22 верасня, аўторак

Вы тут

Сапраўднае застаецца


Дачка прыехала з летнiка, загартаваная лесам i камарамi, а разам з тым наскрозь «зараджаная» няўцямнымi рыфмамi i назольнымi рытмамi рускамоўнага рэпчыку ды папсы. Адразу пачала тэсцiраваць дарослых на веданне слоў супер-мега-хiтоў гэтага лета ад Клавы Кокi, Artik&Asti, Zivert i iншых, па нейкiм непаразуменнi яшчэ не лаўрэатаў прэмii Grammy ва ўсiх iснуючых намiнацыях. Як i чакалася, вынесла вердыкт «не ведаеце вы модных песень, а ваша музыка па радыё — лухта, во ў нас на дыскатэцы была нармальная!».


На маю думку, горшае, што тут можна было зрабiць, — уключыць на ўсю моц бацькоўскi аўтарытэт i альбо нiвелiраваць яе цяперашнiя захапленнi, разбiраючы па костках пустэчу псеўдаглыбокiх фраз i банальнасць мелiзмаў, альбо развязаць гарачыя спрэчкi, маўляў, тваёй Клаве, LittleBig i кампанii да сапраўднай музыкi як да Месяца, сядзi ўжо тут, вялiкi меламан... Таму я з сур'ёзным i ў меру захопленым тварам паслухала выбраныя куплет i прыпеў, i яшчэ раз, i яшчэ шмат, шмат разоў — пасля нагадала, што спрачацца аб густах справа для ўсiх бакоў загадзя пройгрышная i бессэнсоўная, i на тым тэму бацькоўскай адсталасцi ад музычнай моды закрылi. А праз некалькi дзён пачула знаёмыя акорды — дачка стамiлася ад танцаў i ўключыла сваю любiмую песню — «Хоць паверце, хоць праверце...» з савецкага мультфiльма «Папялушка», якой хутка будзе ўжо 50 (!) гадоў.

Успомнiла ўласнае дзяцiнства i ўявiла на хвiлiнку, што трывалi нашы бацькi ад трох дачок з улiкам цалкам розных музычных густаў — адной падабалася Таня Буланава i ейныя «пакуты юнага Вертэра», што гучалi з кожнага праса, другая ўключала як мага гучней падлеткавы запал «Iванушак International», трэцяя пагрузiлася ў панк-рок пад далёка не пяшчотныя песнi «Сектара Газа» i крадком перапiсвала ў сяброў касеты, ад гучання якiх, часта паўтарала мама, ва ўсяго пад'езда з'явiлася заўчасная сiвiзна... Але галоўнае, за што, як падазравала тады i дакладна ведаю цяпер, варта было сказаць бацькам дзякуй — яны не перашкаджалi нам крыху шалець ад мiтуслiвай музычнай моды, нават калi тая часам была антымузычная, i праходзiць з любiмымi выканаўцамi i гуртамi свае крызiсы росту i сталення. Так што мы з сёстрамi адслухалi ўсё тое, пра што цяпер з усмешкай кажам: «Якi жах нам падабаўся, уявi?» А паралельна мiжволi прыслухоўвалiся, як тата круцiць пад настрой пласцiнкi i касеты Уладзiмiра Высоцкага, а мама падпявае ўлюбёным запiсам Сальваторэ Адама i Джо Дасена. Прыслухоўвалiся, нешта прапускалi мiма вушэй, а сёе-тое ўбiралi ў сябе i пачыналi слухаць далей — музыку, якая падабалася нашым бацькам, iх бацькам i гэтак далей, ад фолку да джазу, ад року да класiкi. Часам, прызнаюся, музычнай школы i «наслуханасцi» не хапае, аднак сёння — залаты час, каб не толькi складаць свае асабiстыя плэй-лiсты, але i навярстаць прапушчанае, знайсцi i пазнаёмiцца з недаслуханым калiсьцi.

Я часта назiраю гэты эфект на розных музычных конкурсах — калi штогод пiшуцца новыя песнi, а сучасныя дзецi i падлеткi нярэдка выбiраюць для выканання не хiты-аднадзёнкi, а «класiку», старэйшую за iх самiх у шмат разоў. Помню, спецыяльна ўдакладняла ў педагогаў: вы параiлi? «Ведаеце, гэтым дзецям ужо так проста не параiш, можна толькi падказаць, але музычны густ i «чуйку» яны маюць i выбiраюць кампазiцыi самi», — чула ў адказ. А самi юныя выканаўцы тлумачылi: проста песня спадабалася, i якая рознiца, цi модная яна?.. З той пары я пра «сапраўдную музыку» нi з кiм не спрачаюся — лiчу, час лепей за любога знаўцу пакажа: iдзе гаворка пра «самы гарачы хiт бягучага лета», якi забудзецца праз месяц, цi пра мелодыю, якая застанецца ў памяцi слухачоў на доўгiя гады.

Выбачайце, калi што, Клава i ўсе астатнiя :)

Вiкторыя ЦЕЛЯШУК

Фота: pinterest.com

Выбар рэдакцыі

Культура

У выдавецтве «Мастацкая лiтаратура» выйшла кнiга Аляксандра Радзькова «Мой фiзмат»

У выдавецтве «Мастацкая лiтаратура» выйшла кнiга Аляксандра Радзькова «Мой фiзмат»

Пра калег — настаўнiкаў, старэйшых таварышаў, паплечнiкаў распавядае доктар педагагiчных навук, прафесар матэматыкi, заслужаны дзеяч навукi Рэспублiкi Беларусь.

Грамадства

Тураўскі крыж упершыню будзе прадстаўлены 26 верасня

Тураўскі крыж упершыню будзе прадстаўлены 26 верасня

На свята Узнясення Крыжа Гасподняга, падчас вячэрняй службы ў Мінскім кафедральным саборы.

Грамадства

Як і чым жыве колішняя «памідорная сталіца» Беларусі?

Як і чым жыве колішняя «памідорная сталіца» Беларусі?

Каб адчуць, чым organіc food адрозніваецца ад звыклых для сучаснага гараджаніна прадуктаў, дастаткова пакаштаваць памідоры ў Савічах і параўнаць іх з таматамі з гіпермаркета.