Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў


Пошукі шчасця

isaacsweddings.co.uk

Гэта гісторыя — з маёй маладосці. Даўно яна была, але ж помніцца.

...У пакоі інтэрната нас чацвёра: Лена і Валя — ткачыхі, ім па 25, мы з Анютай — прадзільшчыцы, мне 18, Ані на тры гады больш, але ж змены ў нас супадаюць, і мы ходзім парачкай. Хлопцы тады — як галовы не скруцяць, бо Анюта прыгожая, статная, любіць і ўмее сябе падаць — нават па дарозе на работу ды з работы. Што ўжо казаць пра танцы?!

У адну з субот у Доме культуры здымалі кіначасопіс «Вечар адпачынку фабрычнай моладзі». Я — з той самай моладзі, да таго ж — актывістка! Мне запрашальнік далі ў камітэце камсамола! І вось гэта — мой першы сапраўдны баль!

Яшчэ здалёк я чую музыку, бачу бляск агнёў, паркет... Я лячу туды як на крылах!..

Але ж людзей вакол сябе таксама бачу — хлопцаў, дзяўчат, міліцыянера...

Сяброўцы потым расказваю, які ж маладзенькі тады дзяжурыў, які прыгожанькі, акуратненькі, а ўжо вочы...

— Усё, хопіць, — перапыняе Анюта. — Я за яго замуж пайду.

— Як гэта пойдзеш? Што — ні разу не ўбачыўшы?

— А навошта мне на яго глядзець? Табе ж спадабаўся?

На гэтым жартачкі «ў тэму» скончыліся — як мне здавалася, назаўжды. Аж не: Анюта, як выглядала, адступаць ад свайго не збіралася. У наступную суботу яна ўжо і пабачыла таго прыгажунчыка, і даведалася, як завуць, і нават закадрыла, бо праз тыдзень на танцах Толя ўжо круціўся ля яе ў новай белай кашулі і цывільным адпрасаваным касцюме... (Вось толькі сяброўка на яго — нуль увагі! Чаму?)

...А між тым — канец снежня, хутка Новы год. Аня з'ездзіла ў Маскву па абноўкі. Пахвалілася мне, што па дарозе — і туды, і назад — пазнаёмілася з хлопцамі, запрасіла ў госці.

Факт, што вечарам 31-га мы з ёй (суседкі па пакоі раз'ехаліся па дамах) ужо сустракаем гасцей. Як на падбор усе — відныя, разадзетыя, з шампанскім, з цукеркамі.

Аня прывячае іх, запрашае распрануцца — і аднаго, і другога, і трэцяга... Калі сёмы(?!) зайшоў, мне аж вусцішна стала! Шапчу ёй: «Анька, ты звар'яцела! Яны ж такія культурныя, пакуль цвярозыя, а потым што, калі нечага вып'юць?» Яна ў адказ мне: «А ты не бойся! Моладзі ў будынку шмат. Кожны сабе пару знойдзе».

І праўда, павяла яна хлопцаў на ёлку, на танцы, пазнаёміла з дзяўчатамі...

Гляджу, нехта з гасцей адразу ж сваё паліто ў нас забраў, нехта пазней. Гасцінцы Аня ўслед паразносіла. А да нас прывяла... Толю.

Толькі тут да мяне дайшло, што гэтыя госці былі часткай яе каварнага плана: дзеўка тым самым хацела паказаць, што ў яе ад кавалераў адбою няма, — прымусіць Анатоля раўнаваць і... дзейнічаць.

Трэба сказаць, што гэта ёй удалося: пасля навагодніх свят яны сталі сустракацца ледзь не штодня, хлопец, бывала, заходзіў у наш пакой.

— Пашпарт узяў? — спытала неяк дзяўчына. (Давяла такі Толю да загса!)

...І вось мы там. Рэгістратар — пажылая сур'ёзная жанчына — пачынае сваю завучаную «прамову», а мы з Аняй, як успомнім, з чаго пачалося, не можам стрымацца ад смеху!..

Карацей, адправілі нас з загса — можна сказаць, нават выгналі.

