Вы тут

Дзявочыя тайны, або Пра вожыка і сакрэты жаночай душы


Міша не адчуваў ніякага інтарэсу да сваёй старэйшай сястры Сашы. Ну, можа, толькі падчас навагодніх святаў, і тое калі ў яе заставаліся няз'едзеныя «прафкамаўскія» прысмакі. Ён выказваў да яе павагу роўна настолькі, наколькі неабходна было для таго, каб дамагчыся ад яе жаданай цукеркі. Усё змянілася ў мінулым годзе, калі яму споўнілася адзінаццаць…


Спачатку ён стаў з цікавасцю назіраць за вечарынамі сястры і яе пятнаццацігадовых сябровак. Звычайна яны замыкаліся ў пакоі, глядзелі фільмы, слухалі музыку і шапталіся. Спачатку, каб прабіцца ў іх кампанію, Мішка навучыўся варыць ім капучына, потым — пекчы для іх круасаны. За гэта яму дазвалялася пасядзець там пару хвілін і трохі паслухаць музыку. Але неўзабаве дзяўчынкі так прывыклі да Мішкі, што нават заказваючы піцу, клікалі яго да сябе. Гэта быў прывілей, бо іншыя сваякі ў выглядзе бацькоў і малодшых сясцёр пра такое нават і не марылі. Вядома, піцай іх маглі пачаставаць, але есці яе можна было дзе заўгодна, толькі не ў іх пакоі.

Гэтым летам Мішку споўнілася дванаццаць. Мы ўсёй сям'ёй адпачывалі ў вёсцы. Часам да нас на некалькі дзён прыязджалі сябры то Мішы, то Сашы. І калі з сябрамі сына было ўсё зразумела: рэчка, плыт і бойкі, то старэйшая дачка імкнулася да адасаблення. А тут якраз хросныя маіх дзяцей з'язджалі ў Мінск на час і пакінулі Сашцы з Мішкам ключы ад свайго дому, каб яны прыглядалі за арміяй катоў ды ад меншых сясцёр-братоў маглі адпачыць. Яны былі вельмі радыя, але ўсё ж Аляксандра паставіла ўмову: маўляў, як толькі прыедзе яе сяброўка, Мішка ў хату да родных.

Той не хаваў расчаравання. Каб задобрыць сястру, як на тое, не было кававага апарата, ды і газавай духоўкай, каб спячы круасаны, ён не адважыўся карыстацца, таму проста ўгаворваў яе дазволіць яму застацца. Сашка была непахісная... І вось надышоў дзень «ікс».

Ужо змяркалася, калі на вясковай вуліцы з'явіўся бацькоўскі аўтамабіль з госцяй. Мішка быў пануры, але надзеі не губляў. Ён дагаджаў дзяўчынкам, як мог: насіў ім патрэбныя рэчы, гатаваў гарбату і нават мыў за імі посуд...

Было цёмна, калі дзяўчынкі пайшлі начаваць у суседскі дом. Мішка затрымаўся, але ўсё ж выбег за імі, каб дагнаць. Праз дзесяць хвілін дзяўчынкі паведамілі нам па тэлефоне, што Мішка наступіў на вожыка і раве. Мы з мужам схапілі аптэчку, тэлефоны ды пабеглі да іх у суседні дом. Сын сядзеў заплаканы на ложку, а вакол яго ўвіваліся дзве 16-гадовыя дзяўчыны, відавочна занепакоеныя станам цінэйджара. Я кінулася да яго, муж ужо шукаў у тэлефоне інфу, што рабіць у такіх выпадках.

— Калі вы наступілі на вожыка, то апрацуйце параненае месца дэзінфікуючым сродкам і... тэрмінова купіце акуляры! — чытаў мой муж трывожным голасам услых.

— А акуляры навошта? — спыталі дзяўчынкі хорам.

— Каб вожыкаў лепш бачыць, а то не напасешся на вас вожыкаў у акрузе, — адказаў муж. Дзяўчынкі засмяяліся. Мішка пакрыўджана адвярнуўся.

— Ды і наогул, чаго ты ў цемры босы бегаеш? — строга спытала я сына, апрацоўвачы яму рану.

— Мне так зручна, — буркнуў у адказ сын.

— Ну, Мішка, не хвалюйся ты так, — сказала госця. — Хочаш, заставайся ўжо з намі. Будзем прыглядаць за табой усю ноч.

Мішка з надзеяй паглядзеў на сястру. Сашка ўздыхнула і матнула галавой.

— Ладна, паранены ўсё ж...

Мішка заззяў, закінуў рукі за галаву і адкінуўся на падушку. Я зірнула на сына і зразумела, што ў гэты момант ён усвядоміў яшчэ адну ўласцівасць жанчын: слабасць да скупой мужчынскай слязы.

Наталля ТАЛІВІНСКАЯ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Жыццёвы шлях Якава Крэйзера. Першы камдзiў, якi атрымаў Зорку Героя, заслужыў яе, абараняючы Барысаў

Жыццёвы шлях Якава Крэйзера. Першы камдзiў, якi атрымаў Зорку Героя, заслужыў яе, абараняючы Барысаў

У пачатковы перыяд Вялiкай Айчыннай вайны зацятыя баi разгарнулiся пры абароне Барысава — старадаўняга беларускага горада на Бярэзiне. 

Грамадства

Схадзіць на «Куфар» і застацца без грошай. На папулярным сайце можна сустрэць махляра, замаскіраванага пад пакупніка

Схадзіць на «Куфар» і застацца без грошай. На папулярным сайце можна сустрэць махляра, замаскіраванага пад пакупніка

«Лічбавыя жулікі», якія здымаюць грошы з чужых банкаўскіх карт, звычайна маскіруюцца пад інтэрнэт-рэсурсы, вартыя даверу.