Вы тут

Энтузіясты з Уваравіч


“Насустрач душы” — так называецца грамадскае аб’яднанне добрых і душэўных людзей у горадзе Уваравічы, што ў Буда-­Кашалёўскім раёне Гомельшчыны


Пятнаццаць гадоў споўнілася клубу “Насустрач душы”, які стварыла і ўзначальвае Любоў Родава — кіраўніца мясцовай ветэранскай арганізацыі. Любоў Мацвееўна добра ведае мясцовы люд, імкнецца разам з аднадумцамі больш даведацца пра гісторыю родных мясцін. Ад часу стварэння актывісты суполкі вядуць вялікую працу па ўшанаванні землякоў, якія ўдзельнічалі ў Вялікай Айчыннай вайне, зберагаюць памяць і пра яе шматлікія ахвяры. І моладзь далучаюць да сваёй працы, патрыятычнымі справамі падаюць добры прыклад таго, што такое сапраўдная, дзейсная, не толькі на словах любоў да Бацькаўшчыны. У прыватнасці, пры мясцовай школе створаны музей, дзе сабраны каштоўныя матэрыялы як пра герояў ваеннага часу, так і працавітых землякоў, якія вызначыліся стараннаю працай, узорным выкананнем сваіх абавязкаў.

Любоў Родава

Мне Любоў Мацвееўна неяк гаварыла, што ў багатым арсенале сродкаў, метадаў працы актывістаў клуба ёсць і вельмі просты, але надзвычай эфектыўны: наведванне ветэранаў, калі нехта з іх захварэе. Колькі душэўных, цёплых размоў пры тым адбылося! Колькі жыццёвых гісторый расказана й пачута! Зрэшты, кожны з нас, трохі пажыўшы на свеце, ведае, як важна часам бывае: выгаварыцца, падзяліцца набалелым ці, надаварот, радасцю. І, вядома ж, тыя, хто мае патрэбу ў падтрымцы, канкрэтнай дапамозе — іх атрымоўваюць. Зрэшты, часам і добрага слова, увагі, наймаленькага кроку насустрач душы іншага чалавека дастаткова, каб пабольшала святла ў жыцці абодвух: як таго, хто аддае часцінку пазітыву, так і таго, хто прымае каштоўны падарунак. А падарункі бываюць і цалкам рэальныя! Бо разам са старшынёй гарвыканкама клубаўцы абавязкова віншуюць юбіляраў. Едуць да кожнага дадому — з падарункамі, кветкамі, вясёлай музыкай ды спевамі. Ды, вядома ж, і з добрым настроем, адкрытымі сэрцамі.

Добрыя справы Любові Родавай і яе паплечнікаў — гэта й праца з моладдзю, дзецьмі. Бо ім старэйшыя перадаюць сакрэты свайго майстэрства: нехта вучыць малодшых вязанню, іншыя — вышыванню. Можа такія ўменні ў нашым часе некаму пададуцца й лішнімі, але ж не спяшайцеся з высновамі. За такімі спрадвечнымі заняткамі, як вядома, патрошку, непрыкметна перадаецца й больш глыбокі жыццёвы досвед, ладзіцца вельмі каштоўны дыялог пакаленняў. Ізноў жа — збліжаюцца душы... Ну а кулінарныя навыкі ды сакрэты, якімі ахвотна дзеляцца старэйшыя клубнікі, нікому не лішнія. Так павялося, што ў клубе “Насустрач душы” да кожнага свята выпякаюць-гатуюць смачныя й прыгожыя торты. Запрашаюць гасцей. У клубе праходзяць імпрэзы ў фармаце ранейшых “Вечароў сустрэч”. А часам збор клубнікаў праходзіць і ў форме вясковых беларускіх вячорак.

