Вы тут

Вясна — будзе. Што можа выратаваць на краі бездані


Ужо каторы дзень не ідзе з галавы гісторыя з 36-гадовай мінчанкай, якая на пачатку тыдня выскачыла з акна сваёй кватэры на восьмым паверсе. Ну, вы, напэўна, чыталі або чулі: і пра тое, як няўдалая самагубца спачатку выкідвала праз акно рэчы, і пра тое, як пашанцавала пасля самой — звалілася проста на «куб жыцця», які паспелі разгарнуць пад акном ратавальнікі, атрымала толькі лёгкае страсенне мазгоў. Суседзі пра яе кажуць, што «спакойная, адэкватная, не п'е», жыве адна ў аднапакаёўцы, якую набыла за свае грошы ў новабудоўлі. Дапытлівыя калегі ўжо знайшлі ў сацыяльных сетках і фота жанчыны, і маці яе ў невялікі правінцыйны гарадок дазваніліся (хоць як па мне, дык гэта трэба ў сабакі вачэй пазычыць, каб падобныя званкі па гарачых слядах рабіць). Прычын адчайнага ўчынку так і не даведаліся. А сама гераіня гэтай гісторыі наўрад ці ў тым прызнаецца. Хутчэй за ўсё, дайшла да нейкага краю, на якім не змагла ўтрымацца. Гісторыя вельмі тыповая для вялікага горада, дзе так проста апынуцца ў абсалютнай адзіноце сярод людзей.


org5.livejournal.com

Сапраўды, усё тыпова, як у сцэнарыі кароткага — на чатыры серыі — знятага на нашых пляцоўках таннага кіно, што круцяць на каналах кожныя выхадныя. Сярод сюжэтных ліній там ёсць і гэта, вельмі жыццёвая. Яна — правінцыялка, якая, скончыўшы школу ў невялікім гарадку, дзе нічога не свяціла, выправілася скараць сталіцу. Яна не без здольнасцяў, паступае ва ўніверсітэт. Жыве ў інтэрнаце, падпрацоўвае кур'ерам ці афіцыянткай: маці са сваёй невялікай зарплатай дапамагчы не можа. Вяртацца дадому пасля вучобы вельмі не хочацца, таму мэтай становіцца застацца ў межах МКАД. Яна чапляецца за любую магчымасць, каб знайсці месца, дзе яе дыплом будзе патрэбны. І дзякуючы стараннасці, здольнасцям, упартасці ў дасягненні мэты ў яе гэта атрымліваецца. Яна трапляе ў офіс буйной кампаніі на самую нізкую прыступку службовай лесвіцы. Па якой, зразумела, трэба рухацца далей, бо не жыць жа ўсё жыццё ў здымным пакоі з прыдуркаватай гаспадыняй ці заклапочаным гаспадаром. І яна пракладвае свой шлях далей. Застаецца пасля работы, каб якасна выканаць усё даручанае, заўсёды гатова падмяніць таго, хто на бальнічным або ў адпачынку. Сама выбіваецца з апошніх сіл, але яно таго варта: начальства яе заўважае і робіць кіраўніком аддзела спачатку на замену дэкрэтнага, пасля на пастаяннай аснове. Павялічваецца і зарплата — можна зняць асобную кватэру ў хрушчоўцы на ўскраіне і пачынаць адкладваць на першы ўзнос на ўласнае жыллё.

За ўсімі гэтымі жыццёва важнымі клопатамі на ўсё іншае вельмі мала часу. Мужчыны? Раз-пораз здараюцца выпадковыя інтрыжкі пасля карпаратыву або на адпачынку дзе-небудзь у Турцыі (ну, канешне, Турцыю раз на два гады яна сабе можа дазволіць, шэсць дзён, сем начэй — сама тое). На больш сталыя стасункі з кожным годам усё менш застаецца часу, дый жадання не прыбаўляецца. Толькі часам, нібы з мінулага жыцця, прыгадаецца сусед з іхняга гарадка, які ў апошні школьны май кідаў ёй на падваконне ахапкі чаромхі, ды аднагрупнік, з якім жыла ў адным інтэрнаце і на першых курсах хадзіла ў кіно. Сяброўкі? Хто замужам з вывадкам дзяцей, хто гэткая самая занятая. І сустрэцца ну ніяк не атрымліваецца, хіба раз на год за келіхам віна ў якой кавярні, але размовы ўсё пустыя, бо кожная глядзіць на гадзіннік, бо гаварыць, па сутнасці, — пра што з імі гаварыць? Дзеці? Якія дзеці — жыць няма дзе, а калі крэдыт на кватэру — як і з чаго яго тады выплачваць?..

