16 студзеня, субота

Вы тут

Памяці Дзмітрыя Пятровіча. Зацярушаная сцежка


Памёр Дзмітрый Пятровіч — пісьменнік, выдатны знаўца роднай беларускай мовы. У мінулыя гады ён працаваў ў рэдакцыі газеты «Звязда». Чытачы ў той час мелі магчымасць пазнаёміцца з яго вершамі, прозай. Больш за гэта, кожны нумар выдання выходзіў пасля таго, як матэрыялы газеты пабывалі на яго рабочым стале — ён працаваў стыльрэдактарам, усе свае веды і багаты вопыт прысвячаў беларускай мове. Шырока вядомы яго паэтычны зборнік «Святло адвечнай песні», уганараваны Нацыянальнай літаратурнай прэміяй ў 2019 годзе.


Мы былі сябрамі. Разам неаднойчы хадзілі сцежкамі бліз купалаўскай хаты ў Вязынцы. На адной з такіх сцежак некалькі дзён таму я зрабіў гэта фота. Падаў першы снег. 

Ні хмары чорныя, ні белыя аблокі

Не назаўжды над хатаю тваёй –

Іх унясуць бураны ў край далёкі,

Пакінуць толькі сонца ды спакой.

 

І кветка майская, і жоўты ліст асенні

Сплывуць у нябыт па вечнай плыні дзён,

І год за годам прамільгнуць імгненнем —

Не спыняць іх ні слава, ні праклён.

 

Але, мінае ўсё каб зноў вярнуцца

І там, дзе сёння жоўты ліст ляжыць

Вясновым ранкам парасткі прачнуцца,

Ў святле адвечнай песні будуць жыць

Яўген ПЯСЕЦКІ

 

Да друку ў свежым нумары газеты «Літаратура і мастацтва» рыхтавалася нізка вершаў Дзмітрыя Пятровіча. Яе мы і публікуем ніжэй.


Няма натхнення... Прывіднае заўтра —

Нібы міраж, што знікне у завеі.

Дзе тое шчасце, ўбачанае Сартрам?

Халоднасць душ нікога не сагрэе.

 

Чаму мы, грэшныя, не адмаліўшы ўсіх

Грахоў сваіх, цяжар прыдбалі з новых?

Здаецца, зараз цэлы свет заціх Як перад выбухам…

Шчаслівую падкову Падорыць

 

Бог не кожнаму з людзей —

Нямала на Зямлі нагод-«хаўераў»…

Каб канчаткова у сябе не страціць веры —

Імкнуцца трэба стаць душой чысцей…


***

Мелодыя дажджу гучыць ратоўча ў цемры:

Я думаў, што аглух ад болю і трывог…

Мо страціўшы любоў, мы можам страціць веру

Ў таго, з кім ты дзяліў жыццёвы пыл дарог…

 

Шчаслівы чалавек, адчуў я смак кахання.

Яно, як Божы дар, даецца не усім…

Выпрабаванне злом, пакутамі расстання —

На жаль, мая любоў растала, быццам дым…

 

Зноў стукае ў акно бадзяга вольны — вецер.

Мелодыя дажджу сціхае уначы.

Больш не шукаю я адзіную на свеце —

Цяпер мая душа, аглухлая, маўчыць…


***

 

Самотна восень паглядзела

Праз летні дождж на нас з табой.

Калісьці сэрца так трымцела,

Любві юначае прыбой

 

Ахопліваў душу пяшчотна,

Гучаў кахання перыфраз…

…А восень глянула самотна,

На нейкі міг з’яднаўшы нас…


***

Няўжо не сагрэцца азябламу сэрцу?

Дзе той неўтаймоўны дзвюх душаў палёт?

Няўжо адгучала любві нашай скерца,

Пустэча наперадзе, пыл і быльнёг?..

 

Няўжо, як міраж, знікнуць нашы памкненні

Знайсці свой аазіс з гаючай вадой?..

Калісь у бязмроі азяблых сумненняў

Мы зноў пабудуем між мной і табой

 

Вясёлкавы мост, што падорыць надзею

Сустрэцца ізноў у эдэме-раі.

Я веру: любоў нашы сэрцы сагрэе.

Каб раны душэўныя нам загаіць…


***

Даспехі на сцяне, і меч у ножнах.

Ды сон, начны ратоўнік, не ідзе,

Бо успаміны стрымна-асцярожна,

Як па крупінках, аднаўляюць дзень.

 

Палон прыемнай стомы — урачыстасць.

А потым — сноў трывожных забыццё…

Каб зноў перапісаць жыццё начыста…

Бо кожны дзень — маленькае жыццё…


***

Для нас прысуд — халодная зіма

У сэрцах, абыякавых да болю…

Ён не сціхае — ведаеш сама:

Не стрэнуцца ўжо нашыя юдолі…

 

Няўжо закляцце нечае лягло

На шчасце наша хмаравіннем чорным?

Змяніўся свет, каханне адцвіло,

Яго матыў стаў восеньска-мінорным…

 

Спявае дождж начны — але дарма:

Быць адзінокім — гэта мая доля…

Мне прыгавор — халодная зіма

У сэрцы, абыякавым да болю...

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Калі маці як дзіця, або Як пасябраваць з самымі роднымі людзьмі, якія на старасці гадоў сталі асаблівымі

Калі маці як дзіця, або Як пасябраваць з самымі роднымі людзьмі, якія на старасці гадоў сталі асаблівымі

Што рабіць, калі нечакана маці або бацька сталі вельмі настойліва заяўляць пра сябе?

Культура

Слухаць сняжынкі, сачыць за ростам травы. Янка Сіпакоў не любіў тусовак  і лічыў адзіным багаццем кнігі

Слухаць сняжынкі, сачыць за ростам травы. Янка Сіпакоў не любіў тусовак і лічыў адзіным багаццем кнігі

Вось ужо дзесяць гадоў, як пісьменнік Янка Сіпакоў застаўся ў сваіх кнігах — і тых, што падарыў, а найперш, у тых, што напісаў... А споўнілася б яму сёння 85 гадоў.