Такое жаданне чальцоў клуба — быць карыснымі ў сваім горадзе, у соцыуме, дадаваць душэўнасці й цеплыні ў нашае паўсядзённае, часам занадта мітуслівае жыццё — знаходзіць падтрымку: і ў саміх Уваравічах, і за іх межамі. Любоў Мацвееўна, ведаю, атрымлівае вельмі шчырыя, удзячныя водгукі за падзвіжніцкую й душэўную працу клубнікаў (бо ўсе ж людзі Зямлі паміж сабой нябачнымі ніткамі паяднаныя!) з розных месцаў Беларусі, нават з Ізраіля, з Расіі ды іншых постсавецкіх краін.

Яшчэ мне, як чалавеку, далучанаму да народнай культуры, падабаецца ў дзейнасці ўваравіцкіх энтузіястаў, што ў клубе “Насустрач душы” ўтварыўся гурт “Увараўчанка”. Сабраліся ў ім людзі, улюбёныя ў песню, танец, музыку — і самі гатовыя да такой творчасці, што самадзейным артыстам узвышае душы, да таго ж адкрывае душы іншых: гледачоў і слухачоў. Канцэртныя выступленні гурта ведаюць і чакаюць у вёсках раёна. Выступалі артысты з Уваравіч і на сцэнах Буда-Кашалёва, Гомеля — калі ўдзельнічалі ў шматлікіх аглядах мастацкай самадзейнасці. За тое маюць шэраг дыпломаў, грамат і, вядома ж, не раз былі адзначаны шчырымі апладысментамі гледачоў.

У гасцях у гурта “Увараўчанка” — японцы

А што ў рэпертуары? Я чуў, як хораша, зладжана гучаць у выкананні “Увараўчанкі” народныя песні. Ёсць удалыя спробы дастасаваць да сцэны некаторыя традыцыйныя абрадавыя дзеі беларусаў. Гучаць таксама і ўкраінскія, рускія песні — як народныя, так і аўтарскія. Любоў Мацвееўна мне нагадала, што дзеці, унукі ўдзельніц гурта жывуць не толькі ў Беларусі. Таму фота, відэаздымкі з выступленняў хутка разлятаюцца па ўсім свеце. Ды й самі тыя, хто пакінуў родны кут — дадому едуць, калі ёсць магчымасць. Бо, як вядома, прыцягненне Бацькаўшчыны вельмі моцнае. А беларусам жа ўласціва, як пісаў Францыск Скарына, “вялікую ласку мець” да родных мясцін, вяртацца з далёкіх жыццёвых дарог да роднага парога.

З юбілеем усіх, хто спрычыніўся да дзейнасці клуба “Насустрач душы”, хто патрапіў у ягонае жыццядайнае сілавое-творчае поле! Жадаю энтузіястам з Уваравіч на чале з Любоўю Мацвееўнай Родавай моцы, здароўя, спеваў ды танцаў. І новых добрых спраў — на карысць людзям і, вядома ж, сабе. Бо, як кажуць мудрацы, што аддаеш — тое тваё. І чым больш аддаеш — тым больш багацееш.

Мікола Котаў, фалькларыст, сябар клуба “Насустрач душы”

Выбар рэдакцыі

Культура

У выдавецтве «Мастацкая лiтаратура» выйшла кнiга Аляксандра Радзькова «Мой фiзмат»

У выдавецтве «Мастацкая лiтаратура» выйшла кнiга Аляксандра Радзькова «Мой фiзмат»

Пра калег — настаўнiкаў, старэйшых таварышаў, паплечнiкаў распавядае доктар педагагiчных навук, прафесар матэматыкi, заслужаны дзеяч навукi Рэспублiкi Беларусь.

Грамадства

Тураўскі крыж упершыню будзе прадстаўлены 26 верасня

Тураўскі крыж упершыню будзе прадстаўлены 26 верасня

На свята Узнясення Крыжа Гасподняга, падчас вячэрняй службы ў Мінскім кафедральным саборы.

Грамадства

Як і чым жыве колішняя «памідорная сталіца» Беларусі?

Як і чым жыве колішняя «памідорная сталіца» Беларусі?

Каб адчуць, чым organіc food адрозніваецца ад звыклых для сучаснага гараджаніна прадуктаў, дастаткова пакаштаваць памідоры ў Савічах і параўнаць іх з таматамі з гіпермаркета.