Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў


Чые бычкі... Абы цялушкі нашы

...Мне ў той час было гадоў, можа, з дзесяць — многага не ведаў, не разумеў. Ды і адкуль, калі ў вёсцы ні радыё, ні тэлебачання... Кіно і тое прывозілі адзін раз у тыдзень. Людзі толькі-толькі абжываліся пасля вайны: нешта будавалі, абзаводзіліся кароўкамі.

Тое ж перажывалі і калгасы: не мелі, можна сказаць, ніякай сельскагаспадарчай тэхнікі, амаль усё рабілі ўручную. Але ж старшыня наш глядзеў уперад, вучыў кадры, укараняў найлепшы вопыт, хацеў завесці кароў, якія давалі б найбольш малака, і бычкоў, якія б хутчэй набіралі вагу.

...Мой тата ў той час скончыў курсы па штучным асемяненні. Праўленне калгаса выдзеліла яму памяшканне, закупіла ўсе неабходныя прылады працы і нават мікраскоп. Мяне ён вельмі цікавіў.

І вось аднойчы, калі бацька стаў глядзець у тую штуковіну, я не вытрымаў, спытаў:

— А што ты там бачыш?

— Ды вось, сынок, — у вусы ўсміхнуўся тата, — назіраю, ці жывыя тут бычкі ды цялушачкі. Хочаш паглядзець, — дык ідзі сюды.

Я глянуў і расчараваўся:

— Там нічога няма...

— А ты адно вочка заплюшчы, а другім глядзі — вось у гэта акенца.

Я зрабіў, як тата сказаў, але як ні ўзіраўся, ні цёлачак, ні бычкоў не бачыў... Хіба — маленькіх рухавых «апалонікаў»?

— А бачыш, — падказваў бацька, — яны розныя: ёсць з кароткімі хвосцікамі, ёсць — з доўгімі? З адных «апалонічкаў» будуць бычкі, з другіх — цялушачкі.

...Тады я выгляд зрабіў, што паверыў бацькавым словам, хоць па праўдзе ўсё гэта не так: каб хоць нешта зразумець у такіх складаных рэчах, мне трэба было падрасці і ў школе падвучыць заалогію.

Мікалай Багданаў, Мёрскі раён


Не было б шчасця, ды няшчасце памагло

Гэта гісторыя — з часоў майго маленства, недзе з шасцідзясятых, калі калгаснікі душыліся ў чэргах па хлеб (ды і то кукурузны)... У рабочых (у прыватнасці нашай цагельні) ужо была перавага. Яны — праўда, строга па спісе — забіралі свае боханы ў ларку на ўскрайку вёскі. І часам, калі нехта прасіў, не толькі за сябе, але і «за таго хлопца».

Зрэшты, пра гэта варта і падрабязней.

...Цагельнай вуліцу назвалі,

Яна ў нас цёзкаю была

З цагельняй,

што пабудавалі

Задужа блізка да сяла.

Туды бульдозеры і МАЗы

Чаўночылі амаль штодзень,

Зрабілі вуліцу — заразы —

Глінянай кашай да калень.

Па ёй Пятро ішоў са змены

І вечарэла ўжо якраз,

Стараўся ён як можна меней

Мясіць загліненую гразь,

 

Бо хлеба цэлы абярэмак

Валок вяскоўцам пад заказ.

Разлічваў — без прыгод...

дарэмна,

Бо не яго тады быў час:

 

Насустрач —

той яшчэ прыкольшчык

Іван Камар...

І «не касы»,

А ззаду ўжо чуваць фармоўшчыц,

Што з ім на змене, галасы.

 

Вось параўняліся...

Без жарту

Іван нібыта спачуваў:

— Ну ты, брат, рукі абцяжарыў...

Аборай порткі падвязаў?

 

Пятро адказвае бадзёра:

— Парваўся рэмень...

Дык вузлом...

Такой бяды... Яно ж не гора?

Абы нам горай не было!

 

А што да хлеба, —

распанелі

Мае суседзі...

Так, браток:

Во сёння з просьбамі населі,

Каб я ім хлеба прывалок.

 

— Ты б закурыў, —

Іван гаворыць, —

Даў роздых стомленым рукам...

А сам тым часам... за абору

І... «роздых» Пётравым штанам:

 

Уніз паўзуць

і не ўтрымаеш

(Не пакладзеш жа хлеб у гразь!)

А як кальсоны ў дзірках маеш,

Дык і на вочы не вылазь,

 

Бо ўжо й фармоўшчыцы наспелі,

Яшчэ здалёк прыціхшы ўраз:

Пятровы споднікі бялелі,

Як тыя ветразі падчас.

 

У іх «нырнуў» свавольнік-вецер

І адшукаў, што казытаць...

