20 кастрычніка, аўторак

Вы тут

Тата ў дэкрэтным адпачынку: Які ж гэта адпачынак? Гэта цяжкая, штодзённая, аднатыпная праца


Герой артыкула Аляксандр (імя зменена) прызнаўся, што час, праведзены ў дэкрэтным адпачынку, змяніў яго погляд на «традыцыйна жаночую» працу кардынальна. Шмат мужчын проста не заўважаюць яе і часта бачаць толькі вынікі клопату аб доме, дзіцяці ці ўвогуле ўяўляюць, што агеньчык ў «сямейным ачагу» гарыць сам па сабе. Тое, што цяпло гэтага агеньчыка падтрымліваць вельмі складана, многія мужчыны нават не здагадваюцца.


Фота носіць ілюстрацыйны характар.

Калі мы сустрэліся з Аляксандрам, ён сказаў, што вельмі шчаслівы, бо ў яго добрая клапатлівая жонка, якая кожны дзень падтрымлівала яго намаганні, і цудоўная дачка, якая расце на яго вачах і радуе. Ён адчуў на сабе ўсе радасці «адпачынку па доглядзе за дзіцем», і таму ўпэўнены, што, каб зразумець жанчыну, мужчыне патрэбна хоць бы паўгода пабыць у такім водпуску.

Калі жонка Аляксандра нарадзіла, то менавіта яна і пайшла ў дэкрэтны водпуск. Жылі, як звычайная сям'я, якіх у Брэсце сотні, і ніхто з іх і падумаць не мог, што хутка ўсё зменіцца.

Праз паўгода пасля нараджэння дачкі Сонечкі жонцы Алякандра патэлефанавалі знаёмыя, якім патрэбны быў работнік, і прапанавалі жанчыне заробак у два з паловай разы больш, чым быў у мужа.

— Спачатку мы разгубіліся,— успамінае Саша. — Але такі шанц упускаць не хацелася. Жонка тады ці то жартам, ці то ў сур'ёз спытала: маўляў, пойдзеш у дэкрэтны? А я адказаў: «Чаму не!». Потым, канешне, задні ход няёмка было даваць. Паабяцаў — трэба выконваць. Прызнацца, я ўвогуле тады не разумеў, на што падпісаўся.

Лёгка не будзе

— Не хочацца ўспамінаць першыя дні, — гаворыць Аляксандр. — Калі разам з жонкай глядзіш за дзіцем у якасці «прынясі, падай, падыдзі», падаецца, што ўсе лёгка. Ну што там можа быць цяжкага? Наліў малачка ў бутэлечку, падагрэў, даў дзіцяці, памяняў памперс і ўсё — ідзі сваімі справамі займайся. Але на самай справе я проста быў не гатовы да такога аб'ему абавязкаў. Яшчэ пашанцавала, што гатаваць умею.

Так у першы дзень свайго «дэкрэтнага адпачынку» Саша вырашыў здзівіць жонку і прыгатаваць ёй вячэру. Яму здавалася, што такім чынам ён яе трошкі супакоіць, каб яна там, на працы, не хвалявалася за яго з дачкой.

— Памятаю, Сонечка плача, значыць, трэба яе пакарміць. Пачаў варыць кашу. І раптам да мяне даходзіць, што, магчыма, ёй лепей зараз памперс памяняць, можа, яна таму і плача. Кінуўся мяняць, успомніў пра бялізну, якую трэба закінуць у пральную машыну. Ну, думаю, можа пазней. Але ж я яшчэ і тое-сёе паставіў на пліту. Адчуваю — нешта падгарае. Бягу на кухню, каб выратаваць кашу і вячэру, малая лямантуе... Тут тэлефонны званок — цешча на тым канцы провада заклапочана пытаецца, як я спраўляюся... Не ведаю, як у такой сітуацыі можна застацца спакойным. Калі жонка прыйшла, яна ўбачыла разгубленага і стомленага мужчыну...

Саша ў той дзень усвядоміў, што лёгкага адпачынку не будзе. Ён вырашыў выпрацаваць для сябе нейкую сістэму, каб усё паспяваць і не расчараваць сваіх жанчын. На дасягненне мэты пайшло каля двух месяцаў. Прыкладна праз такі тэрмін мужчыну ўдалося зрабіць усё задуманае.

— Я ўжо на ўзроўні падсвядомасці адпрацаваў, дзе і што мне рабіць у пэўны момант. Напрыклад, бутэлька для малака стаіць на стальніцы і тут жа побач соска, адразу стаўлю кашу варыць, а ў халадзільніку на другой паліцы зверху стаіць малако... Я вывучыў, што і дзе ляжыць, зрабіў усе так, каб неабходнае было пад рукой, давёў усе свае дзеянні да аўтаматызму.

Паспаць нармальна атрымалася толькі ў першыя дні дэкрэту. Пасля прыходу жонкі з працы ён проста ўмомант засынаў ад стрэсу і стомленасці. Але хутка прыйшоў іншы стан. Калі быццам бы ты спіш, але пры гэтым адчуваеш нейкае напружанне.

