Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


На «дзярэўню» да цётачкi...

Гэтую гiсторыю ў вёсцы памятаюць да сёння. Збяруцца, бывала, бабулi ў якой-небудзь хаце i...

Усяго iм хапiла: разам працавалi, разам гаравалi, сварылiся, мiрылiся, спраўлялi вяселлi, хрэсьбiны... Гэта цяпер iх у вёсцы як кот наплакаў, а некалi ж i людна было, i весела. Вось хоць бы Дар'ю ўзяць. Адна гаравала — гадавала сваiх сыноў, а нiколi ж не ныла, не казала, што цяжка... Хлопцы яе нядрэннымi выраслi. Змалку прывучалiся да працы — дапамагалi па гаспадарцы i мацi, i суседзям...

Але ж вось найстарэйшага ўсёй вёскай праводзiлi ў войска, вось паштальёнка стала прыносiць матулi пiсьмы.

Цешылася Дар'я: Алёшка яе нi на што не скардзiўся, з часам даслужыўся да малодшага сяржанта. З дня на дзень павiнен быў вярнуцца дахаты, мацi чакала...

У тую ранiцу яна, як заўсёды, устала на досвiтку, па сцежачцы з даёнкай рушыла да хлява, да сваёй кароўкi i... стала. Душа ў пяткi зайшла — з iхняга вiшняку нехта на карачках паўзе, пытаецца:

— Цётачка, а якая гэта «дзярэўня»?

Родную мацi сын не пазнаў!

Зрэшты, мацi ў першы момант таксама. Потым падняла небараку з зямлi, завяла ў хату, палажыла спаць...

I цiха ж, як быццам! Але не паспела выгнаць карову, як вёска ўжо гудзела. Людзi наперабой расказвалi адно аднаму пра «цётачку», пра вiшанькi i «дзярэўню». «Маладзец, Алёша, — гаварылi пра хлопца мужчыны. — Правiльна напрамак трымаў — праз вiшанькi, да роднай хаты».

Пазней даведалiся, што па дарозе хлопец сустрэў свайго аднакласнiка, i яны, як гэта водзiцца, выпiлi — адзначылi Аляксееў дэмбель. Пасля чаго адзiн заснуў у ельнiку, а другi — каля хаты ў вiшаньках.

Што цiкава, рэпутацыю хлапца гэта нiколькi не падарвала. Проста людзi, сустракаючы яго — нават праз гады — мiжволi ўспамiналi вяртанне з войска i ўсмiхалiся.

Iрына Салата, Гродна


Ад жонкi нiчога не схаваеш

Фота funduk.ua

Наш Мiхась — хлопец добры, працавiты, вясёлы. Сам вясковы, але ажанiўся з мiнчанкай: прыязджала яго Алачка на лета да цёткi ў суседнюю хату, так i пазнаёмiлiся. Сваякi дзяўчыны не надта хацелi таго вяселля, бо яна ўнiверсiтэт заканчвала, а жанiх у школе быў двоечнiк, пасля армii працаваў у калгасе. Але ж — каханне...

Так што Мiхась ужо гадоў трыццаць як сталiчны жыхар, працуе то на будоўлi, то на рамонце машын. А жонка i сын у яго — «iнтэлiгенты» (так ён iх называе — цi то здзеклiва, цi то паблажлiва) — абодва праграмiсты.

Але ж i родную вёску Мiхась не забывае, хоць бацькi ягоныя даўно памерлi. Кожныя выхадныя ўлетку тут i ў адпачынак прыязджае. Ала яго таксама з iм. Можа, не надта i хоча, але ёсць у мужа адна загана: як толькi ў вёсцы з'явiцца — сабутэльнiкi тут як тут. А ён ахвочы кампанiю падтрымаць. Жонка тых хаўруснiкаў далей за брамкi не пускае, а вось калi раптам Мiхась адзiн апынецца... Карацей, гiсторыя многiм знаёмая.

