Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў


Чые бычкі... Абы цялушкі нашы

...Мне ў той час было гадоў, можа, з дзесяць — многага не ведаў, не разумеў. Ды і адкуль, калі ў вёсцы ні радыё, ні тэлебачання... Кіно і тое прывозілі адзін раз у тыдзень. Людзі толькі-толькі абжываліся пасля вайны: нешта будавалі, абзаводзіліся кароўкамі.

Тое ж перажывалі і калгасы: не мелі, можна сказаць, ніякай сельскагаспадарчай тэхнікі, амаль усё рабілі ўручную. Але ж старшыня наш глядзеў уперад, вучыў кадры, укараняў найлепшы вопыт, хацеў завесці кароў, якія давалі б найбольш малака, і бычкоў, якія б хутчэй набіралі вагу.

...Мой тата ў той час скончыў курсы па штучным асемяненні. Праўленне калгаса выдзеліла яму памяшканне, закупіла ўсе неабходныя прылады працы і нават мікраскоп. Мяне ён вельмі цікавіў.

І вось аднойчы, калі бацька стаў глядзець у тую штуковіну, я не вытрымаў, спытаў:

— А што ты там бачыш?

— Ды вось, сынок, — у вусы ўсміхнуўся тата, — назіраю, ці жывыя тут бычкі ды цялушачкі. Хочаш паглядзець, — дык ідзі сюды.

Я глянуў і расчараваўся:

— Там нічога няма...

— А ты адно вочка заплюшчы, а другім глядзі — вось у гэта акенца.

Я зрабіў, як тата сказаў, але як ні ўзіраўся, ні цёлачак, ні бычкоў не бачыў... Хіба — маленькіх рухавых «апалонікаў»?

— А бачыш, — падказваў бацька, — яны розныя: ёсць з кароткімі хвосцікамі, ёсць — з доўгімі? З адных «апалонічкаў» будуць бычкі, з другіх — цялушачкі.

...Тады я выгляд зрабіў, што паверыў бацькавым словам, хоць па праўдзе ўсё гэта не так: каб хоць нешта зразумець у такіх складаных рэчах, мне трэба было падрасці і ў школе падвучыць заалогію.

Мікалай Багданаў, Мёрскі раён


Не было б шчасця, ды няшчасце памагло

Гэта гісторыя — з часоў майго маленства, недзе з шасцідзясятых, калі калгаснікі душыліся ў чэргах па хлеб (ды і то кукурузны)... У рабочых (у прыватнасці нашай цагельні) ужо была перавага. Яны — праўда, строга па спісе — забіралі свае боханы ў ларку на ўскрайку вёскі. І часам, калі нехта прасіў, не толькі за сябе, але і «за таго хлопца».

Зрэшты, пра гэта варта і падрабязней.

...Цагельнай вуліцу назвалі,

Яна ў нас цёзкаю была

З цагельняй,

што пабудавалі

Задужа блізка да сяла.

Туды бульдозеры і МАЗы

Чаўночылі амаль штодзень,

Зрабілі вуліцу — заразы —

Глінянай кашай да калень.

Па ёй Пятро ішоў са змены

І вечарэла ўжо якраз,

Стараўся ён як можна меней

Мясіць загліненую гразь,

 

Бо хлеба цэлы абярэмак

Валок вяскоўцам пад заказ.

Разлічваў — без прыгод...

дарэмна,

Бо не яго тады быў час:

 

Насустрач —

той яшчэ прыкольшчык

Іван Камар...

І «не касы»,

А ззаду ўжо чуваць фармоўшчыц,

Што з ім на змене, галасы.

 

Вось параўняліся...

Без жарту

Іван нібыта спачуваў:

— Ну ты, брат, рукі абцяжарыў...

Аборай порткі падвязаў?

 

Пятро адказвае бадзёра:

— Парваўся рэмень...

Дык вузлом...

Такой бяды... Яно ж не гора?

Абы нам горай не было!

 

А што да хлеба, —

распанелі

Мае суседзі...

Так, браток:

Во сёння з просьбамі населі,

Каб я ім хлеба прывалок.

 

— Ты б закурыў, —

Іван гаворыць, —

Даў роздых стомленым рукам...

А сам тым часам... за абору

І... «роздых» Пётравым штанам:

 

Уніз паўзуць

і не ўтрымаеш

(Не пакладзеш жа хлеб у гразь!)

А як кальсоны ў дзірках маеш,

Дык і на вочы не вылазь,

 

Бо ўжо й фармоўшчыцы наспелі,

Яшчэ здалёк прыціхшы ўраз:

Пятровы споднікі бялелі,

Як тыя ветразі падчас.

 

У іх «нырнуў» свавольнік-вецер

І адшукаў, што казытаць...

Як не самлеў — баяўся Пеця,

Каб бабам цуд не паказаць,

 

Бо рогат будзе...

Потым плёткі

Як далей жыці мужыку?

Ды...

адшукалася малодка:

Паспагадала бедаку.

