24 кастрычніка, субота

Вы тут

Чым карысныя суседскія вайбер-суполкі


Першая сустрэча з суседзямі падчас атрымання ключоў ад новай кватэры звычайна праходзіць на ўздыме. Усе шчаслівыя, што дачакаліся запаветных «метраў», таму вельмі лёгка знаёмяцца паміж сабой. І я не выключэнне. Атрымаўшы ключы ад кватэры, адразу ж далучылася да вайбер-групы, якую стварылі актыўныя суседзі. Мэта групы была простая: прыбраць тэрыторыю і пад'езды разам, арганізавана. Але праз год гэты чат змог аб'яднаць вакол сябе суседзяў цэлага квартала.


Дзеці з бацькамі падчас свята двара.

Памятаю, як пасля суботніка нехта з групы прапанаваў правесці маленькае свята для дзяцей: маўляў, многія малыя саромеюцца знаёміцца паміж сабой, а так, на свяце, побач з бацькамі ім будзе лягчэй. Скінуліся грашыма на аніматара, батут, прысмакі, і ў пэўны час усе, хто засяліўся, выйшлі на двор. Гэта было сапраўднае свята для малых! Яны хутка перазнаёміліся і знайшлі новых сяброў. Дзеці больш не сумавалі кожны ў сваёй кватэры. На наступны дзень яны ўжо хадзілі ў госці адзін да аднаго, разам гулялі ў двары.

— Гэтае свята вельмі аб'яднала суседзяў, — гаворыць адна з актывістак дома, Алена ФРАЛОВА. — Мы спадзяваліся, што яно стане традыцыяй. Сапраўды так і выйшла. Людзі ўжо ведалі, хто стаіць за пэўнай аватаркай у вайбер-групе.

Больш за тое, людзі сталі бліжэй знаёміцца і сябраваць. Усе ведалі, што ў Веры з другога пад'езда добра атрымалася падрыхтаваць свята і, калі трэба, яна параіць, куды звяртацца, каб арганізаваць незабыўны дзень нараджэння малых. Валя з чацвёртага шые неверагоднай прыгажосці лялькі, а Віктар-будаўнік можа даць парады па рамонце. Знайшліся прадпрымальнікі, цырульнікі, электрыкі... Можна працягваць бясконца — у доме каля 200 кватэр. З кожным днём усё больш жыхароў далучалася да групы ў вайберы. Там можна было ўбачыць паведамленні накшталт: «каму патрэбны кнігі, прыходзьце ў другі пад'езд, ляжаць у скрыні», «прывезла з дачы зашмат алычы — разбірайце», «перабіраю дзіцячыя рэчы — каму патрэбна задарма адзенне на пяцігадовую дзяўчынку?» і іншыя.

— Аднойчы я пачула ад суседкі, што яна не мае часу нават схадзіць на рынак агуркоў купіць, — успамінае Алена.— Я ёй вельмі спачувала, бо ў самой пяцёра дзяцей і я ведаю, як гэта цяжка — цягнуцца з малымі ў краму. Вось тады ў мяне і мільганула думка дапамагчы і сабе, і ёй.

Сама Алена з'яўляецца ўдзельніцай многіх груп у інтэрнэце. Жанчына ўспомніла, што бачыла аб'яву аб продажы агуркоў. Стала шукаць і знайшла таго фермера. Але агуркоў у яго было зашмат, таму жанчына прапанавала набыць іх усім суседзям.

— Чакалі з нецярпеннем гэтую гародніну, я чула шмат падзяк за арганізацыю і знаходлівасць, але... Фермер не прыехаў і не адказваў на тэлефонныя званкі. Я разгубілася, было сорамна перад суседзямі за свае абяцанні. Але мяне ніхто не асудзіў, наадварот падтрымалі, і тады я вырашыла, што абавязкова знайду ім агуркі. І знайшла, праўда не такія танныя, але прывезлі іх літаральна да пад'езда. Выкупілі ў чалавека ўсе, нават не хапіла. А я так натхнілася, што вырашыла пашукаць яшчэ і клубніцы, — расказвае Алена.

Суседзі раскупілі ягады за паўгадзіны і ў вайберы дзяліліся ўражаннямі. Неўзабаве і жыхары суседніх дамоў сталі заўважаць, што ў адзін з двароў часта прыязджаюць машыны з ягадамі, і сталі прасіцца ў групу дома. Тады Алена зразумела, што трэба стварыць асобную групу па закупках. Так і зрабіла. Часта жанчыне не прыходзілася нікога шукаць: фермеры пісалі самі. Яны ехалі ў пэўны дзень у Мінск і па дарозе заязджалі ў двор. Здаралася, што пасля продажы каля дома прадаўцам было нечага везці на рынак. У хуткім часе пачалі прывозіць не толькі гародніну і ягады, але і мяса, сыры, мёд, яйкі, арэхі...