Дык вось аднойчы ў бацькоўскую хату прыехаў Мiхась без сваёй палавiны i нават без цешчы (бо, калi што, Ала сваю мацi з iм адпраўляла). Жонка строга наказала: глядзi, не пi, бо я ўсё роўна дазнаюся! Наказ наказам, але ж пад вокнамi прыяцелi стаяць!

Гудзелi цэлы дзень, а пад вечар, выправiўшы гасцей, стомлены гаспадар улёгся на канапу перад тэлевiзарам. У той час толькi адключылi аналагавае тэлебачанне i не ўсе вяскоўцы яшчэ паспелi купiць прыстаўкi цi новыя экраны, а ў Мiхася ўжо ўсё ў парадку было — прывёз з Мiнска новую прыстаўку, падключыў, наладзiў — глядзi не хачу. Вось i ляжаў на канапе, каналы пераключаў, пакуль сон пад нейкi канцэрт не змарыў...

Прачнуўся гадзiны ў тры ночы. Галава балiць, смага душыць, у хаце — хоць вока выкалi... Толькi тэлевiзар у куце свецiцца... Прычым неяк дзiўна — экран чорны, а пасярэдзiне — круглае блакiтнае вочка i нешта дробна-дробна (здалёк ды сп'яна i не вiдаць) пад iм напiсана.

I тут да Мiхася дайшло! Нездарма ж Алка пагражала, што пра ўсё даведаецца. Праграмiсты чортавы! Праз тэлевiзар за мной сачыць уздумалi!

Схапiў Мiхась мабiльны — давай жонцы званiць, выказваць усё, што пра iх, «iнтэлiгентаў», думае.

А тая спачатку ды спрасонку не зразумела, што ён хоча ад яе ў тры ночы, а зразумеўшы, спалохалася: дапiўся мужык да белай гарачкi!

Ранiцай, як толькi развiднела, яна прымчала на машыне ў вёску.

Мiхась доўга цiскаў па пультах, спрабуючы знайсцi доказ «шпiянажу». Нiчога не атрымлiвалася — экран то свяцiўся роўным блакiтным, то настройваўся на нейкi канал. «Ну што, дапiўся?» — здзеклiва пытала жонка. Ён ужо i сам быў гатовы ў тое паверыць, але тут на пульце выпадкова нацiснуў на нейкую кнопку, адключыўшы прыстаўку. «Ага! Вось яно, вось! Гэта, пэўна, малы ў Мiнску зноў вашу камеру праклятую ўключыў, праграмiсты чортавы!» — залямантаваў Мiхась. Ала падышла блiжэй, прыгледзелася i... упала ад смеху. На чорным экране пад блакiтным кружком дробнымi лiтарамi было напiсана: «Няма сiгналу»...

З таго часу Мiхась даволi часта прыязджае ў вёску адзiн. Ала яго спакойна адпускае, бо ведае: пiць больш не будзе. I праўда: ходзiць Мiхась як шкельца, сяброў у хату не пускае. Баiцца: цi мала яшчэ што здасца з п'яных вачэй. Дый два праграмiсты ў хаце, хто iм верыў. Можа, i праўда ўжо камер недзе наставiлi?..

Эмiлiя Кавалеўская,

Дзяржынскi раён.


Не той грэх...

Наракае цётка Воля,

Што ў яе благая доля,

I «сюжэт» — стары як свет:

Маўляў, Пётра з маладосцi

Быў зусiм нярэдкiм госцем

У прыгожанькiх кабет.

Валасы iм Вольга рвала,

А ўжо ж мужу выдавала!..

Не аднойчы за грахi

Меў, бядак, паёк сухi...

Але ж толку небагата:

— Бабнiк!

Ходзiць да Агаты!..

У адказ суседка Люся:

— Баранiць я не бяруся

Твайго мужа,

толькi ж ён

Дужа любiць самагон.