Як не самлеў — баяўся Пеця,

Каб бабам цуд не паказаць,

 

Бо рогат будзе...

Потым плёткі

Як далей жыці мужыку?

Ды...

адшукалася малодка:

Паспагадала бедаку.

 

Штаны, як бачыш падцягнула,

(Бо ёй жа хлеб не ўтрымаць...),

А заадно

яшчэ й шапнула,

Што будзе

вечарам чакаць.

 

...Шумелі побач дзеўкі-бабы —

Іван іх нечым забаўляў,

А Пеця быў, здаецца, й рады,

Што ён той «вузел» развязаў.

Мікола Камароўскі, г. Орша


Рыбка для зайкі

Раніцай ды пасля дажджу дыхаць у горадзе куды лягчэй: паветра свежае, дрэвы ў квецені, птушкі шчабечуць. Нават шкада, што вуліцы амаль пустыя — хіба машыны паўсюль стаяць.

Каля адной, бачу, трое: двое мужчын і жанчына. Па ўсім відаць — з рыбалкі прыехалі: багажнік насцеж, на пакетах рыба. І ладныя такія кучкі. «Вам вось гэта, большая, — кажа маладзейшы з мужчын, — вы ж удваіх рыбачылі». — «Але ж ты нашмат болей злавіў, — пярэчыць яму жанчына. — Значыць, большая кучка твая»...

У мяне аж на сэрцы пацяплела ад гэтай дзяльбы. А потым, і неяк міжволі, прыгадалася іншая. Генадзь (ён нейкі час «шафярыў» — вазіў аднаго фірмача) так пра яе расказваў:

— Значыць, неяк мы з босам выбраліся на Волму. Думалі, рыбалка як рыбалка... Аж не: вось такой ні ў мяне, ні ў яго аніколі не было і ўжо, напэўна, не будзе. Рыба хапала прынаду так, быццам з тыдзень перад гэтым пасцілася: толькі паспявай падсякаць ды цягаць. Азарт! А ўжо ўдача... Кілаграмаў з дзесяць мы ў садок накідалі! І шкада, што змяркацца стала...

Юшку варыць запозна было — павячэралі тым, што мелі, што з дому ўзялі. За чарачкай, наперабой паўспаміналі, як шчупак упарціўся ды кідаўся ў бакі (лёску то нацягваў, то адпускаў), як ляшчы білі хвастамі па вадзе, як акунькі з яршамі ў садок прасіліся... І раптам Віктар (на рыбалцы, як і ў лазні, генералаў няма) гаворыць: «А давай пакумекаем, каму што аддадзім. Самі ж не з'ядзім столькі рыбы?»

Давай дык давай: уключыў я ў машыне бліжняе святло, ён дастаў блакнот і ручку — начарціў «табліцу»: «Мне — табе — маёй цешчы — тваёй маці — маёй «рыбцы» — тваёй «зайцы» (вы здагадаліся, каго меў на ўвазе?). А далей пайшла дзяльба: і гарачыліся мы, і «насілі» рыбу з аднаго слупка ў другі, і крэслілі...

Урэшце Віктар сказаў, што шчупака ніхто не фаршыруе лепш, чым ягоная цешча (значыць, гэта рыбіна ёй), што ляшчоў — дзелім на тры кучкі: яму, мне і маёй маці. А вось драбяза — самы занятак для каханак — для «рыбкі» і «зайкі» — няхай патрэніруюцца, пакажуць сябе.

На тым і парашылі. Думалі, што раніцай, можа, яшчэ паловім, аднак праспалі, на жаль: сонца паднялося, значыць, рыба кляваць не будзе — трэба збірацца дамоў.

Я ўзяўся складваць у багажнік начынне, Віктар — забіраць з рэчкі рыбу. Адвязаў ён ад дрэва садок, пацягнуў на сябе, з цяжкасцю падняў над вадой і...

Пра гора-гаспадыню кажуць, што ўмела гатаваць — не ўмела падаваць. Мы з босам аказаліся такімі ж рыбакамі: то-бок хапіла ў нас розуму, каб рыбы налавіць, а вось у што яе скласці...

Не вытрымаў наш садок вялікага ўлову — у міг... парваўся: рыба хвосцікамі боўць-боўць-боўць і памінай як звалі... Толькі ёршык і тры акунькі засталіся — у ячэйкі забіліся.

Такога «падарунка» бос мой яўна не чакаў, а рэчка Волма — ні такога крыку, ні такіх мацюкоў...

Як і рогату, бо я адскочыў за кусты, сагнуўся ў тры пагібелі і разагнуцца не магу! Бос нават падумаў, што з таго расстройства мяне жывот прыхапіў... А ён і праўда — ад смеху як не парваўся!

