Вы тут

Заложнікі нашай любові


Раніцай кожнага будняга дня я прачынаюся не пад званок будзільніка, а пад вусцішнае выццё. Дзесьці наверсе (вылічыць, дзе менавіта, складана, у нашым дзевятнаццаціпавярховым «слупку» акустыка надзвычай добрая) жыве няшчасны сабака, які вельмі гаруе, калі гаспадары ідуць на работу. Застаючыся адзін, ён роўна ў сем гадзін пачынае сваё гора выказваць адзіным магчымым на яго сабачай мове спосабам. Людзі, якія жывуць у суседніх кватэрах і ідуць на работу пазней, вымушаны збірацца пад такі вось невясёлы акампанемент. Падазраю, многія з іх ужо праклялі тую жывёліну на чым свет стаіць. Хоць яе, калі разабрацца, можна толькі шкадаваць.


А вось гаспадароў варта было б спытаць, ці ведаюць яны, як пакутуе іх гадаванец, калі нікога няма дома. Толькі вось як вылічыць тую «нехарошую» кватэру? Так і жывём — гаспадары са спакойным сумленнем на рабоце, суседзі сустракаюць раніцу з агучкай фільма жахаў, а недзе ў пустой кватэры плача жывая істота. Праўда, пра апошняе мала хто задумваецца.

Насамрэч праблему з тым няшчасным сабачкам гаспадарам было б вырашыць вельмі проста. Параіцца са спецыялістам-кінолагам: можа, гадаванцу трэба пакідаць якую цацку, можа, трэба раніцай гуляць з ім трошкі даўжэй — ёсць людзі, якія добра ведаюць псіхалогію жывёл, якія з гэтым працуюць. Канешне, робяць гэта не бясплатна. Але, на жаль, да разумення таго, што, завёўшы жывёлу, яе трэба не толькі карміць і даглядаць, але і клапаціцца пра яе псіхалагічны камфорт, мы яшчэ ў большасці сваёй не дараслі. Тое, што некаторыя сталі прыбіраць за сваімі сабакамі на вуліцы, — гэта ўжо вялізны прагрэс. А думаць пра тое, што гадаванец адчувае, калі яго на цэлы дзень запіраеш аднаго ў кватэры, — гэта ўжо занадта. Корм у місцы ёсць — што яшчэ трэба?

Мы разважаем так, як разважалі нашы продкі-сяляне (мы ж вясковая нацыя, праўда?), і ў тых разважаннях (у дачыненні да вёскі) ёсць свая логіка. Бо там каты-сабакі практычна на вольным выгуле, і галоўны клопат гаспадара — кінуць што ў міску ды абагрэць у дождж ці холад. Перацягнуўшы гадаванцаў у гарадскія кватэры, кардынальна змяніўшы іх жыццё — адабраўшы той самы вольны выгул, мы ніякім чынам не паклапаціліся змяніць уласныя адносіны да іх. Дакладней, да іх пачуццяў.

Пра свае пачуцці мы ведаем усё — мы ж іх любім, гэта нашы мусі-пусі, іх можна пажмякаць, патрымаць на каленях (нават калі яны адчайна вырываюцца). Яны такія мілыя, мяккія, бы плюшавыя цацкі, але ж яшчэ і рухаюцца, і гукі выдаюць. Суцэльная мілата і пацеха! Але — давайце шчыра — атрымліваецца, што любім мы не гадаванцаў, а гэту самую любоў і сябе саміх, такіх добрых, такіх чалавечных. А яны — заложнікі нашай любові... З імі камфортна, утульна. Праўда, клопатаў хапае. Сабак, напрыклад, выгульваць трэба, каб чаго ў кватэры не нарабілі. Бывае, часу няма, а яму, выбачайце, прыперла! Нічога, пацерпіць, не дзіця ж малое. І жывёла церпіць з усіх сіл, бо ведае, што, калі зробіць нешта ў кватэры, яе пакараюць... «Шаноўныя суседзі! Пашкадуйце сваіх сабак, не даводзьце іх да стану, калі яны выбягаюць з хаты з вылупленымі вачыма і лічаць кабіну ліфта за пляцоўку для выгулу», — прачытала сёння раніцай у сваім пад'ездзе. Як бачыце, жыць у нашым «слупку» нясумна...

І гэта збітая ўжо фраза пра «неадназначнае стаўленне ў грамадстве», калі мы тлумачым тым жа прыезджым з Еўрасаюза, чаму ў нас дагэтуль не прыняты закон «Аб абыходжанні з жывёламі», які ўжо каторы год існуе ў праекце і актыўна абмяркоўваецца, але далей справа не ідзе... Можа, варта гаварыць і пра тое, адкуль бярэцца гэта «неадназначнае стаўленне», бо толькі зразумеўшы прычыну з'явы, можна на яе неяк паўплываць. «Істоты, якія валодаюць здольнасцю пачуццяў, у тым ліку адчуваць страх і боль...» Мне здаецца, нават тыя, хто прылічвае сябе да вялікіх аматараў жывёл, не зусім разумеюць гэту фармулёўку. А разумець яе трэба ў дадзеным выпадку літаральна. Толькі тады можна будзе пераважыць гэта самае «неадназначнае стаўленне», і калі не пераканаць жывёланенавіснікаў, дык хаця б прымусіць іх паважаць і вашу пазіцыю. Пакуль жа — часцей раздражненне і непрыманне (выццё ў кватэры і кучкі ў ліфце — найлепшы таму каталізатар)...

Яны ў поўнай нашай уладзе. Яны не сябры — юрыдычна яны «маёмасць». Ад якой тыя ж самыя незадаволеныя суседзі могуць патрабаваць пазбавіцца. Як, напрыклад, у адной з мінскіх кватэр, што нечакана ператварылася ў камуналку. Муж і жонка развяліся, жылплошчу падзялілі. Свой пакой мужчына прадаў чужым людзям. Тыя засяліліся і пачалі вайну... з катом гаспадыні (праўда, ужо напалову гаспадыні). Маўляў, і поўсць ад яго паўсюль, і пах, і ў шкоду лезе. Напісалі скаргу ў ЖЭС, прыйшла праверка. Высветліла, што кот чысты, дагледжаны — звычайны хатні кот. Толькі не зарэгістраваны. А зарэгістраваць яго можна пры ўмове згоды ўсіх жыхароў кватэры. Гэта значыць, ніяк. Справа ідзе да суда, гаспадыня ката ў шоку. У кватэры, трэба думаць, «шумна і весела».

Што пры гэтым адчувае няшчасны кот? У якім закутку ён хаваецца, якія кветкі варочае, якія шпалеры дзярэ, чые чаравікі «пазначае» ад пастаяннага стрэсу? Адчувае? Ад стрэсу? Пра што гэта я? Сапраўды, загаварылася, вярзу нешта з вобласці фантастыкі.

Алена ЛЯЎКОВІЧ

Прэв'ю: petpassion.tv

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Прадпрымальнікі запусцілі сацыяльную ініцыятыву, каб сэканоміць сродкі бюджэту, але вымушаны за гэта плаціць

Прадпрымальнікі запусцілі сацыяльную ініцыятыву, каб сэканоміць сродкі бюджэту, але вымушаны за гэта плаціць

На ўпарадкаванне пасля прыклееных паперак выдаткоўваюцца велізарныя сродкі.