 

Штаны, як бачыш падцягнула,

(Бо ёй жа хлеб не ўтрымаць...),

А заадно

яшчэ й шапнула,

Што будзе

вечарам чакаць.

 

...Шумелі побач дзеўкі-бабы —

Іван іх нечым забаўляў,

А Пеця быў, здаецца, й рады,

Што ён той «вузел» развязаў.

Мікола Камароўскі, г. Орша


Рыбка для зайкі

Раніцай ды пасля дажджу дыхаць у горадзе куды лягчэй: паветра свежае, дрэвы ў квецені, птушкі шчабечуць. Нават шкада, што вуліцы амаль пустыя — хіба машыны паўсюль стаяць.

Каля адной, бачу, трое: двое мужчын і жанчына. Па ўсім відаць — з рыбалкі прыехалі: багажнік насцеж, на пакетах рыба. І ладныя такія кучкі. «Вам вось гэта, большая, — кажа маладзейшы з мужчын, — вы ж удваіх рыбачылі». — «Але ж ты нашмат болей злавіў, — пярэчыць яму жанчына. — Значыць, большая кучка твая»...

У мяне аж на сэрцы пацяплела ад гэтай дзяльбы. А потым, і неяк міжволі, прыгадалася іншая. Генадзь (ён нейкі час «шафярыў» — вазіў аднаго фірмача) так пра яе расказваў:

— Значыць, неяк мы з босам выбраліся на Волму. Думалі, рыбалка як рыбалка... Аж не: вось такой ні ў мяне, ні ў яго аніколі не было і ўжо, напэўна, не будзе. Рыба хапала прынаду так, быццам з тыдзень перад гэтым пасцілася: толькі паспявай падсякаць ды цягаць. Азарт! А ўжо ўдача... Кілаграмаў з дзесяць мы ў садок накідалі! І шкада, што змяркацца стала...

Юшку варыць запозна было — павячэралі тым, што мелі, што з дому ўзялі. За чарачкай, наперабой паўспаміналі, як шчупак упарціўся ды кідаўся ў бакі (лёску то нацягваў, то адпускаў), як ляшчы білі хвастамі па вадзе, як акунькі з яршамі ў садок прасіліся... І раптам Віктар (на рыбалцы, як і ў лазні, генералаў няма) гаворыць: «А давай пакумекаем, каму што аддадзім. Самі ж не з'ядзім столькі рыбы?»

Давай дык давай: уключыў я ў машыне бліжняе святло, ён дастаў блакнот і ручку — начарціў «табліцу»: «Мне — табе — маёй цешчы — тваёй маці — маёй «рыбцы» — тваёй «зайцы» (вы здагадаліся, каго меў на ўвазе?). А далей пайшла дзяльба: і гарачыліся мы, і «насілі» рыбу з аднаго слупка ў другі, і крэслілі...

Урэшце Віктар сказаў, што шчупака ніхто не фаршыруе лепш, чым ягоная цешча (значыць, гэта рыбіна ёй), што ляшчоў — дзелім на тры кучкі: яму, мне і маёй маці. А вось драбяза — самы занятак для каханак — для «рыбкі» і «зайкі» — няхай патрэніруюцца, пакажуць сябе.

На тым і парашылі. Думалі, што раніцай, можа, яшчэ паловім, аднак праспалі, на жаль: сонца паднялося, значыць, рыба кляваць не будзе — трэба збірацца дамоў.

Я ўзяўся складваць у багажнік начынне, Віктар — забіраць з рэчкі рыбу. Адвязаў ён ад дрэва садок, пацягнуў на сябе, з цяжкасцю падняў над вадой і...

Пра гора-гаспадыню кажуць, што ўмела гатаваць — не ўмела падаваць. Мы з босам аказаліся такімі ж рыбакамі: то-бок хапіла ў нас розуму, каб рыбы налавіць, а вось у што яе скласці...

Не вытрымаў наш садок вялікага ўлову — у міг... парваўся: рыба хвосцікамі боўць-боўць-боўць і памінай як звалі... Толькі ёршык і тры акунькі засталіся — у ячэйкі забіліся.

Такога «падарунка» бос мой яўна не чакаў, а рэчка Волма — ні такога крыку, ні такіх мацюкоў...

Як і рогату, бо я адскочыў за кусты, сагнуўся ў тры пагібелі і разагнуцца не магу! Бос нават падумаў, што з таго расстройства мяне жывот прыхапіў... А ён і праўда — ад смеху як не парваўся!

І ўлоў падзяліўся ўмомант. Аніякіх табліц — дзве рыбкі яго кату і дзве — майму. А галоўнае — навука для нас абодвух: пакуль з рыбай дамоў не прыедзеш, лепей не лічы і, вядома ж, не дзялі. На сваіх памылках навучаны.

Любоў Чыгрынава, г. Мінск


Гэта салодкае слова: «Сва-бо-да-а!»

...Мала сказаць, што Таццяна любіла свайго Мішу, з гадамі ён стаў яе палавінай (прычым «большай», як той казаў), да таго ж — неад'емнай, пякучай, балючай, бо ў клопаце аб мужавым здароўі жонка забывала пра ўсё, а пра сябе дык, відаць, найперш.

