01 снежня, аўторак

Вы тут

Кампазітар Алег Молчан вярнуўся у дом дзяцінства


Вядомаму беларускаму кампазітару Алегу Молчану адкрылі мемарыяльную дошку ў дзень гадавіны яго смерці.


«Часцей за ўсё мемарыяльныя дошкі з'яўляюцца на доме, у якім чалавек правёў апошнія гады свайго жыцця. Алег вельмі любіў нашу кватэру ў Пакроўскім квартале, дзе абсталяваў сучасную студыю, — кажа ўдава кампазітара спявачка Ірына Відава. — Але я падумала, што лепшым месцам для мемарыяльнай дошкі будзе дом, у якім ён нарадзіўся. Менавіта тут быў закладзены падмурак яго характару. Вялікая роля ў выхаванні Алега належыць яго прабабулі па лініі мамы. Яна чытала праўнуку казкі, вадзіла ў царкву. Прабабуля жыла ў камунальнай кватэры, якую атрымала як работнік пошты, размешчанай у гэтым жа доме».

Ірына распавяла пра вельмі цікавы факт. Сябар прабабулі, калі тая гуляла з праўнукам, заўсёды называў Алега, які з трох гадоў займаўся музыкай, «маленькі Глінка». Міхал Глінка мелодыю, якая пэўны час была гімнам Расіі, напісаў, калі яму было 29 гадоў. Алег Молчан у тым жа ўзросце напісаў «Малітву» на верш Янкі Купалы, якая ўжо чвэрць стагоддзя з’яўляецца духоўным гімнам Беларусі.

Удава кампазітара спявачка Ірына Відава.

І падчас адкрыцця мемарыяльнай дошкі «Малітву» выканаў Мітрапаліцкі хор Мінскага кафедральнага сабора Св. Духа пад кіраўніцтвам Віталя Сабалеўскага. Менавіта ў гэты сабор прабабуля Марыя Зінкевіч вадзіла малога Алега.

Ракаўская вуліца, Няміга, плошча Свабоды — тут прайшло дзяцінства Алега Молчана. Сёння гэта папулярныя турыстычныя месцы горада. І зараз экскурсаводы, распавядаючы пра знакаміты дом з мезузай на Ракаўскай, 20, будуць казаць і пра тое, што тут нарадзіўся адзін з самых яркіх і адметных сучасных беларускіх кампазітараў. «Хачу, каб Молчан стаў для Мінска такім жа сімвалам, як Шапэн для Варшавы», — сказала Ірына Відава.

Вельмі няпростая справа — выбраць скульптараў для ўвасаблення сваёй ідэі. Ірыне вельмі спадабаліся работы Вольгі Нячай і Сяргея Аганава. Менавіта яны стварылі помнік ахвярам палітычных рэпрэсій у Курапатах, помнік Вялікаму князю Гедыміну ў Лідзе, мемарыяльную дошку Янку Купалу ў Вільнюсе. А як вядома, паміж Купалам і Молчанам існавала моцная духоўная сувязь. І менавіта на вершы класіка напісаны шэдэўры кампазітара Алега Молчана: «Родныя песні», «Дзве таполі», «Песня мая».

Вольга Нячай адзначыла, што ёй было вельмі цікава і прыемна працаваць, бо на яе вачах працягвалася неверагодная гісторыя кахання Ірыны і Алега. Сяргей Аганаў распавёў, што ў пэўным сэнсе было лёгка працаваць: «Молчан — вельмі прыгожы чалавек, гэта я кажу як мастак. Таму не трэба было прыдумляць антураж, каб схаваць нейкія хібы. Алег Молчан — вялікі музыкант і шчасліўчык па жыцці, бо ён сустрэў жанчыну, якая зараз так шчыра дбае пра захаванне памяці мужа пасля яго сыходу з зямнога жыцця».

Работа Вольгі Нячай і Сяргея Аганава атрымалася вельмі прыгожай, яна цудоўна «прыжылася» на гістарычным будынку.

Мемарыяльная дошка памяці Алега Молчана створана пры ўдзеле Нацыянальнага фонду падтрымкі праваўладальнікаў (Расія) і арганізацыйным садзейнічанні Беларускага саюза музычных дзеячаў. Усе неабходныя дакументы для яе размяшчэння з Міністэрствам культуры і Мінгарвыканкамам былі ўзгодненыя досыць хутка.

Намеснік начальніка галоўнага ўпраўлення дзяржаўных спецыяльных культурных мерапрыемстваў і прафесійнага мастацтва Міністэрства культуры Марыя Нецвятаева падчас урачыстага адкрыцця мемарыяльнай дошкі сказала, што ведала Алега Молчана не толькі як выбітнага кампазітара, але і як грамадскага дзеяча, які абараняў аўтарскія правы. Але ёсць у яе і асабістая гісторыя: калі вучылася ў Маскве, то вельмі сумавала па Беларусі. І кожны дзень па дарозе на вучобу ў навушніках яе плэера гучала «Малітва» Молчана–Купалы.

На адкрыццё мемарыяльнай дошкі ў гонар выбітнага музыканта прыйшлі старшыня Саюза кампазітараў Беларусі Алена Атрашкевіч, першы намеснік старшыні праўлення Беларускага саюза музычных дзеячаў, віцэ-прэзідэнт Міжнароднага саюза музычных дзеячаў Наталля Вітчанка, намеснік начальніка ўпраўлення Мінкультуры Таццяна Пархімовіч, галоўны спецыяліст аддзела мастацтваў Мінгарвыканкама Людміла Альховікава, музыказнаўца Вольга Брылон, скульптар Аляксандр Каструкоў, паэты Сяргей Шэлест і Ірына Аўсяп’ян, Аляксандр Пазняк, з якім Алег Молчан у свой час працаваў у Дзяржкамітэце па справах моладзі, прадстаўнікі КУП «Мінская спадчына», гурт «Бай сіці» і прыхільнікі таленту Маэстра.

Аксана ЯНОЎСКАЯ

Фота БелТА

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Што мяняецца з 1 снежня

Што мяняецца з 1 снежня

Вырасце памер пенсiй: па ўзросце, за выслугу гадоў, па iнвалiднасцi, з прычыны страты кармiцеля. 

Грамадства

​Што павiнны зрабiць на прадпрыемствах, каб папярэдзiць распаўсюджванне COVID-19

​Што павiнны зрабiць на прадпрыемствах, каб папярэдзiць распаўсюджванне COVID-19

Мiнiстэрства аховы здароўя распрацавала рэкамендацыi па прафiлактыцы каранавiруснай iнфекцыi ў арганiзацыях.

Грамадства

Бонусы для альтруiстаў могуць быць прадугледжаны законам аб валанцёрскай дзейнасцi

Бонусы для альтруiстаў могуць быць прадугледжаны законам аб валанцёрскай дзейнасцi

Пра гэтыя i iншыя прапановы ў законапраект аб валанцёрскай дзейнасцi разважалi эксперты падчас круглага стала.

Грамадства

«Да штыка ён пяро прыраўняў». Узгадваем ваеннага карэспандэнта Канстанціна Сіманава

«Да штыка ён пяро прыраўняў». Узгадваем ваеннага карэспандэнта Канстанціна Сіманава

28 лістапада 2020 года спаўняецца 105 гадоў з дня нараджэння вядомага рускага пісьменніка, ваеннага карэспандэнта і журналіста Канстанціна Сіманава.