Вы тут

Віктар Гардзей. Колы часу


РАВЕСНІКУ

 

Шчыміць душа, і мроіцца радзей,

Што будзе ўсё, як і раней, папросту.

Абноўку ўжо не тулім да грудзей,

Ніхто, аднак, не стане маладзей —

Свайму ў журбе парадуемся ўзросту.

 

Хай мудрасць абмінула, пры якой

Карысны злыдню нават чорны блёкат.

Расплюшчыш вочы з першаю расой:

Каля цябе і боль, і неспакой —

Начлежнікі твае — паснулі ўпокат.

 

Калі ўжо не насмешка, то папрок,

Заплечны шэпт і — хлюпікаў навала.

Равеснік мой шаноўны, мой гадок,

Сягоння пад гару я не хадок,

Хаця дарог крутых і нам ставала.

 

Кліч вышыні, нябачнай у смузе,

Абрынецца, дык грукат ад камення.

Пакутамі сумленне загрызе,

І думы не пакінуць — балазе,

Шчыміць душа і просіць разумення.

 

 

 

КАНТАТА ДАЖДЖУ

 

I

Там, як ёсць, залацістыя ранні,

І на бродзе там трубяць ласі.

Скуль бяруцца пустыя жаданні:

— Пашукай, прывязі, прынясі?

Даспадобы, ці не, дамаседу,

Не зважай на адчай і нуду.

Як паеду — куды гэта еду?

І не ўцямлю — куды я іду?

 

II

Не патрапіць, аднак, да султана,

Не пацешыць візітам раджу,

Ды з любоўю якой нечуванай

Буду слухаць кантату дажджу!

Будзе ўсё, нібы ў казцы дзіцячай,

Я і тут сам сабе чарадзей.

А як здзеецца штосьці іначай,

Трубаў гук будзе чуцца радзей.

 

III

Вось дык рогі! Дажыўся ж да згубы

Сябра мне — лось, відочна, стары.

Супакой, а зіхоткія трубы

Адсырэюць у дождж на бары.

Заціхае абвальна кантата,

Ды нічога цяпер не забудзь.

Мой мабільнік пішчыць зухавата:

— Прывязу, прынясу — дома будзь!

 

 

АЗЯРО НАЛІЎНОЕ

 

Цяпер гэта спляжаны груд.

Раслі тут і боб, і жытное.

А побач вучонасці цуд:

Было азяро наліўное.

 

Падчысцілі скрэперам дно,

І дамба акрэсліла «чашу».

У чашу нальюць не віно —

Спампуюць Цну бедную нашу.

 

То дождж беспрабудны, то суш:

Балота наспех асушалі.

Казалі, прыроду не руш —

Ніяк не ўтаймуюцца шалі.

 

Прыйшоў іншы час — пачалі

Выдаткі зрахоўваць па «компу».

«На вецер кідаем рублі!»

Адключаць электрыкі помпу.

 

Скацілася вільгаць наўгрунь,

Зарос нават след ручаёвы.

Лавіўся на вуду акунь,

Цяпер той акунь — выкапнёвы.

 

Туман каб у жніўні грыбны!

Ды жнівень амаль без туману.

То спёка, то слота з вясны,

Туман — як павязка на рану.

 

Кіруюць буслы ў чарадзе

З-пад Ганцавіч ці з-пад Лагойска.

Ляжыць па нізках дзе-нідзе

Туман, як разбітае войска.

 

 

ЗОЛАТА МАМОНЫ

 

Сёння, як і летась, восень рыхтык тая:

Сонечна, асмужна — восень залатая!

Сівер дзьмухнуў стылы — лісцікі падгроб

На прагал, на трыбу, дый на расцяроб.

Ззяюць не дукаты, свецяць не апалы:

З ветрам варухнуўся, бліснуў ліст апалы.

Клёну клёны мовяць на сваім «арго»:

— Меней, меней чырвані, толькі і ўсяго.

З неба бог багацця — сам спадар Мамона

Па кутах рассоўгаў золата сезона.

Верасень спраўляе векавечны баль,

Бабінага лета — радасць, смутак, жаль.

У пачуццях шчырых залацеюць межы

Ад майго дзядзінца і да Белавежы.

Сівер дзьме адчайна, дык наскрозь прасвішча

Беразняк празрысты з майскім такавішчам.

Там глушэц-старацель у чырвоны зеў

Не адзін каменьчык заглынуць паспеў.

Цёпла, ціха, пуста — вось такія справы.

Каляровай гамы любы зроку сплавы.

Гэты гай наводдаль як манетны двор:

Медзякі чаканіць клеркам насупор.

Гвалт усчнуць вароны, дык няма ім зладу.

Лёгкі і ажурны шорах лістападу.

Блізка вожык пыхкаў — жоўценькі клубок.

Абкалоўся лісцем. Ну, бяжы, браток!

Праўда ж, баль журлівы, без кляцьбы і злобы?

Золата Мамоны — найвышэйшай пробы.

 

 

ВЕЧНЫ РУХ

 

Ёсць дарога, дык і рух няспынна

З колаў часу ацякае ўзбоч.

Поўдзень. Вечар. А яшчэ павінна

Валадарыць у абсягах ноч.

 

Здоўжыцца блукаць у снах бядовых.

Стогн, ускрык — трызненням наўздагон.

Ну, блукай сабе, а ранак новы

Прапішчыць заранкай ля акон.

 

Не хаос у цемрадзі панаднай,

Мудры рух і там, сярод імгі.

Кружацца планеты і дакладна

На свае вяртаюцца кругі.

 

На зямлі тут і шляхі ў разлогах

Па пяску, па снезе, па гразі.

Але ёсць уласная дарога —

Едзь, ідзі, на чэраве паўзі!

 

Ноч міне, і статкамі з папасу

Дзень рыкае, а пастух ахрып.

Вечны рух сцякае з колаў часу,

Можа, чулі гэтых колаў скрып?

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Жыццёвы шлях Якава Крэйзера. Першы камдзiў, якi атрымаў Зорку Героя, заслужыў яе, абараняючы Барысаў

Жыццёвы шлях Якава Крэйзера. Першы камдзiў, якi атрымаў Зорку Героя, заслужыў яе, абараняючы Барысаў

У пачатковы перыяд Вялiкай Айчыннай вайны зацятыя баi разгарнулiся пры абароне Барысава — старадаўняга беларускага горада на Бярэзiне. 

Грамадства

Схадзіць на «Куфар» і застацца без грошай. На папулярным сайце можна сустрэць махляра, замаскіраванага пад пакупніка

Схадзіць на «Куфар» і застацца без грошай. На папулярным сайце можна сустрэць махляра, замаскіраванага пад пакупніка

«Лічбавыя жулікі», якія здымаюць грошы з чужых банкаўскіх карт, звычайна маскіруюцца пад інтэрнэт-рэсурсы, вартыя даверу.