— Гэтыя прадукты не заўсёды таннейшыя, чым у краме ці на рынку, затое нікуды ісці не трэба. У групе прапануюць агародніну і самі суседзі. Напрыклад, ужо некалькі разоў прыязджаў дзядуля аднаго з жыхароў дома. У яго вялікі яблыневы сад, дык ён нам яблыкі прывозіць па рублі — гэта ў два разы танней, чым прапануюць фермеры. Таму наш дзядуля карыстаецца папулярнасцю. Яшчэ набываем найсмачнейшае дамашняе сала па 10 рублёў, а смакаты на ўсе 100! Сыр тварожны, запечаны таксама таннейшы, чым у краме, і ўсё дамашняе са свежага малака. Бульбу і цыбулю суседзі самі з лецішчаў прывозяць і прапануюць па 60 капеек. Бывае, што за кабачкі і буракі ў сезон увогуле ніхто грошы не бярэ — аддаюць задарма, — кажа Алена.

Калі жанчына стала паглыбляцца ў гэтую тэму, то была ўражана некаторымі з'явамі. Ну, напрыклад, знойдзе яна людзей, якія паабяцаюць прывезці агародніну са свайго падворка, а потым праз пару гадзін тыя паведамляюць, што не прыедуць: маўляў, ужо ўсё прадалі. Алена дзівілася: калі толькі паспяваюць? А аднойчы ёй растлумачылі, чаму так адбываецца. Дапамагла разабрацца ў сітуацыі зборшчыца чарніц. Дамовіліся, што яна назбірае некалькі скрынак ягад і прывязе ў Мінск па кошце чатыры рублі за кіло. А праз некаторы час жанчыне нехта патэлефанаваў і прапанаваў перакупіць ягады. Але тая адмовілася ад прапановы, бо палічыла гэта непрыстойным у адносінах да Алены і іх агульных дамоўленасцяў. Было, што да стваральніцы незвычайнай вайбер-групы звярталіся вялікія пастаўшчыкі. Напрыклад, прапаноўвалі... фуру вычышчаных грэцкіх арэхаў па долары за кіло — з умовай выкупіць усё і адразу. Але, канешне, Алена адмаўляла, бо грошай на фуру арэхаў, нават такіх танных, у яе няма, ды і хто прадаваць будзе?

«Нядаўна нейкі рыбгас патэлефанаваў. Але не стаў з намі звязвацца, бо яны падлічылі, што ім не выгадна адпраўляць машыну ў наш двор», — тлумачыць жанчына.

Такую смакату могуць набыць удзельнікі группы.

Алена рада, што ў яе атрымалася арганізаваць для сябе і суседзяў такую карысную справу. Канешне, гэта не пазбавіла людзей цалкам ад неабходнасці хадзіць па крамах і рынках, але аб'яднала жыхароў некалькіх дамоў. Людзі больш ахвотна сталі дапамагаць адзін аднаму. Напрыклад, паднялася ў дзіцяці тэмпература, а патрэбных лекаў няма. Кінеш паведамленне ў агульны чат — маўляў, можа хто ў аптэку ідзе? І тут жа знаходзяцца людзі, якія могуць дапамагчы па-суседску. Людзі віншуюць адзін аднаго са святамі і нават сустракаюць з шарыкамі і кветкамі новых маленькіх жыхароў з радзільнага дома. Канешне, актыўнасць суседзяў у вайбер-групе — велічыня непастаянная, бывае час, калі той ці іншы маўчыць. Але ўсё роўна ёсць упэўненасць: калі што, то суседзі дапамогуць.

Наталля ТАЛІВІНСКАЯ

Загаловак у газеце: Горад, у якім не адзінока

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Жыццёвы шлях Якава Крэйзера. Першы камдзiў, якi атрымаў Зорку Героя, заслужыў яе, абараняючы Барысаў

Жыццёвы шлях Якава Крэйзера. Першы камдзiў, якi атрымаў Зорку Героя, заслужыў яе, абараняючы Барысаў

У пачатковы перыяд Вялiкай Айчыннай вайны зацятыя баi разгарнулiся пры абароне Барысава — старадаўняга беларускага горада на Бярэзiне. 

Грамадства

Схадзіць на «Куфар» і застацца без грошай. На папулярным сайце можна сустрэць махляра, замаскіраванага пад пакупніка

Схадзіць на «Куфар» і застацца без грошай. На папулярным сайце можна сустрэць махляра, замаскіраванага пад пакупніка

«Лічбавыя жулікі», якія здымаюць грошы з чужых банкаўскіх карт, звычайна маскіруюцца пад інтэрнэт-рэсурсы, вартыя даверу.