Парагатаўшы хвілін з пятнаццаць на вуліцы, мы яшчэ раз зайшлі. Аня такі выйшла замуж за Толю.

...Дарэчы, пасля вяселля ён мне па-сяброўску сказаў, што я зусім не ўмею хлопцаў кадрыць, таму замуж наўрад ці выйду.

Я тады адмахнулася: маўляў, каму ў голаў зойдзе, той за печчу знойдзе! І — што вы думаеце — праз чатыры гады мяне праўда знайшлі... Але, не за печчу, а ў бібліятэцы, за стэлажом.

Любоў Чыгрынава, г. Мінск.


«Эстафета»

islam.ru

Аднойчы падчас службы ў войску я назіраў дзве досыць цікавыя сцэны (у арміі, дарэчы, шмат цікавага — толькі назірай. А я гэта любіў. Нездарма ж потым мой начальнік называў мяне назіральнікам, праўда, кітайскім).

Дык вось неяк пад вечар наш полк разгружаўся на чыгуначнай станцыі пад Барысавам. Шум... Рух... Прыцемак... І ў ім — дзве постаці: адзін з нашых камандзіраў, падпалкоўнік, навыцяжку стаіць перад нейкім заезджым палкоўнікам, і той — злы, што гад, — за нешта яго распякае. Усіх слоў было не разабраць, выразна чулася хіба кароткае: «Што ты дрыжыш?! Не дрыжы!»

Не дык не... Ды і казалі гэта не мне. Таму я хуценька пайшоў прэч. І, магчыма, забыўся б, аднак гісторыя мела працяг. Прыкладна праз месяц і ўжо «дома» (на тэрыторыі сваёй часці) я заўважыў таго самага падпалкоўніка. Перад ім навыцяжку стаяў прапаршчык. І я, праходзячы міма, ледзь стрымаўся ад смеху, бо пачуў: «Што ты дрыжыш?! Не дрыжы!»

...Шчыра кажучы, аж дрыжэў тады я — ад жадання ўбачыць, як перад гэтым прапаршчыкам па стойцы «смірна» будзе стаяць салдат!

Шкада, што не ўбачыў.

Яўген Шастакоў, г. Гомель


Сюрпрыз для класнага

Не вам казаць: настаўнікі ў школе не толькі выкладаюць дзецям тыя ці іншыя прадметы, але і выхоўваюць іх, працуюць у добрай згодзе з бацькамі.

Дык вось. Набліжалася адно з самых любімых свят — 8 Сакавіка. Дзеці загадзя куплялі паштоўкі, кнігі (найлепшы падарунак!), нешта малявалі, пісалі вершы-прысвячэнні — думалі, чым парадаваць матуль, бабуль, любімых настаўніц...

Хоць у той год, пра які пішу, задача ў вучняў трохі спрашчалася. Школа шмат і задарма, што называецца, працавала ўвосень на ўборцы бульбы і буракоў — дапамагала мясцоваму калгасу. А таму ўрэшце яго праўленне вырашыла неяк аддзячыць: на сэканомленыя сродкі купіць падарункі, уручыць іх кожнаму класнаму кіраўніку (дакладней, вядома ж, кіраўніцы, бо мужчын сярод іх як кот наплакаў)...

Вестка пра гэта дайшла, вядома ж, і да дзяцей. Ім так і сказалі: не хвалюйцеся, маўляў, падарункі будуць... Усім.

— Усім, ды не ўсім, — напярэдадні свята аб'явіў аднакласнікам Віця Сінцоў. — У клубе стаяць тыя скрынкі з падарункамі... У прыгожых абгортках, з надпісамі, каму... Я ўсе пакункі перабраў — нашаму класнаму падарунка няма.

— Як гэта? Не можа быць! — за ўсіх спалохалася стараста.

— А вось так!

— Чаму? Гэта няправільна! Несправядліва! — дружна прызналі пяцікласнікі і, каб выправіць памылку, сталі тут жа страсаць капейкі, якія бацькі давалі ім на абеды.

...У краму па падарунак адправілі самага смелага — Віцю. Што канкрэтна трэба купіць, не сказалі — на што хопіць грошай. А таму ў краме, пачакаўшы, пакуль усе разыдуцца, хлопчык проста падаў прадавачцы грошы і ціхенька сказаў:

— Мне сюрпрыз.

