Вы тут

Пажылыя беларускі адказваюць, як каранавірус змяніў іх жыццё


Хтосьці з беларусаў пайшоў на самаізаляцыю, хтосьці жыве як раней

Ці змянілася нешта ў нашым жыцці з прыходам каранавіруса? Як мы сталі рэагаваць на новыя рэаліі, чаго баімся, на што спадзяёмся? Мы пагаварылі з некалькімі пажылымі беларускамі з розных куткоў краіны. Вось іх адказы.


Людміла Карнеева (62 гады), Магілёў:

Я з пачатку сакавіка пайшла на самаізаляцыю. Не тое, што я ўвесь час сяджу дома, але стараюся не выходзіць лішні раз у краму, не хаджу ні ў музеі, ні на масавыя мерапрыемствы. А раней я часта хадзіла на адкрыццё выставак, на прэзентацыі кніг, займалася на розных курсах — мела актыўны лад жыцця. Адзіны раз, калі я парушыла самаізаляцыю, — гэта ўчора прыехала да бацькі ў Брэсцкую вобласць, вось я зараз у яго. Яму 86 гадоў, і ён чакаў мяне. Сёння займалася ўборкай. Я пакуль першыя некалькі дзён не хачу з ім асабліва блізка кантактаваць з меркаванняў бяспекі. Мы ў розных пакоях — добра, што дом вялікі. Пакуль нават за адным сталом не ядзім. Ці мала што, я ж учора ехала ў маршрутцы з 17 чалавекамі. Праўда, ніхто не чхаў і не кашляў, ніхто асабліва не размаўляў, таму спадзяюся, што ўсё будзе добра.

Я за гэтыя паўтара месяца самаізаляцыі ў Магілёве перачытала шмат кніг. Тут, у вёсцы, таксама працягну чытаць — у таты вялікая бібліятэка. І ў тэлефоне ў мяне безлімітны інтэрнэт. Наогул гэта мая малая радзіма, я тут усіх ведаю, і мяне ведаюць. Калі б гэта быў звычайны час, я б пахадзіла, паездзіла па знаёмых бабулях, але пакуль, мабыць, буду мець зносіны з імі толькі па тэлефоне. Нічога, пабачымся потым, калі ўсё скончыцца.

Раіса Зеляніцкая (70 гадоў), Барселона:

Я ўжо два месяцы як у Барселоне. Прыляцела сюды да дачкі 15 лютага, калі яшчэ ніхто ні ў нас, ні ў Еўропе не думаў ні пра якую эпідэмію. Праўда, сын мой мне казаў: «Дарма ты ляціш». І я цяпер шкадую, што не паслухалася яго. Дадому, у Беларусь, я павінна была вярнуцца 14 сакавіка, але рэйс адмянілі. Грошы за білет да гэтага часу не вярнулі. 25 красавіка я зраблю другую спробу: ужо купіла білет, гэтым разам на «Белавія». Так што, калі рэйс не адменяць, прылячу.

Тут мы ўсе сядзім у ізаляцыі. Каранцін у Іспаніі працягнулі да 25 красавіка, хоць хваля захварэлых ужо некалькі дзён як пайшла на спад. Вуліцы ў горадзе цалкам пустыя. Выходзіць можна толькі ў найбліжэйшы магазін, аднаму чалавеку ад сям'і, і тое толькі раз на тыдзень. Але я ўчора выйшла паціху і трошачкі прайшлася. Праўда, праз 10 хвілін да мяне пад'ехала паліцэйская машына, і паліцэйскія нешта пачалі мне тлумачыць, не выходзячы з машыны. Я паківала галавою, маўляў, зараз вярнуся дадому, і яны з'ехалі. Штрафаваць мяне не сталі, хоць за парушэнне каранціну тут звычайна штрафуюць. Выходзіць можна, толькі калі ты едзеш на работу, але ў такім выпадку ў цябе будзе даведка — дазвол на выхад.

Наогул іспанцы вельмі бесшабашныя, любяць патусавацца, схадзіць у кавярню, рэстаран, на пляж. І спачатку яны ўспрынялі эпідэмію несур'ёзна. Але потым пайшла інфармацыя па ўсіх каналах, на тэлефон сталі прыходзіць папярэджанні, і людзі сталі задумвацца аб сваіх паводзінах, перасталі выходзіць з дому.

Але цяпер тут «прачнуліся» рознага роду ашуканцы, таму ўсе паведамленні на тэлефоне і ў інтэрнэце трэба старанна фільтраваць. Масак у аптэках няма. У мяне скончылася медстрахоўка, яна была толькі на месяц. У дачкі няма ніякіх накапленняў, яна жыве ад зарплаты і да зарплаты, у мяне грошы, што я з сабой узяла, таксама амаль скончыліся... Але я заняла пазіцыю — не ўнікаць у дрэнную інфармацыю, не чапляць яе на сябе. Гляджу фільмы ў у тэлефоне. Сумна, вядома. У дачкі ёсць па томіку Пушкіна, Чэхава і Акуніна на рускай мове. Я іх ужо перачытала. Хацела купіць крыжаванкі ў краме, але іх усе раскупілі...