— Нават калі засынаеш з дачкой днём, то немагчыма пагрузіцца ў сапраўдны расслаблены сон,— гаворыць Саша.— Любы шоргат ці піск — і ты ўскокваеш. Становіцца страшна: а раптам Соня перавярнулася тварам у матрац?

Звычайнае незвычайнае жыццё

Пакуль тата прывыкаў да новай ролі ў сям'і, малая пачала поўзаць. Часу стала менш. Мужчыну прыходзілася ў прамым сэнсе не спускаць з яе вачэй. Адвярнуўся — провад у роце ці цісканне кнопак, спробы праглынуць усё, што трапляе пад руку. Але Сашу ўдалося выпрацаваць рэжым і яны з дачкой пачалі выходзіць на прагулкі, пакуль маці была на працы. Спачатку тата хацеў уліцца ў калектыў жанчын-дэкрэтніц. Нават зрабіў крок насустрач маладым мамам. Але жанчыны яго намаганні прынялі без энтузіязму.

Саша падумаў, што можа, яно і лепш. Таму што ўвагу ад дзіцяці не будуць адцягваць размовы. Падчас прагулкі ён проста хадзіў вакол дома. Калі ж малая пайшла ножкамі, то, вядома, маршрут памяняўся і знаходжанне на вуліцы перастала быць спакойным, як і ў доме ўвогуле.

— Я ніколі не падазраваў, што жыццё дзяцей можа быць такім небяспечным. Адвярнуўся — малая ўпала, зазяваўся — стукнулася аб нешта. Памятаю, панадзілася дачка вычэрпваць пальчыкамі мыльную ваду ў пральнай машыне, а потым аблізваць іх. Прыйшлося кожны раз пасля прання ўсё выціраць насуха. Ці звычайныя паперкі на падлозе... Кінула, ступіла ножкай і тут жа, як па лёдзе, паехала. Канешне, падала і раўла. Сачыў за гэтым пільна, каб ніводнай паперкі не валялася.

...Было шмат смешных і вясёлых момантаў. Аляксандр падрымліваў творчыя парывы сваёй дачкі. Аднойчы затрымаўся ў адным пакоі, але да пачуццяў яго вярнула цішыня ў кватэры. Кінуўся за малой на кухню. А яна малюе «мурал» на паўсцяны васкавымі крэйдамі. Соня так натхнёна і старанна працавала, што тата не рашыўся яе прыпыніць.

Што ў выніку?

Цяпер малая пайшла ў дзіцячы садок. Мужчына ж упэўнены, што новы досвед зламаў шмат яго ўнутраных установак.

— Людзей уводзіць у зман мяккая фармулёка, — гаворыць Алясандр. — Ну што значыць «дэкрэтны адпачынак»? Які ж гэта адпачынак? Гэта цяжкая, штодзённая, аднатыпная праца. Жонка гэта разумела і давала мне магчымасць у суботу займацца сваімі справамі, каб псіхічна хапала сіл вытрымліваць нагрузку. Мне здаецца, што мужчына, які рашыцца пайсці хоць бы на паўгода ў дэкрэтны «адпачынак», ужо не зможа папракнуць сваю жонку, калі яна не паспела нешта зрабіць па гаспадарцы. Ён будзе берагчы яе і даваць магчымасць паспаць, адпачыць, будзе больш чуллівы і адказны. Жанчына ад прыроды ўмее ўтрымліваць у галаве шмат задач адначасова, не толькі ўтрымліваць, але і вырашаць іх так, каб у доме не згасаў сямейны ачаг. Думаю, гэта якасць уласціва жаночаму роду ўвогуле, і да іх таленту трэба ставіцца з вялікай павагай. Мужчыны таксама могуць гэтаму навучыцца, толькі трэба рашыцца на такі незвычайны «адпачынак».

На­тал­ля ТА­ЛІ­ВІН­СКАЯ

Выбар рэдакцыі

Культура

Франтавiк Мiхаiл Чэпiк эксперыментаваў з аэражывапiсам

Франтавiк Мiхаiл Чэпiк эксперыментаваў з аэражывапiсам

Як хлапчук з беларускай глыбiнкi здолеў паступiць у Маскоўскае мастацкае вучылiшча iмя Калiнiна?

Грамадства

Экс вiцэ-прэм'ер Уладзiмiр Дражын: Галоўнае — не разбурыць, а захаваць i працягнуць работу

Экс вiцэ-прэм'ер Уладзiмiр Дражын: Галоўнае — не разбурыць, а захаваць i працягнуць работу

Аб альтэрнатыве клайпедскаму порту, рэканструкцыi Нясвiжскага палаца i роднай мове падчас сямейных сустрэч.

Грамадства

Заразіцца прафесіяналізмам. Чаму трапіць на неканферэнцыю настаўнікаў EdCamp лічыцца вялікай удачай?

Заразіцца прафесіяналізмам. Чаму трапіць на неканферэнцыю настаўнікаў EdCamp лічыцца вялікай удачай?

Чацвёртая педагагічная неканферэнцыя прайшла ў мінулыя выхадныя з нязменным аншлагам і сабрала больш як тры сотні педагогаў з розных куткоў нашай краіны.