Жанчына, што стаяла за прылаўкам, не пыталася, для каго: ну вядома ж, для маці — прыгожай, вельмі паважанай жанчыны і... яе сяброўкі!

Не пыталася і які: перад святам у краму да яе завезлі страшны дэфіцыт (па тым часе — мару ўсіх вясковых, а мо і гарадскіх жанчын): чорныя капронавыя панчошкі са швом і шчыльнай пяткай (пра калготы ніхто тады і не чуў).

Прадавачка прыгожа іх запакавала і падала Віцю.

Радасць яго (ды і аднакласнікаў...) была бязмежнай: ёсць падарунак для класнага! (Прыгожы банцік на пакунку ніхто і не падумаў развязваць!..)

І вось — свята. Празвінеў званок з урока матэматыкі, якую выкладаў той любімы класны. Стараста скамандавала ўсім устаць, а сама рушыла да дошкі:

— Дарагі Павел Іванавіч! — з хваляваннем звярнулася яна да настаўніка. — Дазвольце нам у гэты прыгожы вясновы дзень ад імя ўсяго класа ўручыць вам сюрпрыз.

Павел Іванавіч нічога падобнага не чакаў: разгубіўся, не зразумеў... Але ж пад шквал апладысментаў... падарунак узяў і падзякаваў.

...Потым, пасля свята, настаўнікі ва ўсіх сваіх класах правялі далікатныя размовы з вучнямі аб тым, як трэба віншаваць сваіх блізкіх, каму, што, калі і як можна падарыць.

А здаровы жаночы рогат у настаўніцкай, калі Павел Іванавіч разгарнуў пакунак з банцікам, застаўся, як кажуць, за кадрам.

Зоя Наваенка, г. п. Падсвілле, Глыбоцкі раён.

Р. S. Дарэчы, было гэта ў шасцідзясятыя гады мінулага стагоддзя. Тады дзяўчынкі не рабілі падарункаў хлопчыкам на 23 лютага, бо дзень лічыўся святам армейцаў і маракоў, а не ўвогуле мужчын...

І на 8 Сакавіка хлопчыкі не віншавалі дзяўчынак, бо свята жаночае, а якія ж яны жанчыны?

Гэта цяпер усе віншуюць усіх!

Рубрыку вядзе Валянціна Доўнар.

Ад яе ж усім, хто прымаў і будзе прымаць віншаванні, шчырае:

Кожны ранак ёсць прычына

Дыфірамбы пець мужчынам!

І прасіць іх, дарагіх,

Ад бяды і адзіноты,

Ад нястачы і дурноты

Берагчы найперш малых,

Берагчы сваю Айчыну,

Берагчы сваю жанчыну

І хоць парачку чужых!

Гэтыя радкі былі напісаны некалі перад святам мужчын. А потым лёгенька перапісаліся перад нашым, жаночым, бо (ну, згадзіцеся!):

Кожны ранак ёсць прычына

Дыфірамбы пець жанчынам!

І прасіць іх, дарагіх,

Ад бяды і адзіноты,

Ад нястачы і дурноты

Берагчы найперш малых,

Берагчы сваю Айчыну,

Берагчы свайго мужчыну

І хоць парачку чужых!

Марыць не шкодна? То каб гэтыя словы ды богу ў вушы!

Спадарства, як жа мы зажылі б!

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Метры ўжо патаннелі? Рынак нерухомасці ўвайшоў у стан доўгачасовай спячкі

Метры ўжо патаннелі? Рынак нерухомасці ўвайшоў у стан доўгачасовай спячкі

Практычна ўсе ўдзельнікі рынку цяпер у стане нявызначанасці.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Удалае паляванне і «Трэба глядзець дэтэктывы».

Грамадства

«Макiяж — адзенне для твару». Цi мужчынскiх рук гэтая справа?

«Макiяж — адзенне для твару». Цi мужчынскiх рук гэтая справа?

З якiмi мэтамi ў «жаночую» прафесію прыходзяць маладыя хлопцы?