Вы тут

Спявачка і блогер Лера Яскевiч: У мяне вельмi шмат планаў на будучыню


Для таленавiтага чалавека не iснуе межаў. Галоўнае — жаданне рухацца наперад, любiць тое, чым ты займаешся i, вядома... наяўнасць iнтэрнэту. Такой думкi прытрымлiваецца маладая айчынная выканаўца i блогер Лера Яскевiч, якая пачынала сваю кар'еру з кавераў i вiдэаролiкаў на YouTube, а цяпер гастралюе не толькi па Беларусi, але i за яе межамi. Напэўна, многiх прыхiльнiкаў яе творчасцi цiкавiць: як дамагчыся такога? Слова — кумiру моладзi.


Спявала яшчэ ў жываце

«Я заўсёды была самым звычайным дзiцем, хоць жаданне займацца музыкай i выступаць на сцэне ў мяне з'явiлiся яшчэ ў дзiцячым садку. А можа нават раней. Калi б пра гэта спытала ў сваiх бацькоў, яны, вядома ж, адказалi б, што спяваць я пачала яшчэ ў жываце ў мамы (смяецца). А вось разуменне таго, што ў мяне сапраўды ёсць да гэтага ўсяго здольнасцi, з'явiлася не так даўно, дзесьцi гады два таму, можа, крыху раней. Успрыманне прыйшло тады, калi дадалося нейкай упэўненасцi ў сабе. Наогул, бываюць такiя моманты, калi няма настрою, усё валiцца з рук i нават не адчуваеш веры ў сабе. А вось калi настрой добры, ты сам разумееш: тое, што робiш, гэта крута, тады хочацца тварыць яшчэ больш. Вось менавiта ў такiя моманты ўсведамляеш, наколькi бязмежнымi могуць быць сiлы i творчыя магчымасцi.

Вядома, развiвацца як творца, жывучы ў гарпасёлку Багушэўск Сенненскага раёна, было не асаблiва проста. Мне дапамагала тое, што я вяла свой блог. Сама навучылася iграць спачатку на такiм музычным iнструменце, як укулеле, гэта такая маленькая гiтара, а потым i на звычайнай. Хоць на самай справе лiчу: няважна, жывеш ты ў маленькiм горадзе або велiзарным мегаполiсе, галоўнае, каб у чалавека было жаданне развiвацца i рухацца ўперад. Ну i, вядома, патрэбна наяўнасць iнтэрнэту, там вельмi шмат розных вiдэаролiкаў, якiя могуць навучыць чаму заўгодна. Напрыклад, дзякуючы iм я падцягвала свой вакал».

Чатыры чароўныя струны

«Хоць навучылася я спачатку iграць на ўкулеле, маiм першым уласным музычным iнструментам была гiтара. Яе бацькi прывезлi з Вiцебска. Тады было велiзарнае жаданне паступiць у музычную школу, аднак неяк не склалася... Там наогул сказалi, што ў мяне занадта маленькiя рукi, каб iграць на гэтым iнструменце. Акрамя ўсяго, першая гiтара была жудасна цяжкая, i неўзабаве мы зусiм яе аддалi. А вось потым адбылося тое самае знаёмства з укулеле. Я пачала глядзець вiдэаролiкi на YouTube i ўбачыла, як людзi iграюць на гэтым музычным iнструменце, робяць каверы, падбiраюць акорды. I ведаеце, мне вельмi спадабалася, як ён гучыць! Такi маленькi iнструмент, усяго чатыры струны, а можна столькi ўсяго незвычайнага зрабiць. Тады я хацела сама займацца запiсам кавераў, мне не падабалася, як iншыя гэта рабiлi пад арыгiнальныя мiнусоўкi. Хацелася ўносiць у песнi сваё прачытанне. Усе названыя фактары паўплывалi на тое, што я пагуглiла пра гэты iнструмент, зарабiла патрэбную суму i знайшла прыдатны на AliExpress».

Лёсавызначальнае СМС

«А вось зараз пра пераезд у Мiнск! Гэту гiсторыю ведаюць ужо вельмi многiя, яна сапраўды перавярнула ўсё маё жыццё. Быў якраз той жыццёвы перыяд, калi настаў час вызначацца з паступленнем i наогул з усiм сваiм будучым. Шчыра, я не ведала куды падацца: у школе была далёка не выдатнiцай. Разумела, што хутчэй за ўсё паступлю ў якую-небудзь прафесiйна-тэхнiчную ўстанову ды i тое, мабыць, ледзь-ледзь. I якраз у гэты вырашальны момант мяне знайшла Аня, мой менеджар. Яна напiсала СМС з паведамленнем: «Унiверсiтэт культуры, Мiнск. Я табе дапамагу!» Спачатку нават не ведала, як на гэта ўсё рэагаваць, але ўсё ж рашылася. Падумала, што, магчыма, гэта лёс! У вынiку прыехала на дзень адкрытых дзвярэй, Аня аплацiла падрыхтоўчыя курсы, я пажыла ў яе тыдзень i здала ўсе экзамены на выдатна. I вось у вераснi ўжо была студэнткай Беларускага дзяржаўнага ўнiверсiтэта культуры i мастацтваў на кафедры рэжысуры.

