Вы тут

Актрыса Вераніка Пляшкевіч: Захавальнік сямейнай казны — мой муж


 На жаль, сустрэцца з сям'ёй у поўным складзе не ўдалося. Андрэй цяпер шчыльна заняты ў кінапраекце. Вераніка ж здолела знайсці час на размову. Калі ўжо парушана традыцыя дуэта ў інтэрв'ю, то і першае пытанне будзе не аб знаёмстве.


— У вас абодвух даволі багатая фільмаграфія, але не так часта здымаліся разам з Андрэем. Як успрымаеце тое, што вашы графікі рэдка супадаюць? Вось, можа, хацелася б куды-небудзь схадзіць з мужам, а ён на здымачнай пляцоўцы.

— Магу адказаць за дваіх. Мы вельмі рады, што нас запрашаюць здымацца ў кіно. Але ўсё ж галоўнае месца нашай работы — Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя Горкага. Графікі складаюцца з улікам занятасці ў тэатры. А што датычыцца схадзіць з мужам... Вядома, мне падабаецца бываць з ім на цікавых для нас мерапрыемствах, на сяброўскіх вячорках.

— Вераніка, для артыста важна пабыць сам-насам з сабой?

— Думаю, гэта важна для ўсіх у пэўных дозах. Часам трэба паслухаць цішыню, паслухаць сябе, адпачыць ад людзей, нават ад самых блізкіх. Калі вельмі стамляюся на здымачнай пляцоўцы, прыходжу дадому і мне неабходна хоць бы паўгадзіны пабыць адной. Калі Андрэй дома, ён ведае, што так я перазагружаюся. Напрыклад, іду на кухню, мыю посуд. Праз паўгадзіны, як я жартую, вяртаюся ў сям'ю.

— Раскажыце, дзе вы пазнаёміліся з Андрэем?

— Тут, у тэатры. Але спачатку знаёмства было завочным, і тое я толькі чула пра Андрэя. У тэатральным асяроддзі прайшоў слых, што ў ТЮГ — Тэатр юнага гледача — прыехаў з Пінска вельмі цікавы хлопец, які спявае. Потым ён прыйшоў у наш тэатр на пробы. Галоўным рэжысёрам у той час быў Барыс Луцэнка, і ён вырашыў прыняць Андрэя ў трупу. Наш найстарэйшы акцёр, член мастацкага савета тэатра Расціслаў Іванавіч Янкоўскі, таксама ўхваліў кандыдатуру Андрэя. А нам, маладым актрысам, неяк сказаў: «Такі абаяльны хлопчык да нас прыходзіць, блакітнавокі. А як спявае...» Увогуле, мы ўсё пра яго чулі, але не бачылі. Аднойчы я даведалася, што Андрэй у тэатры, і вырашыла на яго паглядзець: звесілася з лесвіцы і... убачыла толькі макушку. Асабістае ж знаёмства неяк хутка перарасло ва ўзаемную цікавасць.

Вераніка Пляшкевіч у спектаклі «Дзінь-дон, я ваша мама!»

— Перыяд заляцанняў колькі доўжыўся?

— Прыкладна паўгода. Мы хутка зразумелі, што нам хочацца быць разам.

— Цікава, як праходзяць акцёрскія вяселлі?

— Яго ў нас не было. Мы не любім усялякую пампезнасць, не бачылі неабходнасці і ў яго арганізацыі. Мы бывалі на вяселлях у сяброў і разумелі, што для жаніха і нявесты гэты дзень зусім не святочны, а неверагодна клопатны. А нам гэтага не хацелася. Проста зарэгістравалі шлюб у загсе ў звычайным адзенні ў дзевяць раніцы.

— Ствараючы сям'ю, дамаўляліся, хто за што адказвае, ці ўсе правілы фарміраваліся па ходзе п'есы?

— Ніякіх дамоўленасцяў, хто мые посуд, хто выносіць смецце, не было. Адзінае, у чым прыйшлі да згоды: захавальнік сямейнай казны — Андрэй. У мяне грошы выцякаюць скрозь пальцы, як вада. Прычым я выдаткоўваю іх не столькі на нейкія дзявочыя радасці, колькі на падарункі, забавы для кампаніі. А муж умее рацыянальна кіраваць фінансамі, і мяне гэта абсалютна задавальняе.

Я люблю і ўмею гатаваць. Таму хаджу ў краму па прадукты. Андрэй у нас адказвае за вопратку: сочыць, што трэба аднесці ў хімчыстку, у рамонт, пральная машына — таксама яго цацка. Усе астатнія бытавыя справы робяцца па прынцыпе: у каго ёсць час і абавязкова жаданне. Калі ў чалавека стан: «Не хачу, не магу, не буду», не трэба сябе прымушаць, каб не марнаваць у тры разы больш сіл і часу.

— Вераніка, а як вашы бацькі прынялі Андрэя?

— Ён ім вельмі спадабаўся. Праўда, пазнаёміліся яны толькі праз год нашага сямейнага жыцця. Вядома, бацькі разумелі, што нам не хапала часу прыехаць да іх. Але ведаеце, што цікава? Мая мама калісьці вучылася ў Пінску. Ёй падабаўся і горад, і людзі, так што гэты факт, мабыць, паўплываў на добрае стаўленне да Андрэя нават падчас завочнага знаёмства.