Што муж?

З гадамі ён прывык да гэтай апекі, горш за тое — стаў раздражняцца: маўляў, што ты прыліпла, як ліст у лазні. Аніякай свабоды.

Гэта ў яго, а вось у яе...

Неяк раз сябры запрасілі іх на прыроду: на суткі знялі сядзібу ў вёсцы, сабралі там немалую кампанію: сумбурнае застолле было, і спіртное, на жаль, разлівалася рэчкай.

Факт, што Таня час ад часу тузала Мішу за рукаво: «Табе досыць... Не пі — у цябе страўнік».

Муж аднак і вухам не вёў: адмахваўся ад жонкі, як ад назойлівай мухі і далей рабіў, што хацеў...

Госці доўга тады сядзелі за сталом, ноч-апоўнач сталі разбрыдацца (а хто-ніхто і распаўзацца). Жанчыны вырашылі начаваць у адным дамку, мужчыны — у другім. Таццяна ўжо і месца выбрала, але ж помніла, што з дому на ўсякі выпадак яны бралі з сабой коўдру і спальнік — Міша казаў, што хоча паспаць «на прыродзе», у машыне.

Жонцы ж трэба было прасачыць, каб там усё было добранька: каб ён правільна паслаў пасцель, каб накрыўся, каб ноччу не змерз, каб хоць не расхварэўся.

Факт, што прыхапіўшы ліхтарык, Таня падышла да машыны і здзівілася, бо Мішы там чамусьці не было. «Можа, ён, не дай бог, недзе паваліўся? Можа, заблудзіўся? — занервавалася жонка. — А можа, з сэрцам што?»

З гэтымі трывожнымі думкамі яна спехам абышла ўсе сцежкі-дарожкі, праверыла закуткі, урэшце зазірнула ў пуню і... аслупянела: на сенавале яе ліхтарык выхапіў з цемры дзве кудлатыя галавы: адну мужчынскую, са збялелым спалоханым тварам і другую — з жаночым, ружовым, цалкам нявінным.

Галовы маўчалі. Маўчала і Таццяна.

...Невядома, колькі хвілін цягнулася гэта поўнае розных сэнсаў маўчанне: жонцы здалося, што прайшла не менш, чым вечнасць, а калі дакладней, — то ўсё яе даўгаватае сямейнае жыццё з яго радасцямі і бедамі, з заўсёдным нястомным хваляваннем за здароўе мужа, з усімі дзяжурнымі карвалоламі-валакардзінамі...

Услед яму, гэтаму жыццю, Таня раптам зацягнула нечаканае нават для сябе, працяжнае: «А-а-а-а!..» Яно рэхам адгукнулася ў Сусвеце і ўжо адтуль вярнулася з такім жа нечаканым і мяцежным словам: «Сва-бо-да-а-а-а...», разам з якім з душы Таццяны сышлі ўсе жаночыя крыўды, усе нязгоды з абрыдлым становішчам, з бесцырымоннай жорсткай рэчаіснасцю, з вар'яцкім часам безразважных падзей і нястрымных жаданняў.

Валянціна Паліканіна, г. Мінск

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

Ад яе ж чарговае і шчырае: «Пішыце! Калі ласка, з нумарамі тэлефонаў для аператыўнай зваротнай сувязі»

Прэв'ю: fanparty.ru

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Шакаладныя жаданні па-беларуску. Карэспандэнт «Звязды» пабывала на адной з кандытарскіх фабрык краіны

Шакаладныя жаданні па-беларуску. Карэспандэнт «Звязды» пабывала на адной з кандытарскіх фабрык краіны

Каб паглядзець, што тут рыхтуюць да свята і якімі салодкімі навінкамі збіраюцца здзіўляць беларусаў.

Грамадства

Зберагчы дзяцінства, або як сёння змагаюцца з педафіліяй

Зберагчы дзяцінства, або як сёння змагаюцца з педафіліяй

За дзесяць месяцаў бягучага года супрацоўнікі міліцыі выявілі больш за 600 злачынстваў супраць палавой недатыкальнасці або палавой свабоды непаўналетніх.

Грамадства

Школа — прастора для дыялогу. Чаму на тэму булінгу можна і трэба выказвацца ўслых

Школа — прастора для дыялогу. Чаму на тэму булінгу можна і трэба выказвацца ўслых

Рэспубліканскі цэнтр псіхалагічнай дапамогі падрыхтаваў для педагогаў рэкамендацыі па вырашэнні канфліктных сітуацый.

Грамадства

​Што павiнны зрабiць на прадпрыемствах, каб папярэдзiць распаўсюджванне COVID-19

​Што павiнны зрабiць на прадпрыемствах, каб папярэдзiць распаўсюджванне COVID-19

Мiнiстэрства аховы здароўя распрацавала рэкамендацыi па прафiлактыцы каранавiруснай iнфекцыi ў арганiзацыях.