Вы тут

Заслужаны артыст Беларусі Аляксандр Кашпераў: Пагадзіўся на дачу з-за цудоўных мясцін


Вядучы майстар сцэны Тэатра-студыі кінаакцёра, заслужаны артыст Беларусі Аляксандр Кашпераў за больш чым паўвекавую кар'еру пераўвасабляўся ў розных герояў. І заўсёды — геніяльна, ні ў адной ролі не паўтарыўся! А па-за сцэнай ён клапоціцца пра сабаку і кошку, любіць сваё лецішча і рыбалку.


— Аляксандр Барысавіч, вы ж — карэнны мінчанін. А дача ваша ўласная ці засталася ў спадчыну?

— Мая. Больш таго, я тут, у садовым таварыстве «Сябры», — адзін з першых дачнікаў. Я тады служыў у Тэатры юнага гледача, быў яшчэ малады акцёр. І вось уявіце: участкі даюць народным ды заслужаным артыстам і мне прапануюць! А я добра ведаў гэтыя месцы, бо ездзіў сюды з сябрамі на рыбалку. Таму, па-першае, пагадзіўся на дачу з-за цудоўных мясцін, а па-другое — ну хто ж бы ў той час адмовіўся ад таго, што даюць? А ў маіх бацькоў не было лецішча. Дачнікам быў дзед, а мяне малога, ды і ў падлеткавым узросце, зусім туды не цягнула.

— А потым, калі свой кавалак зямлі з'явіўся?

— Не скажу, што адразу адчуў сябе такім гаспадаром: тут дом пастаўлю, тут агарод пасаджу. Кажу ж, што найперш было замілаванне гэтымі мясцінамі. Паступова будаваў дом, абжываўся. Я шмат што раблю сваімі рукамі, таму лазня яшчэ, як кажуць, не даведзена да кандыцыі.

Так за размовамі мы і прыехалі ў знакамітае таварыства творчых работнікаў «Сябры», што пад Мінскам, паблізу ад Астрашыцкага Гарадка. Першым з машыны выскачыў Чып — вядома ж, тут для сабакі раздолле. А мяне здзівілі дагледжаны агарод і мноства кветак.

— Тэатр, антрэпрыза, кіно і выкладчыцкая работа ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў — гэта ж вялікая нагрузка! Калі паспяваеце займацца дачай, ды яшчэ так удала для чалавека, які вырас «на асфальце»?

— Ведаеце, не разумею я такога адпачынку: прыйсці дадому, легчы на канапу і ўключыць тэлевізар. Летам тут фактычна жыву, а ў астатні час даволі часта прыязджаю. Заўсёды ж ёсць работа: узімку — снег расчысціць, увосень — сад давесці да ладу. Тут я адпачываю нават тады, калі займаюся агародам ці нешта майструю. У мяне шмат сяброў. Бывае, што прыедуць, мы талакой папрацуем, а потым ужо адпачываем у такім класічным дачным варыянце: шашлыкі, свая садавіна...

У працу на агародзе я ўцягнуўся неяк паступова. Па-першае, стала цікава, па-другое, мы ж становімся больш адукаваныя і разумеем, што куплёныя садавіна і агародніна нашпігаваныя «хіміяй». Іх жа вырошчваюць на продаж, каб болей грошай зарабіць, і трэба, каб яны як мага даўжэй захоўвалі таварны выгляд. А свой агарод — гэта экалагічна чыстая прадукцыя. Ніякай «хіміі»! Вось, напрыклад, якое ўгнаенне выкарыстоўваю: бяру крапіву, ваду і, прабачце, курыны памёт. У нас тут ніхто жыўнасць не трымае, але ж можна дамовіцца з гаспадарамі з суседняй вёскі. Вось калі гэты «кактэйль» настаіцца, падкормліваю расліны.

— А куды гэта падзеўся Чып і чаму кошка не выходзіць да гасцей?

— У Чыпа тут шмат сяброў — пэўна, пабег павітацца, але ён заўсёды вяртаецца дадому. З кошкай — іншая справа. Яна ў мяне дзяўчынка з характарам. Нейкім чынам апынулася тут у нас, была нічыя. Думаю — забяру сабе. З самага пачатку яна катэгарычна адмовілася ехаць у Мінск. Мы з Чыпам прывозілі ёй ежу, ну і жыллё я зладзіў, каб было куды хавацца ў непагадзь. Потым яна прывяла патомства, і я для ўсіх кацянят знайшоў добрыя рукі. Праз нейкі час свавольніца ўзяла моду сыходзіць з дому. Цяпер гэта агульная кошка ўсяго таварыства: жыве то ў адных суседзяў, то ў другіх, а то дамоў на нейкі час вернецца. Добра, што людзі ў нас тут спагадлівыя да братоў меншых.

— Хто даглядае гадаванцаў, калі з'язджаеце на кіназдымкі?

— Ёсць у мяне добры сябар — ён, дарэчы, кансультуе і па будаўнічых справах. Вось Валера і забірае Чыпа, прыязджае сюды і кошку пакарміць.

— Добра, калі лецішча недалёка ад горада...

— Гэта сапраўды так. Ад пад'езда да брамкі — дваццаць кіламетраў. Таму калі ёсць некалькі вольных гадзін, еду сюды. У нас тут шмат хто жыве круглы год. Я вось таксама думаю прыстасоўваць дом, уцяпляць яго, каб можна было заставацца і на зіму. Тым больш што цяпер знізіўся тарыф на газ для пенсіянераў, праўда, непрацуючых.

— Мусіць, і рыбалка тут добрая?

— Нядрэнная, але часцей ездзім з сябрамі далей. Мая кампанія любіць так капітальна паехаць — дні на два. На Браслаўскіх азёрах ёсць любімыя месцы. Па шчырасці, колькасць трафеяў не надта хвалюе. Задавальненне атрымліваеш ад самога працэсу — калі ты на досвітку сядзіш з вудай у неверагоднай цішыні і такой шчымлівай прыгажосці... А ўвечары — сяброўская гутарка каля вогнішча. Вось з такіх момантаў, на маю думку, і складаецца шчасце чалавека.

— Аляксандр Барысавіч, ці заўважаеце — змянілася стаўленне людзей да прыроды?

— Так, змянілася, і ў лепшы бок. Яшчэ якіх гадоў пятнаццаць таму мы маглі прыехаць на бераг возера і замест адпачынку мусілі прыбіраць смецце за папярэднікамі. Цяпер і людзі больш свядомыя, і, што вельмі важна, створаны адпаведныя ўмовы: у месцах адпачынку ёсць і адмысловыя пляцоўкі для вогнішча, і кантэйнеры для смецця...

Аксана ЯНОЎСКАЯ

Фота з асабістага архіва Аляксандра Кашперава

Выбар рэдакцыі

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Пра стасункі, армію і падарункі.

Грамадства

Вайна пакінула яму жыццё, але забрала блізкіх. Завіталі да клічаўскага ветэрана вайны Міхаіла Фельдмана

Вайна пакінула яму жыццё, але забрала блізкіх. Завіталі да клічаўскага ветэрана вайны Міхаіла Фельдмана

Нягледзячы на свае 96, Міхаіл Фельдман выглядае на зайздрасць бадзёрым і маладжавым. 

Грамадства

Прыёмная кампанія: да чаго рыхтавацца?

Прыёмная кампанія: да чаго рыхтавацца?

Зроблены першы крок да аб'яднання экзаменаў.