— А вы з бацькамі Андрэя таксама не адразу пазнаёміліся?

— А вось тут усё склалася па класічных канонах: Андрэй яшчэ да рэгістрацыі шлюбу пазнаёміў мяне са сваімі бацькамі. Так атрымліваецца, што на радзіме Андрэя мы бываем часцей. Часам, калі выпадае два выхадныя запар, едзем туды ў міні-адпачынак: цудоўная прырода, рачныя прагулкі, і сам горад вельмі ўтульны, атмасферны, які захаваў дух даўніны.

— Вы раўнівая? Перажываеце, калі Андрэй на экране цалуецца з іншай актрысай? А яшчэ ж і паклонніцы ёсць...

— А што перажываць? Гэта наша работа. Я ведаю, што часам у артыстаў здараюцца раманы на здымачнай пляцоўцы. І так — нікуды не дзецца ад гэтага ў глыбіні душы прыхаванага: «Маё». Што датычыцца паклонніц, то яны не блытаюць цікавасць да акцёра з цікавасцю да жанатага мужчыны.

— Як Андрэй рэагуе на вашых паклоннікаў, прыкладна ведаеце?

— Мяркуючы па яго рэакцыі, задаволены, калі пасля спектакля мне дораць кветкі — значыць, усё прайшло паспяхова.

— Вераніка, трэці год вы выступаеце ў ролі тэленяні Палінкі. А свае дзеці ёсць?

— Дзяцей у нас пакуль няма, але ўсяму свой час. Дзяцей я вельмі люблю. Мой удзел у «Калыханцы» на тэлеканале «Беларусь 3» дае неверагодны пазітыўны вопыт зносін з дзецьмі нават па той бок экрана. Гэта каласальная адказнасць, бо маленькія гледачы вераць кожнаму нашаму слову. Няняй Палінкай працую з задавальненнем!

А цяпер разам з акцёрамі нашага тэатра Вольгай Здзярскай, Сяргеем Чэкерэсам і калегамі з іншых тэатраў рыхтуем навагодні сямейны спектакль «Дзінь-дон, я ваша мама!» Гэта класічны добры мюзікл з выдатнымі вершамі Юрыя Энціна. Думаю, што ён спадабаецца дзеткам, а іх бацькі ўспомняць аднайменны фільм.

— Як вам здаецца, без чаго нельга абысціся ў сямейным жыцці?

— Думаю, без даверу, узаемнай цікавасці і павагі, агульных мэт сям'я не адбудзецца. Але хоць я замужам дзесяць гадоў, не магу лічыць сябе экспертам. На самай справе, ніколі няма гарантый, што шлюб не распадзецца праз 20 ці нават 40 гадоў, але я спадзяюся, што гэта не пра нас.

Вераніка ПЛЯШКЕВІЧ — вядучы майстар сцэны Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя М. Горкага, уладальнік медаля Францыска Скарыны. Занятая амаль у дваццаці спектаклях тэатра. Вераніка актыўна здымаецца ў кіно, сярод карцін з яе ўдзелам: «Шчыт Айчыны», «Пацалунак Сакрата», «Знахарка», «Самотны востраў», «Смерць шпіёнам. Лісіная нара», «Ой, ма-мач-кі!», «Яна не магла інакш», «Сляды апосталаў», «Усе скарбы свету», «Не пакідай мяне», «Любімы горад», «Прасцей простага», «Вярніся ў Сарэнта», «Усё магло быць інакш», «Маруся» і многія іншыя.

Андрэй СЕНЬКІН — У Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя М. Горкага працуе з 2008 года. Заняты ў бягучым рэпертуары тэатра. Запатрабаваны кінаакцёр. Сярод фільмаў з яго удзелам папулярныя кінакарціны: «Жыццё ў пазыку», «Жураў», «Брэсцкая крэпасць», «Паляванне на гаўляйтара», «Талаш», «Знахарка», «Смяротны танец», «Снайпер-2. Тунгус», «З любімымі не растаюцца», «Не пакідай мяне», «Разарваныя ніткі», «Сляпы разлік», «Сыходзячая натура», «Чорная павуціна», «Па лепшае жыццё», «Падсадная качка», «Колер саспелай вішні» і шэраг іншых.

Аксана ЯНОЎСКАЯ

Фота з асабістага архіва Веранікі Пляшкевіч

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Усё, што трэба ведаць пра змены ў Жыллёвым кодэксе

Усё, што трэба ведаць пра змены ў Жыллёвым кодэксе

Мы паспрабавалі адшукаць самыя вострыя вуглы новаўвядзенняў і ўявіць, як будзе працаваць гэты дакумент пачынаючы з 2020 года.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Як запрасіць чалавека, каб ён не прыйшоў, і знойдзены кашалёк.

Грамадства

Як пенсіянерка з Гомеля купіла набор каструль па цане патрыманай іншамаркі

Як пенсіянерка з Гомеля купіла набор каструль па цане патрыманай іншамаркі

Усё, як у казцы: прыгожая зала, музыка, пачастункі. Абаяльныя людзі распавядаюць аб правільным харчаванні і рэкламуюць свой тавар...

Грамадства

714 тысяч тон адходаў для перапрацоўкі сабралі летась беларусы

714 тысяч тон адходаў для перапрацоўкі сабралі летась беларусы

Гэта адходы шкла, паперы, пластыку, шын, батарэек, машыннага масла...