Вы тут

#Яжмаці. Зубачыстка натхнення


На ранішніках я не вытрымліваю і плачу. Крадком. Бывае, спрабую дамовіцца з сабой, каб не плакаць, — не магу. Я назіраю, як растуць мае дзеці, кожны дзень, але чамусьці менавіта тут усведамляю, наколькі яны выраслі. Выяўляецца ў іх гэта не столькі фізічна, колькі ва ўменні сабрацца ў адказны момант. Вось малодшая дачка Малання ў яслях: заходзіць разам з іншымі малымі ў музычную залу. Яна нават не вельмі разумее, што адбываецца. Вачыма знаходзіць мяне, і... вуаля — на сцэне на аднаго маленькага акцёра менш. А маленькі анёлак ужо сядзіць у мяне на руках, моцна абхапіўшы за шыю... Цяпер малой чатыры, і яна спрытна танцуе вясновы танец для мамы, але вершык расказвае пакуль ціха і нясмела... Я з усіх сіл стараюся не заплакаць. Як жа яна вырасла!..


Уля зусім іншая, гэта — дзяўчынка-прыгода. Ёй часта давалі галоўныя ролі. Яна смелая, гучная і любіць усеагульную ўвагу. У яслях малая адзіная з дзяцей у сваёй групе не адчула жаху ад выгляду Дзеда Мароза, яна ледзь не сама адабрала ў яго падарунак. Пасталеўшы, спрабавала кантраляваць іншых. Напрыклад, яе партнёр у танцы рабіў няправільны рух, яна яго выпраўляла, але калі раптам сустракала супраціўленне, то сядала на крэселка для акцёраў, і ніхто ўжо не мог яе падняць. Пастаноўка заставалася без галоўнага героя... Вопыт выхавальнікі атрымалі, і таму ва Ульяны часта ёсць дублёр, а часам ёй увогуле не даюць галоўную ролю. Дома мы прывыклі не выпускаць яе з-пад увагі, бо энергія б'е фантанам, сама яна любіць эксперыменты, а пра вынікі ўвогуле не думае.

Сёлета Ульяна паступала ў гімназію-каледж мастацтваў. Гэта вельмі добрая школа, праўда, там пры паступленні трэба здаваць экзамен. Адбіраюць дзяцей ва ўстанову, ацэньваючы іх творчы малюнак. Уля малюе выдатна. У гэтым плане яна заўседы апярэджвала аднагодкаў, але ў плане самадысцыпліны пакуль застаецца на ўзроўні дзіцячага садка, а ніяк не другакласніцы. Уля не малюе па замове — толькі з натхнення. Маёй задачай было стварыць ёй у дзень экзамену добры настрой. Але здарылася сапраўдная катастрофа. Менавіта тады мы адпраўлялі старэйшага сына ў лагер. Уля таксама хацела, але ж у яе іспыты. І ўсё, яна насупілася і не захацела ісці маляваць. З вялікай цяжкасцю мы ўгаварылі яе хоць проста пайсці на экзамен. Я выдыхлася на стадыі перамоў. Муж узяўся давезці малую да будынка гімназіі. У яго быў план: не падкупляць яе, а проста «выпадкова» зайсці ў кавярню папіць кавы — магчыма, сэрца дзяўчынкі памякчэе, яна папросіць што-небудзь смачнае і, лёгка займеўшы «хацелку», натхніцца. Муж замовіў кавы, але малую нічога не зацікавіла.

Яна села за столік хмурная. Муж піў каву, спрабуючы прыдумаць «план Б», а Уля дэманстратыўна сумавала, перыядычна ёрзаючы ў крэсле. І раптам малая ўскрыкнула і ўскочыла! Аказалася, што на крэсле... ляжала зубачыстка, якая пракалола спаднічку і, за адным разам, мяккае месца. Тут жа каля іх апынулася афіцыянтка, якая дастала зубачыстку, што захрасла ў спадніцы, у якасці выбачэння прапанавала мужу не плаціць за каву, а Улі прынеслі марожанае. Дачка з татам смяяліся ўсю дарогу да гімназіі. У выніку экзамен быў здадзены паспяхова. Работа Ульяны была адна з найлепшых, і яна паступіла. Засталося адолець самую дробязь: вучыцца так, каб не адлічылі. Вось так цудоўнай зубачыстцы ўдалося зрабіць тое, што не змаглі два дарослыя чалавекі.

Наталля ТАЛІВІНСКАЯ

Выбар рэдакцыі

Культура

Падмурак Трэцяга Рэнесансу закладваецца ва Узбекістане

Падмурак Трэцяга Рэнесансу закладваецца ва Узбекістане

У Ташкенце прайшлі Тыдзень культурнай спадчыны Узбекістана і ІV Міжнародны кангрэс Сусветнага таварыства па вывучэнні, захаванні і папулярызацыі культурнай спадчыны Узбекістана «Культурная спадчына Узбекістана — падмурак новага Рэнесансу».

Грамадства

Елку можна секчы, але нельга спальваць у печы. Чым небяспечныя хвойныя дрэвы і што з імі рабіць, асабліва пасля свят

Елку можна секчы, але нельга спальваць у печы. Чым небяспечныя хвойныя дрэвы і што з імі рабіць, асабліва пасля свят

Елкі, вывезеныя на смеццевыя палігоны, падчас гніення выдзяляюць у асяроддзе шкодныя рэчывы не горш за пластык.

Грамадства

Як вайскоўцы на захопленым нямецкім аўтамабілі прарываліся да партызанаў і выратавалі людзей ад расстрэлу

Як вайскоўцы на захопленым нямецкім аўтамабілі прарываліся да партызанаў і выратавалі людзей ад расстрэлу

Наш даўні сябар — жыхар Вялікай Бераставіцы — Міхаіл Маскальчук даслаў нам чарговы цікавы аповед, які быў запісаны са слоў бацькі Міхаіла, Васіля Маскальчука.

Грамадства

Камфортнае жыллё і спрыяльнае асяроддзе. Аднайменная дзяржпраграма дазволіць павысіць якасць камунальных паслуг і наблізіць да Мэты-99

Камфортнае жыллё і спрыяльнае асяроддзе. Аднайменная дзяржпраграма дазволіць павысіць якасць камунальных паслуг і наблізіць да Мэты-99

Днямі аб праекце профільнай дзяржпраграмы журналістам падчас прэс-прэзентацыі расказаў міністр жыллёва-камунальнай гаспадаркі Андрэй Хмель.