І ўлоў падзяліўся ўмомант. Аніякіх табліц — дзве рыбкі яго кату і дзве — майму. А галоўнае — навука для нас абодвух: пакуль з рыбай дамоў не прыедзеш, лепей не лічы і, вядома ж, не дзялі. На сваіх памылках навучаны.

Любоў Чыгрынава, г. Мінск


Гэта салодкае слова: «Сва-бо-да-а!»

...Мала сказаць, што Таццяна любіла свайго Мішу, з гадамі ён стаў яе палавінай (прычым «большай», як той казаў), да таго ж — неад'емнай, пякучай, балючай, бо ў клопаце аб мужавым здароўі жонка забывала пра ўсё, а пра сябе дык, відаць, найперш.

Што муж?

З гадамі ён прывык да гэтай апекі, горш за тое — стаў раздражняцца: маўляў, што ты прыліпла, як ліст у лазні. Аніякай свабоды.

Гэта ў яго, а вось у яе...

Неяк раз сябры запрасілі іх на прыроду: на суткі знялі сядзібу ў вёсцы, сабралі там немалую кампанію: сумбурнае застолле было, і спіртное, на жаль, разлівалася рэчкай.

Факт, што Таня час ад часу тузала Мішу за рукаво: «Табе досыць... Не пі — у цябе страўнік».

Муж аднак і вухам не вёў: адмахваўся ад жонкі, як ад назойлівай мухі і далей рабіў, што хацеў...

Госці доўга тады сядзелі за сталом, ноч-апоўнач сталі разбрыдацца (а хто-ніхто і распаўзацца). Жанчыны вырашылі начаваць у адным дамку, мужчыны — у другім. Таццяна ўжо і месца выбрала, але ж помніла, што з дому на ўсякі выпадак яны бралі з сабой коўдру і спальнік — Міша казаў, што хоча паспаць «на прыродзе», у машыне.

Жонцы ж трэба было прасачыць, каб там усё было добранька: каб ён правільна паслаў пасцель, каб накрыўся, каб ноччу не змерз, каб хоць не расхварэўся.

Факт, што прыхапіўшы ліхтарык, Таня падышла да машыны і здзівілася, бо Мішы там чамусьці не было. «Можа, ён, не дай бог, недзе паваліўся? Можа, заблудзіўся? — занервавалася жонка. — А можа, з сэрцам што?»

З гэтымі трывожнымі думкамі яна спехам абышла ўсе сцежкі-дарожкі, праверыла закуткі, урэшце зазірнула ў пуню і... аслупянела: на сенавале яе ліхтарык выхапіў з цемры дзве кудлатыя галавы: адну мужчынскую, са збялелым спалоханым тварам і другую — з жаночым, ружовым, цалкам нявінным.

Галовы маўчалі. Маўчала і Таццяна.

...Невядома, колькі хвілін цягнулася гэта поўнае розных сэнсаў маўчанне: жонцы здалося, што прайшла не менш, чым вечнасць, а калі дакладней, — то ўсё яе даўгаватае сямейнае жыццё з яго радасцямі і бедамі, з заўсёдным нястомным хваляваннем за здароўе мужа, з усімі дзяжурнымі карвалоламі-валакардзінамі...

Услед яму, гэтаму жыццю, Таня раптам зацягнула нечаканае нават для сябе, працяжнае: «А-а-а-а!..» Яно рэхам адгукнулася ў Сусвеце і ўжо адтуль вярнулася з такім жа нечаканым і мяцежным словам: «Сва-бо-да-а-а-а...», разам з якім з душы Таццяны сышлі ўсе жаночыя крыўды, усе нязгоды з абрыдлым становішчам, з бесцырымоннай жорсткай рэчаіснасцю, з вар'яцкім часам безразважных падзей і нястрымных жаданняў.

Валянціна Паліканіна, г. Мінск

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

Ад яе ж чарговае і шчырае: «Пішыце! Калі ласка, з нумарамі тэлефонаў для аператыўнай зваротнай сувязі»

Прэв'ю: fanparty.ru

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

У архiтэктара Галiны Левiнай — Хатынь, творчая спадчына яе бацькi.

У свеце

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Сёлета еўрапейская эканомiка будзе перажываць глыбокую рэцэсiю з-за ўспышкi каранавiруса, нягледзячы на хуткiя i ўсёабдымныя антыкрызiсныя меры як на саюзным, так i на нацыянальным узроўнi.

Эканоміка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

2020 год паставіў усіх нас перад неабходнасцю дакладна планаваць свае выдаткі.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Класiкаў трэба ведаць…, Быў бы араты, будзе й прыганяты, Па малiну…