Я за сябе не баюся — чамусьці ўпэўненая, што да мяне вірус не прычэпіцца. Але я хвалююся за сваіх дзяцей і за ўнукаў.

Галіна Крот (75 гадоў), Жыткавічы:

Мы як жылі, так і жывём. Унука вось прывезлі нам на канікулы з Мінска... Мне здаецца, цяпер куды больш панікі, чым самога каранавіруса. Вядома, чуткі розныя ходзяць: адзін кажа адно, другі — другое... Але я лічу, што не так ужо ўсё і страшна. Сярод маіх знаёмых ніхто не захварэў, ды і мы з мужам нармальна трымаемся. Спецыяльна сваім здароўем мы не займаемся, проста я лічу, што трэба больш рухацца, тады і здароўе будзе. А як сядзеш, так і пачынаеш толькі прыслухоўвацца да сваіх адчуванняў.

Мы з мужам цяпер якраз робім дома рамонт, так што вельмі занятыя. Раней хадзілі на рэпетыцыі ў Дом культуры і ў Тэрытарыяльны цэнтр сацабслугоўвання — мы спяваем у ансамблі. Цяпер рэпетыцыі часова адменены з-за эпідэміі. Але як толькі адновяцца — зноў пойдзем.

Таццяна Колбіна (65 гадоў), Мінск:

Я ўжо тры тыдні як абмежавала ўсе свае перамяшчэнні па горадзе і нават па сваім мікрараёне. Хоць я заўсёды была вельмі актыўная пенсіянерка. Займалася ва Універсітэце трэцяга ўзросту, сама праводзіла майстар-класы, на якіх вучыла рабіць упрыгажэнні і карціны з натуральнай скуры, хадзіла ў басейн, на фітнес. Але цяпер усё адмяніла.

Такой самаізаляцыі, каб наогул не выходзіць з кватэры, я не прытрымліваюся. Пашыла сабе маскі і выходжу, напрыклад, у краму, але ўсяго пару разоў на тыдзень і ў той час, калі там менш народу. Добра, што ў мяне ёсць сабака, які цяпер мяне «выгульвае» два, а то і тры разы на дзень. Пры гэтым я стараюся шпацыраваць з ім у месцах, дзе амаль няма людзей. На шчасце, такія ёсць у маім мікрараёне.

А дома я заўсёды знайду, чым сябе заняць. Чытаю, займаюся шыццём, гляджу ў інтэрнэце віртуальныя выстаўкі, тэатральныя пастаноўкі, канцэрты. З сяброўкамі цяпер маю зносіны па тэлефоне.

У мяне вялікі круг знаёмых, сярод іх ёсць і адзінокія людзі. І я вось думаю, як ім цяпер, асабліва калі ў чалавека ўжо зрок няважны і ён не можа ні чытаць, ні вязаць. Думаю, іх гэта вельмі прыгнятае — тое, што цяпер адбываецца.

На шчасце, у маім асяроддзі няма ніводнага чалавека, які б пацярпеў ад каранавіруса. І я аптымістка па натуры, але ўсё роўна трохі турбуюся, нават не пра сябе, а пра дзяцей. Мяне маёй пенсіі ніхто не пазбавіць, якая б яна ні была, а вось як складзецца ў іх далей з работай?

Гутарыла Святлана Бусько

Загаловак у газеце: «Перачытала шмат кніг...»

Выбар рэдакцыі

Грамадства

«Да штыка ён пяро прыраўняў». Узгадваем ваеннага карэспандэнта Канстанціна Сіманава

«Да штыка ён пяро прыраўняў». Узгадваем ваеннага карэспандэнта Канстанціна Сіманава

28 лістапада 2020 года спаўняецца 105 гадоў з дня нараджэння вядомага рускага пісьменніка, ваеннага карэспандэнта і журналіста Канстанціна Сіманава. 

Грамадства

«Калі б не сям'я Абрамукоў, наш род перастаў бы існаваць яшчэ ў 1941 годзе». Расіянка з Ніжняга Ноўгарада знайшла ў беларускай вёсцы сваякоў

«Калі б не сям'я Абрамукоў, наш род перастаў бы існаваць яшчэ ў 1941 годзе». Расіянка з Ніжняга Ноўгарада знайшла ў беларускай вёсцы сваякоў

І аднавяскоўцаў людзей, якія ў час вайны ратавалі сям'ю яе бабулі, жонкі афіцэра Чырвонай Арміі.

Спорт

«Вікторыя», якая робіць з Гродна баскетбольную сталіцу

«Вікторыя», якая робіць з Гродна баскетбольную сталіцу

Гродна — горад з багатай не толькі культурнай, але і баскетбольнай гісторыяй. 

Грамадства

У Гродне жыхары кватэр адмовіліся падчас капітальнага рамонту здымаць аздабленне з балконаў. На іх падалі ў суд

У Гродне жыхары кватэр адмовіліся падчас капітальнага рамонту здымаць аздабленне з балконаў. На іх падалі ў суд

Такога кшталту справа ў судзе Кастрычнiцкага раёна Гродна разглядаецца ўпершыню.