Нарэшце, мэта дасягнута: яна — намеснік намесніка па нейкіх там пытаннях, спраўляе наваселле ў аднапакаёўцы «каменных джунгляў» на ўскраіне. І — прыходзіць вусцішная цішыня і адчуванне пустэчы. А далей — «тридцать шестой день рождения — так бесприютно, // когда никто не приходит и все позади»... І змрочная бясснежная зіма з чорнымі непрагляднымі вечарамі, якая, здаецца, ніколі не скончыцца...

Вось тут — паводле тыповага сцэнарыя — павінна быць кульмінацыя, а за ёй — хэпі-энд. Напрыклад, з'явіцца хтосьці дужы і надзейны, які кахаў яе ўсё жыццё, — той жа сусед з чаромхай, які стаў удалым бізнесменам, ці аднакурснік, які вярнуўся з-за мяжы, ці зусім дагэтуль незнаёмы, але ўдалы, прыгожы, надзейны. Ці, як варыянт, — асірацелае дзіця далёкіх сваякоў, якое шкада аддаць у дзетдом, а дагледзець можа толькі яна. Ці новае месца работы — яе раптам пераводзяць у галоўны офіс, не толькі ў іншы горад, але і ў іншую краіну — і новае жыццё (у цітрах напішуць: «Працяг будзе»)...

Але ў жыцці не так, як у кіно. І ні кульмінацыі, ні хэпі-энду, ні працягу можа не быць. І як тады ўтрымацца на краі пустэчы, калі ўтрымацца няма за што?..

...Мая добрая сяброўка, якая жыве амаль што па вышэйапісаным сцэнарыі (а бачымся мы з ёй, як вы здагадаліся, не часцей чым раз на год), нядаўна расказала мне — як. «Ведаеш, прачнулася задоўга да будзільніка, у пустой кватэры вусцішна, у суседніх дамах вокны адно за адным запальваюцца, людзі за імі жывуць, адно аднаму патрэбныя... І так дрэнна стала — уголас выць была гатова. А тут раптам — сонца ў вочы. Сапраўднае ранішняе сонца, але ж у мяне вокны на захад глядзяць! Спачатку нават спалохалася, пасля даўмелася: гэта ж яно ўзыходзіць, у шыбах высоткі, што насупраць, адлюстроўваецца і некалькі хвілін проста мне ў вокны свеціць... Нібы душу падсвяціла — такое раптам імгненнае пачуццё шчасця нахлынула. І веданне, што вясна хутка, што людзі вакол цудоўныя, што ўсё добра будзе...»

Зрэшты, усім людзям — і шчаслівым, і не вельмі — гэта веданне патрэбна. Пэўна, яно адно і выратуе на краі, апынуцца на якім можа кожны.

Алена ЛЯЎКОВІЧ

Выбар рэдакцыі

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Галаву можна вешаць, ламаць, сушыць, намыльваць... Але не губляць!

Грамадства

Як шматдзетная сям’я будуе жыллё з дапамогай дзяржаўнай субсідыі

Як шматдзетная сям’я будуе жыллё з дапамогай дзяржаўнай субсідыі

Святлана, шматдзетная мама з вёскі Чарнаўчыцы, што пад Брэстам, падзялілася гісторыяй іх сям'і і дома.

Грамадства

Камень Узнясення, «Стопачка» і «Руская свечка». Што паглядзець у Іерусаліме?

Камень Узнясення, «Стопачка» і «Руская свечка». Што паглядзець у Іерусаліме?

Аўтобусы з паломнікамі і турыстамі ніколі не праязджаюць міма гэтых знакавых, і не толькі для хрысціян, святынь.