Як, дарэчы, й мой Антось...

«Хобi» гэткае ў iх ёсць —

Знюхаць

(невядома й як?!),

Дзе закапае пяршак...

Да Агаты пруць удвух...

Так што Пётра твой — не зух,

Не любошчаў ён шукае —

Смагу, дурань, наталяе!

...Быццам добрая навiна,

Жонка дзякаваць павiнна.

Ды ў адказ — са злосцю: «Эх!

Хоць не той,

а ўсё-ткi грэх!»

Галiна Нiчыпаровiч,

вёска Магiльна, Уздзенскi раён


Нехта губляе? Нехта знаходзiць!

Фота fishki.net

На пачатку 60-х гадоў мiнулага стагоддзя крамы ў глыбiнцы былi бедныя. Нешта добрае прыдбаць (альбо, як тады казалi, дастаць) можна было хiба ў вялiкiх гарадах. Мне патрэбен быў плашч, а мая прыяцелька ехала ў Маскву. Вось я i папрасiла, каб зрабiла мне ласку — прывезла. Я, вядома, любы ўзяла б, але ж пашчасцiла: плашч быў чорненькi, хораша пашыты i якраз жа майго памерчыку!

Спадабаўся, карацей, таму я хутка ў яго прыбралася, з'ездзiла ў Мiнск — вяртаюся назад. Надвор'е добрае, у вагоне, здаецца, цёпла, таму плашч я здымаю i вешаю побач. Цягнiк тым часам кранаецца... А мне маё месца нешта не падабаецца. Я ўзяла ды перасела на iншае.

...Праз колькi часу пад'язджаю да станцыi Ражанка (я тады ў Шчучынскiм раёне працавала), як заўсёды загадзя падыходжу да выхаду. Стаю там яшчэ i гляджу на плашч. Думаю: «Гэта ж трэба — у некага такi ж самы, як мой. I як быццам здалёку прывезены...»

Выйшла з вагона, прыйшла дамоў, дзеткам гасцiнцы параздавала, жыву. А плашча не хутка хапiлася — калi апрануць сабралася, дзён праз некалькi дзён. Шафу расчынiла — яго няма. Думаю: «Цiкава, дзе ж ён мог дзецца?»... I толькi тут перад вачыма «карцiна» з цягнiка...

Рабiць няма чаго — расказваю мужу, а сама аж плачу па той рэчы.

А вось гаспадар — не. Ён больш мяне пашкадаваў — пагладзiў па валасах, сказаў: «Добра, што галава яшчэ моцна трымаецца, а то i яе, мусiць, павесiла б недзе».

...На сённяшнi розум, можна было б некуды звярнуцца, пашукаць сваю згубу, а на той — спачатку паплакала, пагаравала, а потым... парадавалася, бо нехта ж знайшоў мой плашчык i, як думаю, з радасцю знасiў.

Яўгенiя Кулевiч, вёска Сялец, Смаргонскi раён

Рубрыку вядзе Валянцiна Доўнар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як пенсіянерка з Гомеля купіла набор каструль па цане патрыманай іншамаркі

Як пенсіянерка з Гомеля купіла набор каструль па цане патрыманай іншамаркі

Усё, як у казцы: прыгожая зала, музыка, пачастункі. Абаяльныя людзі распавядаюць аб правільным харчаванні і рэкламуюць свой тавар...

Грамадства

714 тысяч тон адходаў для перапрацоўкі сабралі летась беларусы

714 тысяч тон адходаў для перапрацоўкі сабралі летась беларусы

Гэта адходы шкла, паперы, пластыку, шын, батарэек, машыннага масла...

Грамадства

​Дзе прызначалі спатканні ў даваенным Мінску?

​Дзе прызначалі спатканні ў даваенным Мінску?

Атрымаць падказкі вам дапаможа экскурсія «Рамантыка мінскіх дворыкаў».