Вы тут

Як праходзіў першы ў Беларусi конкурс «Бацька года»


Грамадская арганiзацыя «Савет бацькаў» горада Мiнска — гэта аб'яднанне мужчын, якiя вырашылi садзейнiчаць рэалiзацыi ўсвядомленага, абдуманага, адказнага бацькоўства. Тут вераць, што тата — ключавы чалавек у жыццi кожнага дзiцяцi. Напярэдаднi Мiжнароднага дня бацькi (адзначаецца 21 чэрвеня) суполка запусцiла першы ў Беларусi конкурс «Бацька года». Сярод крытэрыяў, па якiх адбiралi прэтэндэнтаў, галоўныя наступныя: мужчына павiнен быць жанаты, а ўсе дзецi — народжаныя ў адным шлюбе. Мы сустрэлiся са старшынёй ГА «Савет бацькаў» Аляксандрам Вялiчкам, каб пагаварыць пра сучасных тат, сям'ю i шчасце.


Пераможца конкурсу «Бацька года» Павел Дурноў.

— «Бацька года» — наш першы такi конкурс. Мы доўга думалi пра крытэрыi, але, зразумела, усе яны вельмi суб'ектыўныя. Пра старт аб'явiлi за два тыднi да Дня бацькi, i ў нас вызначылiся 13 намiнантаў, за якiх можна было галасаваць у сацыяльных сетках. (Праўленне «Савета бацькаў» прысудзiла званне «Бацька года — 2020» Паўлу Дурнову, ён мае пяць дзяцей. — Аўт.) Для нас вельмi важна, каб прэтэндэнт быў сямейным i сацыяльна актыўным чалавекам. Думаю, налета мы падыдзем да адбору яшчэ больш сур'ёзна. Я бываю з лекцыямi ў розных краiнах i бачу, што беларусы — народ найбольш арыентаваны на сям'ю, — кажа Аляксандр Вялiчка.

Сёння арганiзацыi, якой без малога год, удалося рэалiзаваць цiкавыя i карысныя iнiцыятывы. Праходзяць сямейныя велапрагулкi па знакавых мясцiнах сталiцы. Рыхтуюцца велапаходы па гiстарычных месцах Мiнскага раёна. Праводзiцца таксама валейбольны турнiр, у якiм удзельнiчае больш за 40 камандаў. У найблiжэйшы час будзе распачаты Кубак бацькоўства па футболе, якi падтрымалi розныя структуры — Мiнiстэрства спорту, гарвыканкам, Мiнiстэрства абароны. Па iнiцыятыве аднаго з бацькаў тут узялi шэфства над садам Гашкевiча. Адзiн тата займаецца шахматамi — i, як вынiк, арганiзаваны шахматны атрад. Пры жаданнi можна наведваць школу блогераў альбо пачынаючых праграмiстаў. Кожная актыўнасць тут — гэта магчымасць для дзяцей i бацькаў стаць камандай, сябрамi i яшчэ больш даведацца адно пра аднаго.

— Летась мы ахапiлi прыкладна 2,5 тысячы тат. Гэты год выпаў няпросты: у студзенi—лютым правялi некалькi семiнараў, а потым пачаўся каранавiрус. Але сядзiм i працуем, бо кiрункаў хапае, — дзелiцца Аляксандр Вялiчка. — У нас ёсць праграма «Чацвёрты мушкецёр», у рамках якой мы супрацоўнiчаем з хлопцамi з Украiны. Сутнасць яе ў тым, што таты з сынамi адпраўляюцца ў экстрэмальны паход. Мы былi ўжо ў Карпатах, на Каўказе, ладзiлi сплавы. Гэта 72 гадзiны разам, калi ў вас ёсць толькi нож, запалкi i соль. Летась адсюль у такую вандроўку паехалi 20 бацькаў з дзецьмi — i пасля былi ў захапленнi, бо калi ты побач з дзiцем у такiх умовах, то iмкнешся дэманстраваць лепшае, што ў табе ёсць.

Потым вырашылi, што трэба нешта прыдумаць i для тат дачок. Так з'явiлася iдэя «Тата-балю». Яго сёлета планавалi правесцi ў студзенi, але спачатку перанеслi на красавiк, а потым на снежань. Удзельнiкi балю рыхтуюцца разам са студыяй танца «Капiтэль» i прадзюсарскiм цэнтрам СПАМАШ.

Велапрагулка з татамі.

Была iдэя правесцi Дзень таты ў Лошыцкiм парку. Атрымалi дазвол, але пандэмiя парушыла планы. Цiкаўлюся мiж iншым, чаму такое свята ў нашай краiне не мае афiцыйнага статусу. Аказваецца, адмову часцей за ўсё аргументуюць празаiчна: «Немэтазгодна. У нас i так шмат святочных дзён». Магчыма, такая сiтуацыя ў чымсьцi сiмвалiчная, таму што вельмi шмат у нас гаворыцца пра ролю мацi, а тата застаецца на ценявых пазiцыях.

