслупянеў. відаць было, што хацеў засмяяцца, але ж пабаяўся пакрыўдзіць. Дапамог матулі памыцца, адвёз у бальніцу.

Дзякуй богу, усё абышлося: бычка здалі на мяса, з пчоламі падружыліся (мёд носяць спраўна і болей не кусаюць), косці з цягам часу зрасліся...

Так што зноў кіпіць і віруе жыццё ў іх на падворку, у вёсцы. Часу няма сумаваць.

Не верыце? Прыязджайце! А вось ды спадабаецца?

Галіна Нечыпаровіч, Уздзенскі раён


Фота: harmonica-tula.ru

«Пакахала я хлапчыну,

Аказалася — прараб...»

Ах, каханне ты, каханне,

Спаць начамі не дае:

Каго любіш, той не гляне,

А не любіш — прыстае.

* * *

Я не бачыла каханка

Тры дзянёчкі, тры начы.

Дзе ж ты дзеўся, любы Янка?

Мо надумаў уцячы?

* * *

Розных крам цяпер лавіна,

Ды адно запомні ты:

Зойдзеш толькі на хвіліну —

Кашалёк ужо пусты.

* * *

Дзве сарокі на страсе

Між сабой спрачаюцца...

Палюбіце хто мяне —

Маладосць канчаецца!

* * *

Пакахала я хлапчыну,

Аказалася — прараб!

Яму дзеўкі не па чыну,

У яго брыгада баб.

* * *

Маразы да нас ідуць:

Як тут не маркоціцца.

Усе дзеўкі шлюб бяруць,

І мне замуж хочацца.

Галіна Пятроўская, Смаргонскі раён


Гора, гора ў Мішачкі:

Еў учора вішанькі,

І з адной праскочыла

Кругленькая костачка.

Уляглася ў жываце...

А як возьме й прарасце?

Як аднойчы на галоўцы

У малога зацвіце?

...Плача Міша —

не суняць:

Як жа костачку дастаць?

Зоя Навоенка, г. п. Падсвілле, Пастаўскі раён

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Ці патаннее жыллё ў наступным годзе?

Ці патаннее жыллё ў наступным годзе?

А што ў сталіцы — тое і ў рэгіёнах.

Спорт

Спартыўны псіхолаг Кацярына Буча распавядае, ці лёгка вырасціць чэмпіёна

Спартыўны псіхолаг Кацярына Буча распавядае, ці лёгка вырасціць чэмпіёна

Як правільна вызначыць від спорту, які падыходзіць для вашага дзіцяці, ці варта ўвогуле прымушаць яго хадзіць на трэніроўкі?

Грамадства

«На паводзіны Любы не было нараканняў». Наколькі складана выхоўваць дзіця з сіндромам Даўна

«На паводзіны Любы не было нараканняў». Наколькі складана выхоўваць дзіця з сіндромам Даўна

Даша нарадзіла раней за тэрмін з дапамогай кесаравага сячэння. 

Грамадства

«Тут у некаторых па дзве вышэйшыя адукацыі». Расказваем, як і чым харчуюцца бяздомныя

«Тут у некаторых па дзве вышэйшыя адукацыі». Расказваем, як і чым харчуюцца бяздомныя

Яны з розных прычын засталіся без дому і сродкаў на пражыванне.