Вядома, бацькi хвалявалiся, але ў той жа час i радавалiся, што ў мяне атрымалася паступiць ва ўнiверсiтэт. Былi такiя моманты, калi хто-небудзь з далёкiх сваякоў, цёткi-дзядзькi, казалi маiм бацькам: «як вы можаце яе адпускаць незразумела з кiм» i г. д. Тады ў iх зноў узнiкалi сумненнi, але вера ў мяне i здаровы сэнс перамаглi. Сябры былi таксама за мяне рады, а вось некаторыя аднакласнiкi зайздросцiлi, яны думалi «чаму гэта ёй усё на халяву» i «чым яна гэта заслужыла».

Ютуб, Корж i Манацiк

«Калi ўпершыню прыехала ў Мiнск, ён здаваўся мне найвелiзарнейшым i па-вар'яцку прыгожым горадам. Я не разумела, чаму тут так шмат усяго: крамаў, розных кавярняў. Усяго! Нават цяпер, калi пражыла ў Мiнску ўжо пару гадоў i пабывала ў розных гарадах не толькi Беларусi, але i за яе межамi, ён застаецца адным з маiх любiмых.

Пасля пераезду я не закiнула вядзенне канала на YouTube, а, наадварот, пачала развiваць сябе i сваю творчасць яшчэ больш. Наогул, усё пачыналася з размяшчэння вiдэаролiкаў ва «УКантакце». Быў нават такi выпадак, калi Макс Корж рэпоснуў мой ролiк да сябе на старонку. Гэта было вельмi крута! А прыкладна ў 2012 годзе я «перасялiлася» на YouTube. Тады ён набiраў найбольшую папулярнасць. У школе ўсе толькi i казалi пра вядомых блогераў. I я падумала: а чаму б i не? Бо я магу там спяваць!

Яшчэ адным найбольш яркiм момантам майго творчага жыцця з'яўляецца знаёмства з Манацiкам. Гэта гiсторыя пачалася з таго, што Аня з'ехала ў iншую краiну, пакiнуўшы мяне адну ў Мiнску. Я засумавала i мне захацелася адправiць ёй музычнае прывiтанне. Анi ў той час вельмi падабалася творчасць Манацiка, а я з iм толькi знаёмiлася. Выбрала яго песню «Паветра» i зрабiла на яе кавер. Пасля ён зарэпосцiў гэта вiдэа да сябе. Тады яшчэ было пацешна, што ў мяне на гэтую песню больш рэпостаў, чым у яго (смяецца). Праз нейкi час Аня рабiла карпаратыў для сваёй кампанii, куды Манацiк быў запрошаны выступаць. Я там спявала на разагрэве i пасля зняла гiсторыю для сацыяльных сетак, што знаходжуся на гэтым мерапрыемстве. Ён убачыў яе i запрасiў мяне да сябе ў грымёрку, хвалiў i жадаў удачы».

«Залегчы», каб гастраляваць

«Ведаеце, часта пытаюцца, кiм мне больш падабаецца быць: блогерам або спявачкай? Цяпер амаль усе, хто не знайшоў сябе, хочуць стаць блогерамi, ну, не лiчачы, мабыць, зусiм маленькiх дзяцей. Таму што гэта цяпер папулярна, як раней — станавiцца ўрачамi або настаўнiкамi. Да таго ж многiя чамусьцi думаюць, што быць блогерам, азначае без усялякiх намаганняў атрымлiваць добры заробак. Аднак я хачу быць спявачкай! Гэта ж i было маёй першапачатковай мэтай. I ўвогуле, калi б я была толькi блогерам, то з мяне б ён выйшаў вельмi лянiвы (смяецца).

У мяне вельмi шмат планаў на будучыню. Я збiраюся пачаць запiсваць яшчэ больш песень, нарошчваць сваю аўдыторыю. Гэтыя два гады мы старанна гастралявалi па розных гарадах, нават цяпер знаходзiмся на гастролях. Таму на год «заляжам», набяромся новых сiл i натхнення, а потым будзем гастраляваць яшчэ больш».

Ангелiна НОВIКАВА, студэнтка III курса Беларускага дзяржаўнага ўнiверсiтэта культуры i мастацтваў

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як пенсіянерка з Гомеля купіла набор каструль па цане патрыманай іншамаркі

Як пенсіянерка з Гомеля купіла набор каструль па цане патрыманай іншамаркі

Усё, як у казцы: прыгожая зала, музыка, пачастункі. Абаяльныя людзі распавядаюць аб правільным харчаванні і рэкламуюць свой тавар...

Грамадства

714 тысяч тон адходаў для перапрацоўкі сабралі летась беларусы

714 тысяч тон адходаў для перапрацоўкі сабралі летась беларусы

Гэта адходы шкла, паперы, пластыку, шын, батарэек, машыннага масла...

Грамадства

​Дзе прызначалі спатканні ў даваенным Мінску?

​Дзе прызначалі спатканні ў даваенным Мінску?

Атрымаць падказкі вам дапаможа экскурсія «Рамантыка мінскіх дворыкаў».