Вы тут

Смех і слёзы ўчастковага


У адным звычайным райцэнтры ў адзін са звычайных дзён праходзіў прыём грамадзян. Прыёмаў бывае многа і розных. Гэтым разам сустрэцца з жыхарамі прыехаў чыноўнік са сталіцы. І запісалася да яго нямала наведвальнікаў з горада і навакольных вёсак. Людзі прыходзілі з рознымі просьбамі, скаргамі, пытаннямі.


Фота: pikabu.ru

Зайшла жанчына, як высветлілася потым, васьмідзесяці гадоў. Пухнатая папка з дакументамі ў яе руках сведчыла, што справа даўняя, пройдзена нямала інстанцый. З першых сказаў аповеду стала зразумела, што, кажучы мовай пратакола, мае месца шматгадовая асабістая непрыязнасць, альбо іншымі словамі — варожасць суседзяў па домаўладаннях. Кабета расказвала, як суседка піша на яе скаргі ва ўсе ўстановы, як кідаецца каменнем і пяском і чаго толькі не выдумляе, каб зганьбаваць яе добрае імя. Ды так суседка ўелася ў косці, што сумленная гаспадыня не вытрымала і купіла кватэру для пастаяннага пражывання. Але ж дом яна таксама не пакідае, перыядычна наведваецца, і ўсе непрыемнасці паўтараюцца. Падрабязнае выкладанне сутнасці справы цягнулася з паўгадзіны, у асобныя моманты хацелася шчыра спачуваць ахвяры суседскіх войнаў. Але за ёй на прыём прыйшла другая жанчына... і стала расказваць пра пісьмы і скаргі, пра кіданне пяском і камянямі. Аказалася, на прыёме — апанентка папярэдняй, і гэта было нібы ў кіно. Спадарыні прыкладна аднолькавага ўзросту вінілі адна адну ў адных і тых жа грахах нібы пад капірку.

Яны пабывалі ў судах, міліцыі, пракуратуры, у кіраўнікоў мясцовай вертыкалі, якія за час драматычнай дзеі мяняліся, і ў іх намеснікаў. Адной з прычын гэтай шматгадовай вайны з'яўляецца злашчаснае дрэва, якое расце на ўчастку адной і перашкаджае другой. Дык вось суд аднойчы пастанавіў тое дрэва спілаваць, але другі суд рашэнне адмяніў. Складвалася ўражанне, што ад гэтай гісторыі вар'яцеюць і суддзі, і пракуроры, і міліцыянеры. Бо якое рашэнне ні прымі, яно не задаволіць абодва бакі, такім чынам канца вайны не праглядаецца. Таму дасціпным і арыгінальным выглядае адказ супрацоўніка міліцыі, калі адна з іх чарговы раз патрабавала пакараць другую. «Бог пакарае» — сказаў чалавек у пагонах.

І гэта цяпер яму ставілася ў віну. Ну не мог жа ён сказаць: «Дасталі!» Бо зноў паляцелі б скаргі ў самыя розныя інстанцыі. Хоць і гэта слова, і яшчэ больш радыкальныя ацэнкі, несумненна, круцяцца ва ўсіх на языку, хто па родзе работы вымушаны разбірацца ў нюансах справы, дзе сам чорт нагу зломіць.

Вядома, сюжэт гэтай жыццёвай калізіі можна пракруціць у якой-небудзь гумарыстычнай перадачы і пасмяшыць людзей. Але ж тут больш сумнага, чым смешнага, калі дзве пажылыя жанчыны жыццё кладуць на бессэнсоўную і бязлітасную варожасць, якой не відно канца. Каб хто сабраў іх разам, здаецца, і сказаў: азірніцеся, колькі вам жыць засталося!? Няўжо варта тое няшчаснае дрэва ці тая пядзя зямлі вашых атручаных злосцю і нянавісцю дзён? Але не пачуюць, колькі ні крычы.

«Нядоўгі век, і той пражыць не ўмеем. То крыўда раз'яднае, то мана» — запісваю ў блакноце радкі Сяргея Грахоўскага, якія прыйшлі на памяць. І тут заходзіць яшчэ адна наведвальніца са скаргай на суседа. Жанчына доўга расказвала пра сваё жыццё, сваю набожнасць, цытавала радкі са Святога Пісання аб тым, што трэба любіць бліжняга і дараваць усім. Але лейтматывам гэтай гадзіны споведзі было: «Хай Бог і бліжнія даруюць усім іншым, а майго суседа вы пакарайце». І яшчэ, яна найперш не збіралася дараваць участковаму, якога чарговы раз запрасілі на свае разборкі. «Мы плачам з суседкай, — горача даводзіла заяўніца на прыёме, — а ён усміхаецца». Няўжо было б лепей, каб і ён заплакаў?

Не так даўно давялося размаўляць з палкоўнікам УУС, які кіруе службай участковых у вобласці. Ён казаў, што ёсць праблемы з кадрамі. Некаторыя не вытрымліваюць, звальняюцца. Шукаюць такую работу, каб менш кантактаваць з людзьмі. Па логіцы рэчаў, на месца тых, хто звольніўся, не вытрымаўшы падобнага роду разбораў, прыйдуць больш раўнадушныя і цынічныя. Дык што ж вы хочаце ад міліцыі, панове і таварышы?

Але зноў пішуцца скаргі, зноў займаюцца чэргі на прыёмы і людзі патанаюць у суседскай варожасці. Толькі наўрад ці памогуць міліцыя, улады, прыезджыя чыноўнікі змяніць уласную ўнутраную сутнасць. Мне раптам стала вельмі шкада гэтых жанчын. На што яны трацяць жыццё? А можа, у жыцці ім не хапае чуласці, спагады, добрага суразмоўцы. За час прыёму яны паспелі расказаць, чаго не любяць глядзець па тэлебачанні, якія лекі прымаюць, у якіх лякарнях назіраюцца. Адна нават папярэдзіла мужчынскую частку прысутных, што цяперашнія дзеўкі даволі часта робяць аналізы ДНК, таму варта быць асцярожнымі. І праўда, варта быць асцярожнымі, а яшчэ спагадлівымі і чулымі.

Святлана ЯСКЕВІЧ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Прадпрымальнікі запусцілі сацыяльную ініцыятыву, каб сэканоміць сродкі бюджэту, але вымушаны за гэта плаціць

Прадпрымальнікі запусцілі сацыяльную ініцыятыву, каб сэканоміць сродкі бюджэту, але вымушаны за гэта плаціць

На ўпарадкаванне пасля прыклееных паперак выдаткоўваюцца велізарныя сродкі.