— Хто ў сям'i галоўны? Я перакананы, што толькi бацька, якi бярэ на сябе ўсю паўнату адказнасцi за жонку i дзяцей, можа называцца мужчынам з вялiкай лiтары, — кажа Аляксандр. — Бацька, якога няма побач з дзецьмi, — дрэнны бацька. Глядзiце, развод сёння — гэта ўцёкi ад праблем. I нiхто не разглядае сям'ю як тое, за што варта змагацца. Чаму ў нас няма пэўных мер, якiя будуць перашкаджаць яе распаду? Калi нашым людзям даюць тры месяцы на роздумы, то нiхто не iдзе па дапамогу да таго ж псiхолага... Таму ў нашай арганiзацыi ёсць iдэя — у тых жа ЗАГСах, судах расказваць пра нашы семiнары. I на iх мы растлумачым, што сям'я — гэта не проста жыць разам. Трэба змянiць уяўленне, быццам сям'я — месца выключнага шчасця. Насамрэч там можа быць рознае — канфлiкты, нежаданне браць адказнасць, нежаданне разумець i прымаць. Дастаткова ўзяць прыклады з нашага савета, калi мужчыны дэманструюць, што не проста спраўляюцца з абавязкамi, а шчаслiвыя быць бацькамi. Многiя ж сённяшнiя маладыя людзi гэтага не разумеюць. Цяпер папулярная парадыгма, у якой вяселле — фiнiш, а трэба тлумачыць, што гэта старт.

Тут цяжка не пагадзiцца. Нават у казках, якiя дзецi чуюць з дзяцiнства, усё заканчваецца фразай «Жылi яны доўга i шчаслiва». Аднак за шчасце кожнаму з нас даводзiцца плацiць сваю ўласную цану. Для гэтага недастаткова толькi кахання — патрэбна яшчэ i ўменне дараваць, саступаць у спрэчках i адмаўляцца ад уласнага эгаiзму.

— У нас перасталi змагацца за сям'ю. Людзi iмкнуцца да асабiстага шчасця. Некаторыя нават перакананы, што не варта жыць «дзеля дзяцей», калi тыя будуць назiраць пастаянныя сваркi. На што я кажу: жыць дзеля дзяцей — значыць паводзiць сябе так, каб дзецi не бачылi вашых канфлiктаў. Чаму двое дарослых людзей, стварыўшы сям'ю, адчуваюць сябе нешчаслiвымi? Сустрэлiся дзве адзiноты, два эгаiсты, але цi ёсць у такiм саюзе месца каханню? Каханне — гэта ж жаданне аддаваць i рабiць iншага шчаслiвым, — упэўнены Аляксандр Вялiчка. — Вялiкая колькасць разводаў абумоўлена выпадковымi шлюбамi. Калi маладыя людзi пачнуць думаць галавой перад стварэннем сям'i, то, можа, палова шлюбаў i не адбудзецца. Але я перакананы: калi навучым маладых людзей правiльнаму падыходу да стварэння сям'i, то мы пераломiм сiтуацыю. I дарослыя, i дзецi павiнны быць шчаслiвымi.

Алена ДРАПКО

Загаловак у газеце: Варта захоўваць сям'ю дзеля дзяцей

Выбар рэдакцыі

Грамадства

«Да штыка ён пяро прыраўняў». Узгадваем ваеннага карэспандэнта Канстанціна Сіманава

«Да штыка ён пяро прыраўняў». Узгадваем ваеннага карэспандэнта Канстанціна Сіманава

28 лістапада 2020 года спаўняецца 105 гадоў з дня нараджэння вядомага рускага пісьменніка, ваеннага карэспандэнта і журналіста Канстанціна Сіманава. 

Грамадства

«Калі б не сям'я Абрамукоў, наш род перастаў бы існаваць яшчэ ў 1941 годзе». Расіянка з Ніжняга Ноўгарада знайшла ў беларускай вёсцы сваякоў

«Калі б не сям'я Абрамукоў, наш род перастаў бы існаваць яшчэ ў 1941 годзе». Расіянка з Ніжняга Ноўгарада знайшла ў беларускай вёсцы сваякоў

І аднавяскоўцаў людзей, якія ў час вайны ратавалі сям'ю яе бабулі, жонкі афіцэра Чырвонай Арміі.

Спорт

«Вікторыя», якая робіць з Гродна баскетбольную сталіцу

«Вікторыя», якая робіць з Гродна баскетбольную сталіцу

Гродна — горад з багатай не толькі культурнай, але і баскетбольнай гісторыяй. 

Грамадства

У Гродне жыхары кватэр адмовіліся падчас капітальнага рамонту здымаць аздабленне з балконаў. На іх падалі ў суд

У Гродне жыхары кватэр адмовіліся падчас капітальнага рамонту здымаць аздабленне з балконаў. На іх падалі ў суд

Такога кшталту справа ў судзе Кастрычнiцкага раёна Гродна разглядаецца ўпершыню.